Mijn tuin gaat van groen naar geel. Het regent zo hard dat de druppels salto’s maken op de tuintafel. Ook de kleine Ginkgo Biloba offert zijn blaadjes aan de herfst.
klik voor details
Het langzame verval gaat me aan het hart, ook al weet ik dat de aarde de voedingsstoffen nodig heeft en in de lente weer voluit zal bloeien.
Lees ook: Levend Fossiel
Deze week is het thema van de schrijfopdracht voor het zes woorden-verhaal: SCHOMMELSTOEL. Een gewone stoel of bank is trouwens ook prima hoor.
Nu de avonden langer worden, vind je mij weer vaker in de hoek van de bank om uren te lezen. Benen opgetrokken, kop thee bij de hand. Heerlijk!
Mijn favoriet onder de stoelen is de schommelstoel:
Een schommelstoel is een stoel waarvan de bovenkant makkelijk naar voren en naar achteren kan bewegen doordat links en rechts onder de poten twee halve bogen zijn bevestigd.
Waarschijnlijk ontstond de schommelstoel als aangepaste tuinstoel in Noord-Amerika rond 1725. Zij werden tot 1800 vooral op ambachtelijke wijze geproduceerd. Rond 1850 ontstonden modellen in metaal en rond 1860 ontstonden uitvoeringen geheel in gebogen hout.
De klassieke schommelstoel is een houten stoel op gebogen glijders, net als bij een hobbelpaard. Modernere varianten kennen constructies die de stoelen wel laten schommelen, maar zonder bewegende delen waar vingers tussen kunnen komen. Deze worden bevoorbeeld gebruikt op een kinderdagverblijf.
Helaas heb ik er geen, nóg niet. Maar ooit loop ik tegen de mijne aan -waarschijnlijk met mijn schenen- zo’n mooi antiek houten exemplaar met behaaglijke kussens erin. En het moet toch wel een verrekt knappe vent zijn die mij daar weer uit krijgt. 😛
klik voor details
De nieuwe 6WMB-uitdaging: schrijf een verhaal waarin een STOEL de hoofdrol speelt in slechts zes woorden. Laat je inspireren door een foto of afbeelding en schrijf daar je verhaal bij. Of bedenk eerst zes woorden en maak/zoek dan een foto.
Hier een voorbeeld van een Zes Woorden verhaal, geschreven door Ernest Hemingway.
Wat een impact hebben deze zes woorden.
Publiceer jouw zeswoorden-verhaal met bijpassende foto of afbeelding op je eigen website/blog en plaats de link naar jouw post in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.
Veel plezier bij het schrijven!
Marion
LEES DE VERHALEN OVER EEN SCHOMMEL (of andere) STOEL VAN:
Wie volgt? 
klik voor details
Trotse gieren houden toezicht op diergaarde Blijdorp.
–
ZE HEFT HAAR ARMEN
GEEFT ZICH ONGEKUNSTELD BLOOT
AAN ELEMENTEN
–
klik voor details
HAIKU / SENRYU ZATERDAG
Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels. Een goede haiku brengt herinneringen terug aan dingen die je altijd al wist, maar misschien bent vergeten. Het brengt je terug naar jezelf, naar wie je bent en wat het is om mens te zijn. En dit voel je – niet met je hoofd, maar met je hart. Je stopt veel van jezelf in een haiku – ook wel een onafgemaakt gedicht genoemd. En dat gedicht gaat over je persoonlijke ervaringen en gevoelens. Over hoe je de natuur, de seizoenen, de wereld om je heen beleeft via je zintuigen. Je hoeft niets uit te leggen, niets te interpreteren. Beschrijf alleen wat er om je heen gebeurt; een vingerhoed vol emotie.
Lees er hier meer over.
Senryu gaat over mensen en dingen uit het dagelijks leven en is vaak komisch en ook wel tragisch. De dichter zoekt altijd waarheid, betekenis… die in een senryu vaak in het ootje wordt genomen. Evenals bij de haiku staat de schrijver achter het vers, niet er middenin; zijn ik is geen particuliere persoonlijkheidsexpressie, maar vertaalt de gevoelens van velen.
Schrijf een haiku of senryu op je blog/website over wat jou vandaag bezighoudt en geef het de titel Haiku / Senryu Zaterdag. Zet je bijdrage met een link naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest. Je mag een foto of een tekening gebruiken, maar dat hoeft helemaal niet.
Doe je mee?
Mijn verhaal over HONDEN in zes woorden:
HOI HOND.
SNUFFEL.
AGGUT, LIKKIE, LIKKIE!
klik voor details
Geen fictie dit keer, maar werkelijkheid.
Vanmorgen breng ik mijn auto naar de garage, voor de tweede keer in twee weken. Er zit een snerpend gepiep in dat zich alleen laat horen als de monteur er niet bij is. Maar dat terzijde.
Op weg naar huis geniet ik te voet van het mooie landelijke plaatje, maak een foto van de paarden in de wei. Een vrouw met een Airedale terriër komt me tegemoet en zoals altijd kan ik me niet bedwingen. Met een zonnig “Goedemorgen” groet ik de vrouw en wend me dan tot haar viervoetige metgezel. “Hoi hond”, zeg ik. De hond snuffelt goedmoedig aan mijn vingers en likt dan mijn hand.
De vriendelijke vrouw kijkt vol verwondering toe en roept dan uit “Aggut, likkie likkie!” Het duurt even voordat mijn hersenen die drie woorden verwerkt hebben. Met een grijns loop ik door. Likkie likkie…
Ik verzin het niet. Geen babypraat, maar hondenpraat.
DOLDRIEST 