Ontkenning

Mijn ogen zijn nog prima,

het licht is gewoon niet goed genoeg! 😉

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Een waas voor mijn ogen

Ruim twee weken verder zit ik hier achter mijn pc met de nieuwe computerbril op mijn neus, en ik moet zeggen: die bevalt uitstekend – ook met lezen – al is de reikwijdte slechts anderhalve meter. Als ik opkijk wordt alles wazig, nog versterkt door de blauwe waas op mijn brillenglazen: BlueControl.

BlueControl is een transparante coating voor brillenglazen die het blauwe licht dat door beeldschermen wordt uitgestraald neutraliseert, waardoor vermoeidheid en overbelasting van de ogen wordt voorkomen. Bijkomende voordelen zijn vermindering van de lichtschittering en een scherper contrast. Ogen blijven niet alleen in een betere conditie, maar kijken wordt comfortabeler en kleuren krijgen een natuurlijker karakter.

Ik durf nog niet te juichen, maar het beeldschermwerk ging vanmorgen beter dan voor de vakantie!

O ja, de vakantie. Na een kleine week carnavalshotel Doldriest beheerd te hebben voor mijn kroost en consorten, stonden afgelopen donderdag de laatste onderzoeken in de reeks op de rol. Op naar Breda voor een EEG en het hyperventilatie-onderzoek. Zonder gezichtscrème, met gewassen haren maar zonder oppeppend haarschuim- of lak. En met mijn sprietjes betekent dat sluik in het kwadraat.

De EEG’er schuurde op zes plekken mijn gezicht en hals en bevestigde de sensoren, terwijl ik languit op een ziekenhuisbed lag. Daarna nam hij mijn hoofdhuid onder handen met iets dat ik op gevoel het beste kan beschrijven als een botte schrapende drilboor die op circa tien plekjes kwakken zoutgel uitbraakte. En dat ging niet echt zachtzinnig. Daarna kroop hij achter een PC en bekeek het resultaat van zijn handwerk. Onder vaag gemompel van secties kwam hij terug en herhaalde de schuurprocedure. Weer terug achter het beeldscherm, maar nog was hij niet tevreden. Je hebt een dikke hoofdhuid, zei hij. Ik antwoordde dat ik liever dikke haren had. Na ronde drie maakte de gel blijkbaar eindelijk genoeg contact en kon het gazen mutsje strak getrokken worden.

Vervolgens met ogen dicht lekker ontspannen liggen, met ogen open, ogen dicht. En toen begon de lichtshow. Vijf ronde LED-lampen die zowel in wit als in kleur flitsten dat het een lieve lust was. Zelfs met mijn ogen dicht en het licht uit zag ik ze nog vrolijk door schijnen. Toen ik er ook nog bij moest gaan zuchten, was het feest compleet. Twintig minuten duurde het in totaal, waarna hij me weer kwam verlossen van de plakkers en het schattige mutsje. Hij maakte mijn gezicht schoon met papieren handdoekjes met ontsmettingsgel, en behandelde zo ook mijn haren. Sorry, maar ik ben niet verantwoordelijk voor je kapsel, grinnikte hij. Ik haalde er zo goed en kwaad als het ging maar een borstel doorheen en vluchtte de gang op.

Met de inmiddels opdrogende klodders in mijn haar en rood geschuurde plekken op mijn gezicht wandelde ik de gang weer door, op zoek naar wachtruimte 1, waarbij ik zorgvuldig alle spiegels vermeed. De hyperventilatie-test! Eerst moest ik een vragenlijst invullen, waarbij antwoorden op een vijfpuntsschaal mogelijk waren. Of ik wel eens gespannen was, koude voeten of handen had, tintelingen rond mijn mond, en nog veel meer. Bij sommige vragen kon ik nooit antwoorden, maar bij de andere werd het meestal soms. Natuurlijk ben ik wel eens gespannen, zeker als er vijf man rond mijn bureau staan. En ja, ik ben ook wel eens angstig, vooral als er een tandarts in de buurt is en een stoel in horizontale stand. De score viel blijkbaar mee.

