Geplaatst in Doldriest briest

Reclamemoe

In stilte stap ik in mijn auto en zet de radio aan. De eindakkoorden van een vrolijke deuntje vullen nog net het interieur, maar dan barst het los. Reclame.

Ziggo, Telfort en KPN slaan mij om de oren. Pearl en Specsavers. Keukenkampioen en Sanidirect. Tui wil mij meenemen, maar komt geen stap verder vanwege de vingers in mijn oren. En als je denkt dat je alles hebt gehad, komt dat mens van Trekpleister langs. Trrrekpleister, met haar overdreven R. Zum kotzen!

Ik trek de vingers uit mijn oren en sla blindelings op de knop om een einde aan het verbale geweld te maken. Mijn redding onderweg zijn Spotify en de Luisterbieb. Zij voeren mij naar prettige oorden, waar ik geboeid luister of luidkeels meezing.

Als ik veel geld had zou ik alle reclameblokken opkopen en vullen met zalige stilte, gewoon even niets op de radio. En dan een oneliner die je intrigeert en de hele dag blijft hangen als inspirerende leidraad. Een nieuwsblok en dan weer muziek.

Trrrekpleister… Ik weet een heel goede plek voor zo’n pleister! En die zou verrekte goed plakken.

Ik ben reclamemoe.

Op de loer

 

Waarom worden muggen onzichtbaar

zodra je het licht aan doet?

 

Geplaatst in Columns

Motor Mania

De muziek zwelt aan. Mijn hersenen zo te voelen ook. Wat een nacht, ik heb vaker het duister van mijn slaapkamer dan het donker van mijn oogleden gezien. Even ontspannen voordat de werkdag weer losbarst. De zoete klanken van Bløf vullen mijn auto, omringen me met rust. Heerlijke rust.

Zoals je zit op de veranda
Zoals je wild de tuin inkijkt
Onbereikbaar voor de ogen van de wereld

Zo, die is inderdaad helemaal van de wereld. Hallo, doe je ogen eens open! Het is al vijf minuten groen, gaan we nog rijden vandaag? Voor mij?

Alleen voor mij
Zoals je oud lijkt in je wijsheid

Wijs? Niet goed wijs zul je bedoelen. Mafkees, rijd niet zo hard!

140319motormania

Zoals je houdt van de klimop
Onbevangen als je opkijkt naar een vlinder

Nee, jij niet, ogen op de weg, het is hier te doen. Laat die mooie dame op dat billboard maar lekker mooi wezen.

Alleen voor mij
Blijf
Blijf zoals nu
Blijf

Ja blijf! Blijf vooral daar. Op je eigen weghelft. Je slingert als een gek. Goede genade, ik zal blij zijn als ik er ben.

Blijf zoals nu
Zoals je languit ligt te zonnen

Dak van de auto open geschoven en maar stoer doen dat het zo lekker is. Je zit te vernikkelen man. Laat ik de verwarming maar wat hoger zetten.

Zoals je bruiner wordt dan ik
Onbeholpen als je slaapdronken weer opstaat

Ongelofelijk, het lijkt wel of je gezopen hebt. En het is net half acht geweest.

Alleen voor mij
Blijf
Blijf zoals nu
Blijf
Blijf zoals nu
Blijf zoals nu
Het is te mooi vandaag
Het is te goed vandaag
Het is mijn hele wezen dat zich afvraagt waarom

Waarom. Waarom rijd ik hier iedere ochtend. De zon schijnt, het wordt een prachtige dag. Verder rijden, zomaar verder rijden.

Het niet altijd zo kan zijn
Het is je schoonheid
Het is je goedheid
Het beste dat gebeuren kan
Herken het dan

Wat wil je nou? Neem je de afslag, of toch maar niet? Eerst snijd je me af, dan ga je op een sukkeldrafje irritant voor me rijden, dan wil je omdraaien. Oh nee, toch maar niet, krijg ik weer je achterklep in mijn gezicht geschoven.

En blijf
Blijf zoals nu
Blijf
Blijf zoals nu
Zoals je nadenkt over zonlicht
Zoals je altijd bij me kruipt

Zucht, 70 km is geen 50, en al zeker geen 40. Rijd toch door, slak!

Onaantastbaar lig je naast me in het donker
Alleen voor mij

Lag ik er nog maar, in dat donker.

Blijf
Blijf zoals nu.

140319blof

En de dag moet nog beginnen…

(klik op de button voor de bijbehorende muziek)

Als toetje een Disney filmpje uit 1950, dat nog net zo actueel is als toen.

