Categorie: Korte verhalen

Geplaatst in Korte verhalen

Nee

Gepost op door Doldriest

Het knippen van de schaar klonk steeds dichterbij. De sering bleef angstvallig stil, beducht voor de snijdende messen die blikkerden in het zonlicht. Nog steeds weerklonken de kreten van de coniferen, de grond aan hun voeten bezaaid met afgerukte ledematen.

Opnieuw liep de mens langs de heg en keek of alles recht was. Recht… de natuur is niet recht, jij barbaar! Met moeite beheerste de jonge boom zich, vooral niet opvallen. Met een schuin oog keek hij naar zijn moeder die onverstoorbaar stond te zonnen, haar bladeren hoog opgeheven. Wanneer hij zo groot was, zou hij ook niet meer bang zijn.

De mens, tevreden over zijn perfecte heg, naderde! Neeeeeee, gilde hij stemloos. Er trok een rilling door zijn ranke lijf. Bladeren ruisten, zijn bloemen dansten. Dan een liefkozende hand, een neus die diep genietend inademde. Bedwelmd door zijn zoete geur sloten de schaarbladen zich zachtjes. “Nee, deze nog niet.”

180102nee

—

Schrijfuitdaging (maximaal 150 woorden) met als thema ‘Nee‘, van Schaap Schrijft

Geplaatst in Korte verhalen

Vleugels

Gepost op door Doldriest

Zijn rug jeukte. Onrustig schoof hij op zijn stoel heen weer en schurkte langs de oneffen leuning. Zijn schouders zaten muurvast – helemaal niet zo gek na weer een nacht doorzakken. Leerde hij het nou nooit?

De monotone stem van de professor verdween steeds verder naar de achtergrond. Met een schok kwam hij weer bij zijn positieven: dit college was verplicht! Gelukkig zat hij achteraan. Hij reikte naar het onafscheidelijke blikje en dronk het met diepe teugen leeg. Even later stroomde wat nieuwe energie door zijn lijf, maar hiermee keerde ook het gekriebel in alle hevigheid terug. Gelukkig was de les bijna afgelopen.

Op weg naar buiten trok hij zijn colbertje aan. Zat dat vanmorgen ook al zo ongemakkelijk en strak? Dat kon hij zich eigenlijk niet herinneren. Hij haalde zijn pijnlijke schouders op, mikte het verfrommelde blikje in de afvalbak en trok een nieuwe Red Bull open.

—

Schrijfuitdaging (maximaal 150 woorden) met als thema ‘Vleugels‘, van Schaap Schrijft

 

Geplaatst in Korte verhalen

Bucketlist

Gepost op door Doldriest

Oma, wat zit er eigenlijk in dat doosje?

Haar jonge stem klonk hoog, en haar vingers hadden het kleinood al bijna van het nachtkastje gegrist.

De oude vrouw klopte uitnodigend naast zich op het bed – het bed waarvan de rechterkant al jaren onbeslapen was.

Daar zitten mijn dromen in, kind. Voorzichtig dat je ze niet laat wegwaaien!

Het meisje werkte zich met haar korte beentjes omhoog en keek met grote ogen naar het zilveren deksel, de ivoren inleg vergeeld van ouderdom.

Zitten daar al uw dromen in? Dat past toch nooit? Mijn dromen zijn zooooo groot.

Ze strekte haar kleine armpjes wijd.

Jaren later stond ze weer naast het bed. Het grote lege bed. Ze stak haar hand uit naar het doosje dat ze nooit had durven openen. Op een stuk papier stond in ouderwetse krulletters:

  1. Mijn (klein)kinderen gelukkig zien.
  2. Samenzijn met mijn lief.

Oma’s dromen waren uitgekomen.

—

Schrijfuitdaging (maximaal 150 woorden) met als thema ‘bucketlist‘, van Schaap Schrijft

Geplaatst in Korte verhalen

De perfecte match

Gepost op door Doldriest

Hij stond op zijn vaste plek in de winkel. Eigenlijk was hij niet echt geschikt voor het werk. Hij voelde zich zenuwachtig en alleen. Zijn tong leek wel een stuk leer.

De verkoopsters keken nauwelijks naar hem om, en ook klanten liepen hem vaak voorbij zonder hem een blik waardig te schenken. Ik ben hier hoor, dacht hij dan, ik wil helpen! Halloooo, mensen, geef me een kans? Denk eens out of the box? Met grote ogen keek hij rond om te zien of iemand hem nodig had, maar tevergeefs.

Iedere dag verloor hij een beetje van zijn glans. Tot ineens een vrouw voor hem bleef staan. Ze bekeek hem opmerkzaam en strekte haar hand naar hem uit. Vingers gleden liefkozend over zijn contouren en trokken hem dan snel naar zich toe, hielden hem verrukt tegen haar hart gedrukt.

Dan gleed hij aan haar ene voet. De perfecte match!