Toen de behandelkamer binnen voor de blaastesten. Het was er 24°C en ik ging al kapot van de hitte na dat EEG. Naast rode schuurplekken en klodders nu ook nog een rood hoofd, het werd steeds fraaier. Vervolgens smeerde de testster Midalgan op mijn linkeroorlel. Eeeeeeh, waar is dat voor?! Dan krijg je een betere doorbloeding in je oor en kan ik gemakkelijker prikken, was het antwoord. Prikken in de vingertop is uit, prikken in je oorlel is in! Ik vertelde dat ik allergisch voor Midalgan ben en dat ik het al bloedheet had. De Midalgan vloog er weer af, en de naald vloog erin. Via staafjes bloed werd op verschillende tijdstippen het zuurstofgehalte bepaald. De test kon beginnen.

Met een knijper op de neus en mijn lippen rond een vies smakend mondstuk mocht ik me uitleven in allerlei oefeningen, met als toppunt het drie-minuten-als-een-gek-diep-hijgen-tot-je-licht-in-je-hoofd-wordt. Tegen die tijd was mijn keel uitgedroogd en moest ik me dwingen om door te gaan, anders mocht het nog een keer opnieuw. Dat mondstuk kun je mooi niet meer gebruiken, zei ik na afloop opgelucht, daar staan mijn tandafdrukken in. En misschien kun je ze voortaan ook in chocoladesmaak bestellen? Ze lachte maar wat en liet me ontsnappen. Thuis regelrecht de douche in.

Volgende week krijg ik de uitslagen van de neuroloog. Misschien krijg ik dan een rood waas voor ogen, maar tot dan toe houd ik het mooi bij blauw.   

Geplaatst in Persoonlijk

Ogen als schoteltjes

Inmiddels is de medische draaimolen weer een paar keer rondgegaan. De neuroloog hoorde afgelopen dinsdag mijn verhaal voor de derde keer aan, schudde zijn (hopelijk) wijze hoofd en kon de klachten nog steeds niet plaatsen. Hij greep zijn toetsenbord en begon er driftig op te tikken, intussen fragmenten van de uitslagen van eerdere onderzoeken van KNO- en oogarts prevelend. Ik onderbrak hem en zei dat ik die uitslagen nog nooit gezien had. Toen hij daarna een emmer vol medische termen over me uitstortte, begreep ik waarom. Koeterwaals!

Ik nestelde me dieper in de stoel en straalde de boodschap uit dat ik niet zou weggaan voordat hij iets anders verzon. Nou, dat deed hij! Morgenavond een nieuwe MRI-scan, nu specifiek van de nek. En een EEG met lichtimpulsen plus een hyperventilatie-test medio februari. En begin maart gaat hij me de resultaten vertellen. Als dit allemaal niets oplevert, kan hij niets meer voor me doen. Maar dat zien we dan wel weer.

De allereerste stap om tot een oplossing te komen, zette ik in oktober zelf richting opticien. Aangezien mijn eigen optiek er in juli de brui aan had gegeven, was ik naar een zaak hier in het dorp gegaan. Zij vertelde me toen dat mijn bril niet meer helemaal klopt, maar dat dit absoluut de oorzaak niet kon zijn van de klachten.

Vanmorgen liep ik toevallig langs de plek waar mijn oude opticien gevestigd was, en tot mijn verrassing zat daar ineens een andere: Optiek BOAV!STA. Een Optometrist! Aangezien ik online een artikel over optometrie had gelezen, waarbij ik 90% van de daar opgenoemde oogklachten herkende, dook ik als een haas naar binnen. De man, Peter, luisterde aandachtig naar mijn verhaal en sleurde me de onderzoeksruimte in. Daar bleek al snel dat de bril die ik nu draag helemaal niet meer geschikt is, en zeer zeker niet achter de PC. Blijkbaar moet ik constant mijn ogen overmatig inspannen. Bovendien ben ik van – naar + gegaan. Zegt me niet zoveel, maar ik voel het des te meer.

De optometrist vermoedt dat mijn ogen door het dragen van de nieuwe bril veel meer tot rust zullen komen bij beeldschermwerk en dat de klachten gegarandeerd deels zullen afnemen. Ik voelde de spanning van me afglijden. Een uur later stapte ik weer opgelucht naar buiten, met ogen als schoteltjes. Over een week is mijn nieuwe bril klaar, speciaal voor computerwerk. En er zit ook nog een blue light protect overheen. En als dat goed helpt, dan laat ik mijn gewone bril ook vervangen door glazen met de nieuwe sterkte. Of is het nu zwakte?

