Geplaatst in Boeken, Korte verhalen, Muziek

BOL.le Billie

Online winkelen is een van de voordelen van het moderne leven. Je bent slechts een aantal klikken verwijderd van een nieuw boek, een cd, jurk of shirt. Je hoeft niet naar het centrum te rijden, een file te vermijden, een half uur te zoeken naar een parkeerplek of je door een menigte kletsende mensen heen te worstelen, die besluit uitgebreid bij te praten in het midden van de winkelstraat of het gangpad. Om tot de ontdekking te komen dat het artikel is uitverkocht. Of helemaal niet voorradig. En de verzendkosten worden ruimschoots gedekt door de torenhoge parkeergelden. Een win – win situatie zou je zeggen!

Tenzij…

Al jaren koop ik boeken bij BOL.com. Je zou kunnen zeggen dat ik hen sponsor! De service is uitstekend, snel, betrouwbaar en ze hebben een grote selectie aan boeken, games en cd’s, nog veel meer. Als je een boek vóór half tien ’s avonds bestelt, heb je het vaak de volgende dag al in huis. Het lijkt wel een wonder. En ik wil BOL.com echt aan iedereen aanraden, ware het niet voor Billie.  Deze olijk uitziende vent in een blauw pak heeft een gedrongen ronde gestalte en is optimistische gestemd. Hij is altijd bereid met je te praten, zelfs midden in de nacht. Zijn manieren getuigen van een uitstekende opvoeding, hij is altijd beleefd en zal nooit zijn stem verheffen. Ik daarentegen zal dat wel doen, want Billie drijft mij tot waanzin! Graag wil ik je voorstellen aan Billie, the chatbot.

Hij lijkt echt vriendelijk hè? Nou, schijn bedriegt. Vorige maand had BOL.com een speciale aanbieding: drie ebooks voor de prijs van twee. En mijn Sony reader was erg hongerig. Ik vond een aantal interessante boeken en plaatste mijn bestelling. Klik klik klik, yes, nu nog even downloaden! Twee boeken waren al snel in innig overleg met mijn Sony, maar het derde boek had er niet zo’n zin in. Dat wilde blijkbaar nog geen nieuw tehuis. Tien minuten later ontving ik een email met de boodschap dat het boek niet meer leverbaar was. Eh pardon? Ik had er verdorie al voor betaald. Of was dit misschien nou net dat gratis boek?

Niet getreurd, gewoon even de Klantenservice benaderen. Speurend op de BOL.com site stuit ik op Billie. Stel uw vraag aan Billie. Billie is onze virtuele assistent. Hij is geen echt persoon maar kan u overal mee helpen. Kijk, een assistent die mij overal mee kan helpen. Geavanceerde techniek staat voor niets. Eens zien…

Welkom bij de virtuele assistent van bol.com. Waarmee kan ik u van dienst zijn?

Hallo Billie, ik heb gebruik gemaakt van de speciale aanbieding en drie ebooks besteld, maar nu is het derde boek ineens niet meer leverbaar. En ik heb al betaald. Wat moet ik nu doen?

Vrijwel onmiddellijk volgt het antwoord.

Billie zegt: Ik heb u niet begrepen. Waarmee kan ik u van dienst zijn?

Alright, dat was vermoedelijk een beetje te veel informatie in één zin. Ik trap op de rem en probeer het opnieuw.

Het gaat over ebooks. Er is een titel niet meer leverbaar en ik heb al betaald.

Billie zegt: Wilt u een boek bestellen?

Lichte irritatie.

Nee. Boek is besteld. Niet meer leverbaar. Wil mijn geld terug.

Billie zegt: Waarmee kan ik u van dienst zijn?

Matige irritatie.

Luister eens, ik wil gewoon een MENS hier aan de lijn!

Billie zegt: Ik heb u niet begrepen. Waarmee kan ik u van dienst zijn?

Na enige tijd waren mijn antwoorden zoiets als Aaaaaaaaargh, $hH873*^$%(*^$&()& en STOM DING HOUD JE K*P… tot ineens de vraag verscheen:

Billie zegt: Wilt u dat ik de Klantenservice voor u mail?

Stilte. Toen een JAAAAAAAAAAAAAAAAA mijnerzijds. Waarop de vraag Ik heb u niet begrepen, waarmee kan ik u dienst zijn? weer verscheen. ZUCHT. Na het invullen van wat zakelijke gegevens kon ik eindelijk gewoon een (beperkte) tekst typen. En kreeg ik de volgende dag prompt een antwoord van de Klantenservice. Dat ik hen moest mailen als ik een ingewikkelde vraag wilde stellen, daar was ‘Billie’ niet op berekend. Nee, dat had ik ook al door!

Alles werd echt prima afgewerkt, excuses, geld teruggestort, een bescheiden tegoedbon als compensatie. Direct een ander ebook van besteld natuurlijk.