—

Schrijfuitdaging (maximaal 150 woorden) met als thema ‘schoenen‘, van Schaap Schrijft

Geplaatst in Humor, Korte verhalen

Kattenhater

Gepost op door Doldriest

Mijn vriendin is een fervent kattenhater. Als ze er een ziet, verstrakt haar hele lijf en komt er een haast manische blik in haar ogen. Ze komt dan ook bijna nooit bij mij, want ik heb twee enorme katers rondlopen.

Wat deze afkeer, ailurophobie genaamd, veroorzaakt heeft weet ik niet. Een gebeurtenis uit haar jeugd? Ze praat er nooit over. Iedere keer als ik het woord ‘kat’ of ‘poes’ laat vallen, staart ze strak de andere kant op en is er geen discussie mogelijk.

Gisteravond maakten we een ommetje. Dat hadden we misschien beter niet kunnen doen. Het leek wel kattenavond. Er zat er een voor de heg. Een ander onder de auto. Een derde liep net de hoek om. Haastig sleurde ik mijn vriendin verder, zodat zij niet getriggerd zou worden.

Toen we bijna thuis waren, zagen we een affiche op een lantaarnpaal. ‘Kat vermist’, stond erop. Het arme dier –een jong beestje nog– was blijkbaar ontsnapt en nooit meer terug gekomen. Helder blauwe ogen keken me vanuit een crèmekleurige snoet aan, de oren gespitst. Ik smolt weg en kon me het verdriet van haar baasjes goed voorstellen.

“Zielig hè,” zei ik tegen mijn vriendin, “wat zullen ze hem missen. Wat zou er met die kleine gebeurd zijn?” Maar mijn vriendin deed net alsof ze niks hoorde en stapte door, haar staart vrolijk heen en weer zwaaiend. Ik schudde mijn hoofd en besloot haar reactie – of het ontbreken daarvan- te negeren.

Bij de voordeur aangekomen nam ik afscheid. “Volgende week zelfde tijd, zelfde plaats?” Ik keek haar vragend aan. “Woef,” zei ze.

Geplaatst in Gezin, Korte verhalen

Windstilte

Gepost op door Doldriest

Ze zwierde, belaarsde voeten hoog boven de aarde, haar lange haar een gouden waterval. De smalle houten plank ondersteunde haar fragiele lijfje, terwijl ze de metalen schakels van de kettingen losjes omklemde met de zorgeloze zekerheid van een kind. Lees verder “Windstilte” →

Geplaatst in Korte verhalen

Schrikmoment

Gepost op door Doldriest

Het is donderdagochtend. De vrouw zit op de bank, verdiept in haar boek. Even ontspannen voordat ze aan het werk gaat tot ’s avonds laat. Het verhaal voert haar mee naar het Schotland van 1766, naar stoere mannen in wollen kilts en dappere vrouwen. Naar hartstocht en passie, avontuur en historie. De minuten tikken onaangeroerd voorbij.

Ergens in het heden bimbamt de klok van de buren en onbewust telt ze mee. Een, twee, drie… Dan begint ergens in haar brein nóg een klok te slaan, maar dit keer is het een alarmklok, en ze wordt wreed uit haar verhaal gesleurd. What the heck?! Ze komt te laat!

Verschrikt springt ze op, grijpt haar tas en werpt nog een laatste blik op de klok. Dan beseft ze ineens dat de buren nog op zomertijd leven. Ze heeft nog een vol uur! En haar Schot wacht…

Geplaatst in Korte verhalen, Natuur, Nieuws, Onderwijs

Moestuintjes

Gepost op door Doldriest

Ze zijn er weer, de moestuintjes van Albert Heijn. Een fleurige wikkel rond een doosje van karton, met daarin een centimeter dikke samengeperste grond, een wit matje met zaadjes en een papieren plantensteker. Toch maar eens proberen. Een kruidentuin heb ik al jaren, maar een moestuin niet. Zou er ook appelmoes groeien?

Zorgvuldig lees ik de gebruiksaanwijzing en meet het water af. Ik giet het bij de tablet en kijk ademloos toe hoe het ineens omhoog rijst tot wel 10 keer zijn eigen inhoud. Geweldig! Dan het zaadmatje erop, nog een laagje grond en op een schoteltje in het licht zetten. Niet vergeten: regelmatig pappen en nathouden.

Zoals beloofd verschijnen na een week frisgroene kopjes van andijvie. En ondanks mijn volwassenheid word ik kinderlijk enthousiast. Wat leuk! Het wonder der natuur ontbloeit op mijn aanrecht. Misschien kan ik wel een heel assortiment groenten verbouwen door ze straks te verpotten naar mijn kruidentuin. Ik wil meer!

