~
verbonden door leer
stem en gevoel
dwaal ik niet maar vind
wandel saam’ naar ons doel
~

~ klik op de foto voor een grotere afbeelding ~
~
Zij straalt en danst
op sierlijke voet
baadt zij in goud
onvermoeibaar uitbundig
ingetogen
bepaalt zij de sfeer
de maan is haar gezel
en kijkt vertederd toe
tot zij gaat slapen
uitdooft
stil
~

~
Zeventien zou je zijn
Lois
op handen
gedragen door je moeder.
Liefdevol, vol verwachting
was zij
waren wij
maar ongezien
en toch herkend
ging je weg van ons.
Wij waren weg van jou
van je schoonheid
je lieflijkheid
je maakte diepe indruk
afdruk in onze harten
onuitwisbaar
in ons leven.
Ik houd van jou
en houd haar vast
net als jij zou doen
met je tere vingertjes.
Ik let op haar
namens jou
denk samen met haar
vandaag en alle jaren
aan jou
onze spelende engel.
Zeventien zou je zijn
lief nichtje
vandaag
~
—
Voor mijn zusje Monique. Ich bin bie dich de ganze daag, leeve sjat.
~
Mam,
Mag ik nog een keertje kind zijn?
Buiten spelen
en stiekem mijn muts af doen?
Uit school komen,
wetende dat je op me wacht
met een kop thee?
Aan tafel schuiven
voor aardappelen
met echte jus?
~
Mam,
Mag ik nog een keertje kind zijn?
Samen op bezoek bij oom en tante
om te spelen met mijn nichtjes?
Naar België rijden
de bossen in
om te gaan paardrijden
en eraf te vallen?
~
Mam,
Mag ik nog een keertje ziek zijn,
zodat ik in jullie bed mag liggen
en verwend word met hapjes
eindeloos lezend
wetende dat ik veilig ben?
~
Mam,
mag ik je knuffelen
en je zeggen
dat ik zo blij
zo heel erg blij ben
met jou?
~

Over twee weken komt mijn familie weer samen met Pasen, bij mijn zusje. En mijn vader en moeder zullen daar ook bij zijn.
Ben zo ontzettend blij met jullie!
~ Mar
~
ach
lief kind
blondgelokt
met gulle lach
die straalde
in jouw ogen
nu uitgedoofd
verdoofd
zijn wij
op zoek
naar jou
onvindbaar
maar overal
zingt je stem
je leeft
in ons
altijd
~

Voor Wieteke, lieve dochter van een collega, die slechts tien jaar mocht worden.
Als regen tegen de ramen slaat
een rilling over mijn rug heen
gaat
denk ik aan jou
Wanneer de hemels razend zijn
ik tot een bal gekruld lig
klein
denk ik aan jou
De sneeuw die neerdaalt koud en wit
een deken waar ik onder
zit
ik mis jou
Als donk’re wolken samenscholen
hun druk te groot is
rust ontstolen
denk ik aan jou
De lentebries die plagend waait
met de zoom van mijn jurk
danst, graait
ik ben bij jou
Als zon en wind mijn huid verwennen
moet ik met ogen dicht
bekennen
ik denk aan jou
Je bent altijd in mijn
gedachten
~
grenzen doorbroken
met zwiepende slag
versmolten
delen het leven
tot nieuw sterretje
in zakformaat
kloppend hart
vonk van de ziel
ontkiem
warm
beschut
verscholen
tot nieuw ego
je wordt, je bent
de drang tot zijn
groeit met de dag
men wacht
op jou
lief
~

Foto: National Geographic
Voor H.
~
Hé, kleine man
onbeweeglijk sta je
op een drempel die niemand ziet
behalve jij.
~
Blijf je daar
of zet je die stap voorwaarts
de wijde wereld in
al is die maar een paar grassprietjes verder.
~
Durf je alleen
de heuvel op
om te zien
wat daar achter leeft?
~
Ga maar kijken
toe maar
ik ben altijd in de buurt
met mijn armen wijd open.
~
________________________________________________________________
Deze week geen Avans column. Ik heb mijn gedicht Afscheid, geschreven voor Lia Daenen toen ze erg ziek werd (eerder op Doldriest gepubliceerd), naar de redactie gestuurd, aangezien Lia deze week haar ongelooflijk dappere strijd heeft moeten opgeven.
Layers of Life – op mijn Engelse site – is opgedragen aan deze lieve, sterke en zorgzame collega, onze vriendin.
Dag lieve Lia, rust nu maar uit, meis.