Geplaatst in Columns, Persoonlijk

Visioen

Mensen, ik had een visioen vannacht. Ik sloeg mijn ogen op en de heilige geest was in mijn kamer! Alles was omfloerst in een wazig licht. Stomverbaasd knipperde ik een paar keer. Het leek wel of een dichte mist bezit had genomen van mijn slaapdomein. Uit alle macht probeerde ik me te focussen op dit merkwaardige fenomeen, maar het lukte niet. Flarden dromen maakten het er ook niet echt gemakkelijker op.

Een fikse kneep in mijn arm overtuigde me ervan dat ik toch echt wakker was. Ik vloog overeind, plotseling bang voor gezichtsverlies. Mijn ogen! Dit had ik nog nooit meegemaakt. Was mij ’s nachts zand in de ogen gestrooid? Het rechtop zitten had evenmin resultaat, ik zag nog steeds zo goed als niets, alleen vage, schimmige vormen. Langzaam gingen mijn vingertoppen naar mijn ogen en wreven voorzichtig. Wreven nog eens. Nog steeds bevond ik mij in een schimmenrijk. Toen drong de heilige geest eindelijk ook door tot mijn wazige brein. Ik had toch zeker niet…

En jawel, ik had wel! Ik kon me nog herinneren dat ik mijn oog make-up eraf had geschrobd, maar… Op de tast schuifelde ik naar de badkamer, waar ik aarzelend aan mijn oog voelde. Waar ik stuitte op een heel dun laagje. Een contactlens! Blijkbaar was ik vergeten mijn lenzen uit te doen, voor het eerst in drie jaren!

Meteen schoot me een verhaal te binnen over iemand die noodgedwongen heel lang zijn lenzen had gedragen. Zijn hoornvliezen waren zo beschadigd geraakt dat hij blind was geworden! Daar stond ik dan, midden in de nacht, wanhopig knipperend. Help? De fles Opti-free stond opzichtig naar me te seinen en met een baat-het-niet-dan-schaadt-het-niet gedachte spoot ik een flinke scheut in mijn ogen.

Er gebeurde een wonder. De half uitgedroogde traanbuisjes schoten vol en, terwijl de tranen over mijn wangen gleden, ging Operatie LensVerwijdering van start. Een gefriemel eerste klas kan ik je zeggen. Gelukkig hadden de super-zuurstof-doorlatende lenzen nog niet gepaard met het hoornvlies, al viel de scheiding hen zwaar. Wat een opluchting, ik kon weer zien!

Die arme bollen doen al heel wat jaren hun werk en worden natuurlijk iets minder scherp. Eerst ontsierde een bril mijn neus – iets waar ik altijd tegenop zag – maar de contactlenzen hebben me mijn vertrouwde gezicht weer terug gegeven. Over niet al te lange tijd zal ik echter ook nog moeten geloven aan een leesbril. Of lenzen met een leesgedeelte. Ongelofelijk hoe ze dat allemaal in zo’n dun rondje kunnen proppen. Maar voorlopig gaat het prima zo, gewoon groot licht erop en afstand nemen.

Mijn vader heeft vorig jaar operatief nieuwe lenzen gekregen wegens staar. Zijn wereld werd letterlijk vernieuwd, opnieuw geboren. Van half blind zijn naar haarscherp kunnen zien. Ik zal nooit het gesprek vergeten waarin hij me enthousiast en dolgelukkig over de telefoon vertelde over de vele verschillende kleuren groen die hij weer kon zien. Over de blaadjes op de grond.

Laatst had ik het nog met een collega over hoe je als kind wel eens nadacht over de ‘keuze’ tussen blind of doof zijn. Dan dacht ik ‘Oh gaaf, doe mij maar blind, dan krijg ik tenminste een hond!’ Maar nu, afgezien van het feit dat dit een zeer onzinnige vraag is, wil ik niet kiezen. Beide zintuigen houden je uit een isolement, brengen je in contact met mensen, de wereld om je heen, boeken, muziek! Al beweert men altijd dat de andere zintuigen zich dan beter gaan ontwikkelen. Mijn neus!

Voortaan zal ik er dubbel goed op letten dat ik mijn wonderlenzen ’s nachts in hun speciale badkuipjes laat slapen. Ook zij moeten zich kunnen herstellen van alle indrukken die ik hen laat opdoen. En als ik moeite krijg met dingen onthouden, kan ik altijd nog contactlens-sierraden kopen hè. Dan weet ik zeker of ik ze heb uitgedaan.