Met het beeld van de baby-andijfjes voor ogen trek ik weer naar Albert Heijn en krijg drie nieuwe doosjes. Bij de uitgang wurm ik me met moeite door een dikke haag kinderen heen die allemaal maar op één ding uit zijn: moestuintjes! Ze graaien ze bijna uit de boodschappenkrat en kijken haast moordzuchtig als ik de buit niet vrijwillig afgeef. Moordende concurrentie en ruilhandel tieren welig.

Samen met de twee die ik in het weekend al bemachtigde staan nu vijf doosje voor mijn neus. Visioenen van een overwoekerde keuken zwemmen over mijn netvlies heen, een groene waas achterlatend. Wat doe ik er eigenlijk mee? Ga ik die echt allemaal opkweken? Is het niet handiger dat ik ‘professionele’ groenteplanten koop in een tuincentrum? Morgen gaan de moestuintjes mee naar het werk, naar collega’s met kleine kinderen. Net trouwens als de Efteling zegels, de bestek- en de kristalzegels.

Maar deze actie werkt goed; goed voor de economie en goed voor binding van de jeugd met de natuur. Kinderen zeuren hun ouders de kop gek om vooral boodschappen te gaan doen bij Albert Heijn en zoveel mogelijk moestuintjes te vergaren. Potten met sperziebonen, radijs, broccoli, augurk en basilicum in de Nederlandse huishoudens. Zou het niet fantastisch zijn als diezelfde kinderen net zo enthousiast worden van het éten van de groenten als van het télen ervan? Maar een doel heeft de supermarkt toch mooi al bereikt: meer groen in de wijk. Gewoon door Albert Heijn.

160314Moestuintjes

Geplaatst in Korte verhalen, Persoonlijk

Waar wacht je nou op?!

Gepost op door Doldriest

Leven in het hier en nu. Voeten in de klei. Hakken in het zand. Ook ik roep die (on)zinnen regelmatig. Maar pas ik ze ook echt toe? Als ik eerlijk ben is het antwoord nee.

160130Voeten

Op een werkdag verlang ik naar de avond.
Op een weekdag kijk ik vooruit naar het weekend.
In het weekend droom ik over de vakantie.
Als het regent wil ik zon.
Schijnt de zon, dan wil ik schaduw.

Uhu, ‘tuurlijk joh, ik leef echt wel in het hier en nu… Zorgen maken over ‘wat als’. ’s Nachts wakker liggen over dingen waar je op dat moment toch niets aan kunt veranderen. Onrust in je lijf om iets dat niet eens echt gebeurd is en waarschijnlijk ook nooit realiteit zal worden. Alsof ik wacht tot ik echt leef, alsof ik pas echt mijn doel zal bereiken in de toekomst. Om gek van te worden. Ik heb die hakken in het zand nodig om mijn gedachten te stoppen. Hmm misschien moet ik hogere hakken dragen, die bieden meer weerstand.

Het zal niet als een verrassing komen dat ik, in navolging van de workshop Rustmanagement, binnenkort start met de broodnodige vervolgtraining. Maar tot dan denk ik na over het leven en leef het. Vandaag.

Want er is nog geen morgen en er is geen gisteren meer.

Laat los. Grijp vast, pak het leven bij de kladden. Maak het beste van de mogelijkheden die je hebt. En heb je die niet, creëer dan nieuwe, begin in het klein. Heb je een rotdag, besef dan dat je mag balen. Gil, scheld het van je af. Begin de dag opnieuw door It’s A Beautiful Day van Michael Bublé op te zetten, en zing keihard mee. Vals. Het mag!

Klinkt allemaal prachtig hè? Ik heb er ook regelmatig moeite mee hoor, maar ik zie wel de weg die ik wil bewandelen en worstel me door de (on)kruiden heen. Wandel je met me mee? 

160130Wachten

Fijn weekend!

Geplaatst in Korte verhalen

Zwamverhaal

Gepost op door Doldriest

Zacht roept de Herfst, pretentieloos, zonder snoeverij. Zijn stem ritselt onder bladeren, rimpelt het water. En de zwammen geven massaal gehoor; de een na de ander steekt zijn hoofd boven de grond, stuwt dan zijn lijf verder omhoog. Aardse geuren vermengen zich in kruidige geboorte. Dicht tegen elkaar aan gedrongen blijven ze staan, op een kluitje. Maar ze laten zich niet het riet in sturen, daar is het bos veel te mooi voor.

Zich lavend aan de vochtige ochtendlucht zijn zij in hun element. Er heerst verwondering. En herkenning. Al snel weerkaatsen hun stemmen tussen de bomen. Daar is opa. En oma! Het is een gemêleerde groep, daar in het bos. In stille uitbundigheid eren zij het najaar; de een gekleed in rood-met-witte polkadots, de ander in bescheiden witgedekte tinten. Onopvallend, weggekropen in de beschutting van een boom, genieten zij van hun korte leven. Maar onuitwisbaar laten allen hun sporen na…

 150929familie

klik voor details