De zon gloeit. Haar stralen priemen als dolken. Ze likt aan hun huid tot die rood verbrand is. Rood, met een laagje zout. De lucht rimpelt vloeibaar in een trillende fata morgana.
“We moeten verder.” Zijn stem klinkt schor, stembanden rauw geschuurd door het stof. De vrouw opent moeizaam haar ogen en kijkt vanuit de barmhartige schaduw van de cactus naar zijn uitgestoken hand. Zij schudt slechts haar hoofd, haar gebarsten lippen zwijgende getuigen van haar immense dorst. Het is te laat, te heet voor tranen.
“Kom, lief, we kunnen hier niet blijven, we moeten hulp zoeken. Hier, neem jij het laatste slokje.” Het lauwe vocht geeft haar net genoeg energie om zich overeind te laten hijsen. Het lijkt lang geleden dat ze hun kapotte auto achterlieten. Ze lopen verder, de fata morgana tegemoet. Hun wankele voetafdrukken vullen zich met zand.
Een dag later houdt een politiewagen halt bij de verlaten Dodge. De agent schermt zijn ogen af en tuurt de lege woestijn in. Een eind verder cirkelen zwarte stippen in het verzengende blauw.
Mijn verhaal is helaas gebaseerd op een waargebeurde tragedie die plaatsvond in het Joshua Tree National Park, waar V-man en ik in 2013 waren en ik deze foto nam. De directeur van 013 Poppodium Tilburg en zijn vriendin kwamen in 2011 om in dit National Park. Verlaten, verzengend heet, meedogenloos. Het heeft veel indruk op me gemaakt.
Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema Verder (max 175 woorden)
DOLDRIEST 