Geplaatst in Avans, Columns

Vol maar Veilig

Als ze de hoek om komt, ziet ze de rij al staan. Een sliert metalen kooien vol ongeduld wacht dampend tot de slagboom open gaat. Schokkerig trekt de kleine file steeds een stukje verder op. Als ze wil aansluiten, doemt in haar spiegel een grote bus op die vol bas claxonneert. Met een dot gas verder naar het Amphia, maar ook daar geen warme ontvangst. Vandaag kan Avans geen gebruik maken van die parkeerplaats. De minuten tikken meedogenloos verder, richting aanvang van de lessen. Ze rukt driftig aan haar stuur en rijdt naar de voorkant van de school, opgehouden door drie onwillige stoplichten. Dan maar het noodparkeerterrein op. Daar vindt ze dan eindelijk een mooi plekje. Mooi, denkt ze. Tot ze haar auto nog even wil verzetten. De wielen slingeren zand en steentjes in de rondte, maar wijken nog geen centimeter. Ze staat vast, de banden weggezakt in een kuil. Onder het mompelen van een verwensing haast zij zich naar de ingang. 

131002-1

Met de blauwe noodlokalen op het parkeerterrein van de Hogeschoollaan en de verbouwing aan de Lovensdijkstraat krimpt het aantal parkeerplaatsen in Breda. Het wordt steeds moeilijker om een plekje te vinden, als je het terrein al op mag. Het parkeerprobleem bij Avans wordt steeds groter en waaiert uit door de wijk. Discussies laaien hoog op onder studenten, medewerkers en buurtbewoners en men zoekt naar oplossingen. Openbaar vervoer? Je zit bijna op schoot bij je medereizigers, en dan heb je nog geluk dat je in de bus past. Carpoolen? Moeilijk realiseerbaar vanwege wisselende aanvangstijden, maar zeker het uitzoeken waard. Zoveel mogelijk op de fiets komen dan? Zelfs hier wordt het parkeerprobleem merkbaar: de stallingen puilen uit en fietsen worden vastgesnoerd aan palen en bomen.

131002-2

Word ik hier zomaar aan de kant gezet? Verroest!

Te laat komen doordat je je auto niet kwijt kunt is zeker vervelend. Met een zware tas door de regen lopen is ook naar. Gemopper en irritatie alom. Maar die irritatie verbleekt en verstomt bij het nieuws over Nigeria, waar vorige week tientallen studenten zijn gedood in de slaapzalen van hun universiteit. Een terreurorganisatie die tegen westers onderwijs is en het daarom nodig vindt studenten neer te maaien in hun slaap. Klaslokalen en onderwijs gaan in vlammen op. Is het dan zo erg dat we een stukje moeten lopen om bij onze school, ons werk te komen? Dat we creatieve oplossingen moeten zoeken? Het is vol, maar wel veilig bij Avans. In meer dan één opzicht.

Geplaatst in Zeswoordverhaal-uitdaging

Verbeeld een Verhaal in Zes Woorden: Reclame

130703reclame3We krijgen allemaal te maken met reclame. Reclame via folders, via de radio en tv, langs de kant van de weg en zelfs in de lucht. Soms is het handig wegens toiletbezoek, of als de honger naar iets lekker toeslaat, maar voor de rest… Zaken blijven soms irritant in je geheugen hangen. En dat is dan goede reclame 😉

Wat vind jij van reclame? Kunnen we nog zonder? Vind je het interessant  te weten wat voor aanbiedingen er zijn? Of er nieuwe producten op de markt zijn? Waar je het goedkoopst je slag kunt slaan? Wat vind jij van de manieren die men bedenkt om producten en/of diensten aan de man brengen? Waar erger jij je vreselijk aan?

Schrijf een verhaal over RECLAME in slechts zes woorden. Laat je inspireren door een foto of afbeelding en schrijf daar je verhaal bij. Of bedenk eerst zes woorden en maak/zoek dan een foto.

Hier een voorbeeld van een Zes Woorden verhaal, geschreven door Ernest Hemingway.

SixWordStory

Wat een impact hebben deze luttele zes woorden!

Publiceer jouw Zes woorden-verhaal met bijpassende foto of afbeelding op je eigen website/log en plaats de link naar jouw post in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.

Veel plezier bij het schrijven, ik zie uit naar je verhaal!
Marion

vulpen

LEES DE RECLAME VERHALEN VAN:

Wie volgt? :)

De volgende schrijfuitdaging wordt pas na de zomervakantie gepubliceerd en wel op woensdag 14 augustus. Klik hier voor meer uitleg over Verbeeld een verhaal in zes woorden. Would you rather participate in English, please go to Six Word Story Challenge: Commercials.

