Geplaatst in Algemeen, Expressief, Familie, Gedicht, Gevoel, Gezin, Poëzie

Kind, ik heb je lief

Mijn wereld stond stil
toen jij werd geboren
en kreeg pas echt glans
door jouw eerste lach

Weerloos sterk
nam je mijn hart in handen
ik was verloren
vanaf de eerste dag

Je tere oogopslag
zo open, onschuldig
een moeiteloos smelten
ik zag alleen jou

Dan het hoofdje schuin
in twinkelende blik
verstraalde je ondeugd
waar ik zoveel van hou

Weergaloos dapper
stap jij door je leven
kin eigenwijs
onnavolgbaar vlug

Maar soms, in een tel
is daar weer mijn kleintje
en zie ik net als vroeger
je kuifje terug

Je kleine handen
werden stoere knuisten,
tien teentjes
nu van groot formaat

Maar wat blijft
is wij samen
een moederliefde
die nooit meer overgaat

Voor Owen en Elin,
en natuurlijk ook voor mijn zonen Nick en Sean

© MC Driessen

 

Geplaatst in Foto, Persoonlijk

Rode paprika, rauw

Even na middernacht duik ik de kamer van mijn jongste zoon in; zijn deur staat uitnodigend open. He vent, over zeventien uren word jij negentien jaren geleden geboren. En ik geef hem een dikke kus, iets waar hij niet bijster op gesteld is maar waar ik me één keer per jaar niets van aan trek.

Het is feest vandaag: Sean wordt negentien. Lang eind, tenger, met een voorliefde voor rauwkost, pasta, thee en bier. En nog heel veel andere dingen. De zoon die al op jonge leeftijd werd blootgesteld aan De Hobbit en daar intens van genoot – nog steeds geniet, net als van alle fantasy. Mijn magische gamer met subtiele taalhumor. Stil maar diep, zijn weg zoekende door een doolhof van afleidingen.

Proficiat, schat! Ik ga nu wat lekkers voor je bakken. Cake als ontbijt? x

2013-05-09 08.54.18

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gevoel, Persoonlijk, Poëzie

Spelende Engel

~

Zeventien zou je zijn

Lois

op handen

gedragen door je moeder.

Liefdevol, vol verwachting

was zij

waren wij

maar ongezien

en toch herkend

ging je weg van ons.

Wij waren weg van jou

van je schoonheid

je lieflijkheid

je maakte diepe indruk

afdruk in onze harten

onuitwisbaar

in ons leven.

Ik houd van jou

en houd haar vast

net als jij zou doen

met je tere vingertjes.

Ik let op haar

namens jou

denk samen met haar

vandaag en alle jaren

aan jou

onze spelende engel.

Zeventien zou je zijn

lief nichtje

vandaag

~

130504SpelendeEngel

Voor mijn zusje Monique. Ich bin bie dich de ganze daag, leeve sjat.

 

Geplaatst in Foto, Persoonlijk

Witte bonen en chococrispies

Vandaag tweeëntwintig jaren geleden was een bijzondere dag. Geen wereldnieuws, niet veel ophef… maar het leven werd die dag wel een stuk mooier: mijn eerste zoon werd geboren. Al had het veel voeten in de aarde voordat zijn voeten op de aarde ‘stonden’.

Mijn laconieke en creatieve rots in de branding met zijn onverstoorbare kalmte. Koekjesmonster. Absoluut fan van witte bonen in tomatensaus en liefhebber van een stevig Engels ontbijt – of chococrispies. Verslaafd aan chocoladevla en chocopasta. Puur. Muziekliefhebber. Mediavormgever, oftewel beeld- en filmgoochelaar. Fijne vent!

Nick, van harte gefeliciteerd, lieverd x

2013-04-18 08.51.53

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Licht Leven

Mijn tweede bijdrage aan 6WMB

LICHT – HET GEEFT EN NEEMT – LEVEN

DSC_0347

klik op de foto voor een groter formaat

zes-woorden
De komende twee weken is het thema LICHT in de Zes woorden met beeld-uitdaging. Doe je ook mee? Kijk hier voor de spelregels.

