En gasten
zijn altijd welkom.
Zie je het niet? 😀 Klik dan maar eens op:
Foto’s genomen in Wildlands Adventure Zoo in Emmen.
En gasten
zijn altijd welkom.
Zie je het niet? 😀 Klik dan maar eens op:
Foto’s genomen in Wildlands Adventure Zoo in Emmen.
Het klinkt verdacht onder de grond;
wie of wat spookt daar in het rond?
Het ritselt en roezemoest,
langs hout, blad en droge knoest.
De dader maakt het echt te bont!
–
Het is Muis Spits onder de vloer,
altijd op zoek naar voorraad voer.
Met vrouwlief en de kleintjes
dineert hij daar heel fijntjes
en gaat dan uit met veel bravoure.
–
“Och kijk toch uit, jij stoere muis,
het is daarbuiten echt niet pluis.
er dreigt gevaar van boven,
je moet me echt geloven!
Straks keer je nooit meer t’rug naar huis!”
Kat Broes zit bovenop de bank,
likt er zijn pootjes en zijn flank.
Doet net of hij muis niet ziet,
een spel waarvan hij geniet,
klauwt dan naar Spits, daar op de plank.
–
Meneer de Muis duikt in elkaar,
trillend van schrik, staart tot snorhaar.
Wurmt zich snel weer naar benee
en piept luidkeels “Zeg, tabee,
die wandeling is nu wel klaar!
–
Voor planning op lange termijn
shoppen we gewoon wel online.
Voortaan blijf ik in ons hol,
eten daar ons buikje vol.
Je had gelijk, lief vrouwtje mijn!”
—
Met dank aan Matroos Beek, kater Broes én Spits Muis voor de inspiratie! 😀
Gisteren appte onze lieve Melodyk mij. Nu doet ze dat wel vaker –en op hilarische wijze– maar dit keer liet ze me schrikken. Haar bericht luidde letterlijk: ‘Ik heb hartinfarct gehad…‘ Melody was net gedotterd. Ze ligt in het ziekenhuis van Groningen, maar verhuist vandaag naar het ziekenhuis in haar eigen woonplaats. En als alles goed gaat mag ze vrijdag alweer naar huis. Pfew.
Houd je taai én mals lieverd, we missen je. Veel beterschap en sterkte en zorg dit keer goed voor jezelf in plaats van het altijd voor anderen te doen.
Het nieuwe thema van de schrijfuitdaging voor het zeswoordverhaal is opgedragen aan Melody en luidt: WACHTRUIMTE. Lees verder “Zeswoordverhaal: Wachtruimte”
Regensluiers hullen de wereld in een grijs waas. Met een kille greep pakt de herfst Nederland bij de kladden, en zijn tranen op de ruiten zetten –van heel dichtbij gezien– de wereld op zijn kop.
Regen, leven-brengende regen. Hoe kijk je ernaar uit als verzengende warmte de grond uitdroogt, de aarde verscheurt en uitput.
Regen, leven-brengende regen. Hoe kijk je er tegenop als je naar buiten staart en met de zomer in je hart naar buiten wilt.
De nattigheid gaat door, onaangedaan. De herfst trekt zich niets aan van onze wensen. Wat de mens ook bekokstooft en plant, op het weer hebben we geen grip. En dat is maar goed ook. We hebben met zijn allen al veel te veel verstoord.
Fijne zondag!
klik!
Je weet dat je oud begint te worden
als een dutje geen straf meer is,
maar een beloning.