Eerdere thema’s: 
130216 – Armoede 
130227 – Onderwijs
130313 –  Lente
130327 – Schrijven
130410 – Licht
130424 – Muziek
130515 – Vervoer
130529 – Huisdieren
130612 – Spijt
130626 – Inspiratie

zes-woorden

Geplaatst in Columns, Humor, Korte verhalen, Persoonlijk

Gewoon bij Albert Heijn

Fel rode achterlichten branden een gat in mijn waas van werk-gedachten. Er staat zowaar een file in ons dorp! Een heel korte weliswaar, maar toch. Gelaten sluit ik achteraan en probeer uit alle macht de rotonde niet te blokkeren. Het lukt net. Voor en achter mij scheren fietsers rakelings langs. ‘Kom op’, mompel ik, ‘rijd even iets verder door?’ Tergend langzaam rollen de wielen nog een meter naar voren, maar dan sta ik vast. De neus van mijn vehikel snuffelt aan de kont van haar voorganger, de trekhaak akelig dichtbij.

Aan mijn rechterhand ontwaar ik mijn bestemming. Op het kleine parkeerterrein is het een komen en gaan van klanten met blauwe karretjes, volgepropt met kinderen en boodschappen, van auto’s en fietsers. De man met de straatkranten slaat alles zwijgend gade, zijn donkere ogen ondoorgrondelijk. Bij een geopende laadklep staan twee vrouwen geanimeerd te praten; iets verderop hetzelfde tafereel, maar dan met zijn vieren.

Dan priemen blauwe koplampen in mijn binnenspiegel en voel ik de adem van een nieuwkomer in mijn nek: een grote SUV. Geïrriteerd getoeter. Geflits. Wel ja, kom maar hoor, rijd maar gewoon over me heen? Ik adem uit. Twee auto’s verder gooit iemand zijn bolide naar links de weg op, moe van het wachten… en ontwijkt ternauwernood een auto van de andere kant. Tussen mijn vingers door zie ik hoe ze elkaar net niet raken. Met woedende gebaren stuift de tegenligger de vrijheid tegemoet. We schuiven allemaal een plaatsje op.

Langzamerhand stroom ik ook vol met adrenaline. Waarom rijdt die eerste auto niet verder het terrein op? Of gewoon de zijstraat in? Of in deze straat rechtdoor? Ziet hij dan niet dat achter hem alles vast staat? Gossamme! En kunnen die dames alsjeblieft ergens anders gaan ouwehoeren? Weer rijdt er een auto weg van Albert Heijn, maar in onze file geen beweging. Gaat hij nou echt staan wachten tot er een betere plek vrij komt?! Ik klem mijn kaken op elkaar. Rustig blijven. Misschien heeft hij de vrije plek niet eens gezien.

Inmiddels staat in beide richtingen een file. Men wacht om af te slaan. Of staat verderop in de straat klem achter geparkeerde auto’s. De hele weg zindert van de spanning. Deuren gaan open en verhitte discussies breken los. Getver, hier komt nog ruzie van. Eindelijk ben ik bij de hoek, maar word dan geblokkeerd door een klein autootje dat schuin midden op de zijweg staat, de neus richting parkeerterrein. De vrouw staart dromerig voor zich uit, zich niet bewust van de chaos die ze mede veroorzaakt. Ik wacht even. Druk dan licht mijn claxon in om haar wakker te schudden, maar geen reactie. Ik wacht nog langer. Secondes lijken minuten. ‘Laat me langs, laat me LANGS’, sis ik vertwijfeld, terwijl ik naar de bestuurder achter mij gebaar dat ik er nog steeds niet door kan.

Net als ik voluit op de claxon wil timmeren, rijdt er weer een vehikel weg, waarop het rode autootje langzaam verder naar rechts sukkelt. Ik geef gas en schiet rechtdoor de vrije zijstraat in. Naar het piepkleine parkeerterrein aan de achterkant. Of nog verder. Liever een stukje lopen dan meedoen aan deze chaos. Jippie, in het hoekje is nog een gaatje. Ik parkeer achteruit, grijp mijn tas en marcheer de supermarkt binnen. Wat een gedoe hier ook altijd!

Een kwartier later loop ik met een tas vol boodschappen weer naar buiten, mijn gedachten al bij het avondeten. Ik kijk nog eens vol medeleven naar de wachtende, geïrriteerde automobilisten en begeef mij naar de achterkant van de supermarkt. Naar hui… Wat is dat nou? Een beige Volvo van zowat tien meter lang staat naast mijn auto geparkeerd. Nou ja, geparkeerd, de neus staat nog ruim twee meter van de muur af. En de achterkant blokkeert daarmee geheel mijn uitweg! Sputterend en briesend van verontwaardiging loop ik naar mijn auto, zet de tas met boodschappen achterin en kijk om me heen. Zal ik naar binnen lopen – ik trommel geërgerd op het dak – of zal ik…

Dan laat ik me achterover in mijn stoel zakken. Is het echt nodig me zo op te winden, is dit echt zo erg? Ik grijp een boek van de achterbank en ga rustig zitten lezen tot de bestuurster van de Volvo-slee verschijnt. Ik kijk haar even aan. Muts! Maar ze heeft mij een bonus geschonken: een kwartier rust… gewoon bij Albert Heijn.