Bij de volgende bestelling ging het echter weer mis. Een spontaan cadeau voor mijn vriendin Suzan: de nieuwe cd Kaleidoscope Heart van Sara Bareilles. Artikel – check; afwijkend bezorgadres – check; felicitatietekst – check; blauw verpakkingspapier met witte bollen, speciaal ingepakt door Billie, check; betalen via Ideal, check; terug naar site… … … niks te check, het scherm werd niet ververst. Na tien minuten wachten toch maar naar de BOL.com site. Stond de cd nog netjes in mijn winkelmandje?! Na nog tien minuten F5 toetsen, werd het me te gortig en ging ik naar de BOL.com site om Bill… mijn gmail om de Klantenservice rechtstreeks te benaderen. Nee Billie, mij vang je niet nog een keer! Uitleg gegeven over de situatie en hup, send. Om tien minuten later alsnog een automatische bevestiging te krijgen dat de bestelling ontvangen was. Damn, mail voor niets gestuurd, alles in orde blijkbaar.

Vier dagen later had ik nog steeds niets van Suzan gehoord. En dat is vreemd, want die hangt meteen aan de lijn. Misschien vond ze de cd wel niks. Even een sms’je sturen.

En meis? Ben erg benieuwd wat je van Sara Bareilles vindt. Ik wilde deze cd erg graag met je delen, heb ‘m zelf ook gekocht. Zit bij Chinees, net klaar m werken.

Heb em zelf ook. Vind em leuk. Smakelijk. Groetjes.

Eeeeeeeeh???

LOL dat mag ik toch wel hopen inderdaad ja, ik heb jou de nieuwste cd als verjaardagscadeau gestuurd!

Ring ring, de telefoon, met een Suzan die me vertelt dat ze niets heeft ontvangen, en dat ze tot overmaat van ramp Kaleidoscope al heeft! Nou moe. De Klantenservice was echt blij met mij. Weer een mail – nu iets langer – naar BOL.com waarin ik alles vertelde, zelfs dat Suzan de cd al had. En wederom een prima snelle reactie waarin mij verteld werd dat het geld teruggestort zou worden, plus een gratis verzending. Hopelijk heb ik nu de pechreeks achter de rug en volgt weer een aantal rustige besteljaren.

BOL.com, echt een prima online winkel, zolang je die Bol.le Billie maar buiten spel weet te houden 😉

Geplaatst in Cultuur, Korte verhalen

Het spoor bijster – een boek over de Bredase wijk Belcrum

Binnenkort verschijnt een nieuw boek over de Belcrum. Het betreft een bundel met persoonlijke verhalen over verleden en heden. Het boek is geschreven door Renier Koenraadt, zelf bewoner van de Belcrum.

De hoofdpersoon, Marijn Coenraet, woont op steenworp afstand van het station. De gemeente is van plan om het station te vernieuwen en er omheen vijfduizend woningen en tienduizend arbeidsplaatsen te laten verrijzen. Het boek beschrijft het dubbele gevoel van Coenraet: aan de ene kant raakt hij steeds meer verknocht aan zijn wijk, terwijl aan de andere kant de ontwikkeling van de Spoorzone geleidelijk steeds meer zijn leven gaat beheersen. Door zijn groeiende verbondenheid met zijn wijk en zijn toenemende aversie tegen het stadsbestuur, wordt hij voortdurend heen en weer geslingerd tussen vechten en vluchten. Uiteindelijk is er voor hem geen weg meer terug en wordt hij langzaam maar zeker ondoorgrondelijke inspraakprocedures ingezogen.

Meer informatie over het boek is te vinden op de website van uitgeverij Papieren Tijger. Het boek is daar ook te bestellen (telefoon 076-5228375, email info@papierentijger.org). ISBN-nummer 9789067282512). Het boek is vanaf september ook verkrijgbaar in de betere boekhandels.
Een aanrader voor (oud-)bewoners van de Belcrum en iedereen die te maken heeft/krijgt met de gemeente Breda!
Geplaatst in Korte verhalen

Dan toch maar in het Nederlands!

De vraag “Waarom schrijf jij in vredesnaam altijd in het Engels?”, blijft me toch bezighouden. Ik besef dat ik met de Engelse taal een breder publiek bereik, maar daarmee ook mijn lezerskring van eigen bodem beperk. Daarom heb ik besloten mijn website in het Engels te houden en in dit blog verder in het Nederlands te schrijven.  Verhaaltjes uit mijn leven van alledag met jullie te delen, korte anekdotes, grappige voorvallen.  Niet dat ik die nu paraat heb, maar dat komt nog.

Op dit moment ben ik druk bezig met de agenda en notulen voor de karatevergadering die morgen hier wordt gehouden. Natuurlijk heb ik die in concept al weken klaar, maar toch blijft het altijd tot het laatste moment liggen. In het Engels hebben ze hier een schitterend woord voor: ‘procrastinating’. Uitstellen terwijl je drommels goed weet dat van uitstel géén afstel komt, maar zeker wel stress en hoofdpijn van het voor-je-hoofd-slaan. Hoe komt het toch dat dit iedere keer weer gebeurt?

De grote boosdoener is het druk-zijn. We moeten allemaal zoveel doen, plannen, rennen van het een naar het ander, dat we  veel maar half doen en intussen in gedachten met heel andere zaken bezig zijn. En deze stelling bewijs ik meteen weer doordat ik nu zit te schrijven op dit blog, in plaats van die notulen uit te werken! Onverbeterlijk. Hopelijk tot straks 😉