Geplaatst in Poëzie

Met hart en ziel

~

grenzen doorbroken

met zwiepende slag

versmolten

delen het leven

tot nieuw sterretje

in zakformaat

kloppend hart

vonk van de ziel

ontkiem

warm

beschut

verscholen

tot nieuw ego

je wordt, je bent

de drang tot zijn

groeit met de dag

men wacht

op jou

lief

~

Foto: National Geographic

Voor H.

Geplaatst in Columns, Compassie, Gezondheid, Persoonlijk

Het leven is als Pepsi!

Daar is Marion! Een uitgelaten studente vliegt me buiten om de nek en springt met me in het rond, op de hielen gevolgd door haar vriendin die dezelfde blije boodschap heeft. Opluchting staat op hun gezichten geschreven. Eindelijk ‘s avonds met het gezin op de bank, spelletjes doen, een film kijken. Eindelijk gewoon weekend vieren in plaats van die eeuwige dreiging van de studie. Wat een prestatie van deze kanjers. Vier jaren lang gezwoegd voor het diploma, en nu is het dan ook zover. Ze zijn geslaagd! En ik ben zo trots op hen.

Ik stap de werkvloer op en een zware deken van verdriet daalt neer. Verstikt. Maar ik kruip eronder en deel de pijn en wanhoop die in de lucht hangen. Een student van ons is overleden. Zomaar. Plotseling. Niets wees erop dat deze tragedie zou gebeuren. Hij werd slechts 19 jaar. We staan allemaal met onze mond vol tanden, er zijn geen woorden voor. Waarom hij? Waarom deze levenslustige bruisende jonge vent, die nog lang niet klaar was met leven?

Zijn klasgenoten zijn verbijsterd en murw geslagen. Iedereen die hem kent is diep geraakt. Tentamens zijn ineens niet meer belangrijk. Samen zijn, samen praten, samen stil zijn, dat telt. En ondanks de pijn en het verdriet is het mooi te zien hoe zij steun zoeken en vinden bij elkaar. Een hechte vriendenclub is het. Snikken worden gesmoord in wijd open armen. Tranen worden gedroogd op de schouder van een lotgenoot. Ze zijn verdrietig. Missen hun maatje. En ik ben triest met hen, maar ook zo trots op hun kracht, hun moed!

Het team heeft het druk. Erg druk. Tentamens, examens, mondelinge toetsen. Scripties en onderzoeken. Een niet aflatende stroom van werk en inzet van studenten vraagt een even grote inzet van docenten en ondersteuning. De diploma-uitreiking nadert met rasse schreden en nog lang niet alles is binnen. Paniek slaat toe! Maar we zetten er samen nog even de schouders onder en ploeteren voort, tot ook die hobbel is overwonnen. Ben trots op mijn collega’s!

Blijdschap zij aan zij met leed. De eerste kleinzoon wordt geboren, een zoon overlijdt. Een relatie wordt verbroken, nieuwe liefde bloeit op. Gezinsuitbreiding, een student vliegt uit. Het leven is vaak onvoorspelbaar en vol tegenstrijdigheden. Meestal kabbelen de dagen voorbij, maar dan gaan gebeurtenissen er ineens met je vandoor, een stroomversnelling sleurt je mee, tegen wil en dank. Is het een kringloop of een stroom zonder einde? Wat ik wel weet, is dat onze geliefden voortbestaan in ons, in onze harten en gedachten. Iedereen laat iets achter, onuitwisbaar en nooit dovend. Life can be a bitch, mensen, maar ook heel mooi.

Het leven is als Pepsi: prikkelend en zoet. Opwekkend, soms stijgt het naar je hoofd. Er zit van alles in, maar je weet niet precies wat. Het is absoluut niet te pruimen als het lauw en doodgeslagen is. Live your life to the Max! Alvast een heel fijne vakantie. Dan zie ik je weer aan de andere kant van de zomer…

~Marion

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Kerstverhaal

Verhaal in zes woorden met beeld, thema ‘Schrijf een kerstverhaal in zes woorden’:


 

Een koude stal. Een warme verlossing.


 

Meer verhalen over dit thema vind je bij Jokezelf.