Geplaatst in Columns, Expressief

Tv Om Zeep

Terwijl een portie maagzuur zich bezighoudt met mijn avondeten, zwiept de vaatwasser warm water in het rond en staat een pot thee te dampen. Vanavond is de bank van mij. En de zapper ook! Kom maar op met die spannende thriller of romantische komedie, ik ben er helemaal klaar voor. Benen op tafel, handen om het warme glas. De intro is veelbelovend, goede acteurs. Maar wat schuift er nou toch van rechts naar links door het beeld? Wat is dat voor iets achterl… oh gelukkig, het is alweer weg. Even een kussen erbij pakken.

Nog geen tien minuten later is het blijkbaar tijd voor het eerste reclameblok. Geen wonder dat films tegenwoordig zo lang duren. Koekjes! Tevreden knabbel ik op een chocoladewafel. Heerlijk z… verdorie, daar komt dat tekstlint weer, nu getooid met de kop van Joling?! Getver, laat me toch alsjeblieft gewoon naar de film kijken! Na een half uur heb ik vijftien korte minuten filmmateriaal gezien en vijftien lange minuten shit met fragmenten van programma’s waar ik van ril. Wat een relaxte avond leek te worden, verandert in een mum van tijd in een kalmte-oefening. Gelukkig zit er een ‘uit’-knop op mijn ouderwetse diepbeeld tv.

De Nederlandse zenders worden overspoeld met reality-tv. De eerste keer dat ik met dit fenomeen kennismaak, zie ik een blonde rijke Amerikaanse Barbie bovenaan een balustrade van een riante villa staan, terwijl ze naar haar Prins beneden gilt dat ze haar favoriete kledingstuk kwijt is. Ken roept daarop met een toegevende glimlach terug dat ze toch echt zelf moet zoeken. Vervolgens krijgt Barbie een woedeaanval en begint al haar kleren naar beneden te smijten. Verbluft denk ik nog even dat het een grap is, maar nee. ‘Hup, spring!’ moedig ik haar aan, ‘gooi jezelf achter je kleren aan!’ Die griet had geen reality-show nodig maar een fiks pak slaag op haar door-en-door verwende bottom!

Zomaar wat aankondigingen uit de tv-gids van deze week: You’re cut off, over verwende prinsesjes die in een soort heropvoedingskamp worden gedropt. Vooral laten zitten! Beach patrol, over strandwachten. David Hasselhoff in het kwadraat. Druktemakers in het nauw, werknemers die in hun werk aangemoedigd worden door kwaad publiek. Een ware inspiratiebron voor aspiranten. En dan een van de topprogramma’sJouw vrouw, mijn vrouw. Partnerruil is niet meer hot genoeg, we nemen de kids en het huishouden van een ander over. Alsof we niet genoeg hebben aan ons eigen gezin! Verder met Gênante lijven en Stom, stommer, stomst! Misschien moet ik dit laatste maar eens gaan kijken, het verwoordt mijn gevoelens perfect.

Een kort onderzoek laat mij een verbluffend lange lijst zien met titels als:

  • Big Brother
  • Beauty en de Nerd
  • Boer zoekt Prins, oh nee, zoekt Vrouw
  • Dames in de Dop
  • Danny & Jenny gaan verhuizen
  • Dating in the Dark
  • De Gouden Kooi
  • Echte Gooische Meisjes

Danny de Munk en vrouw Jenny gaan verhuizen? Naar wel twaalf huizen verder? Dat interesseert toch geen hond, alsjeblieft zeg. En dan Dating in the Dark? In het donker kroelen, voelen en woelen? Weten we van gekkigheid nou echt niet meer hoe we mensen kunnen boeien? Ik heb er haast geen woorden voor. Mocht dit alles je niet kunnen bekoren, dan kun je ook nog meeleven met het wel en wee van de Bauers, de Pfaffs, Jan Smit en vast nog vele anderen. Waarom zou je dat willen? Wie kijkt hier in vredesnaam naar? Ik ken niemand in mijn omgeving maar er moet toch iemand kijken? Kijkcijfers hebben immers invloed op het programma-aanbod? Toch?

Gelukkig hebben we ook nog shows waarin sporadisch echt talent naar boven komt, zoals Holland’s got talent, X Factor en Dancing with the Stars. Deze kunnen best aardig zijn als de jury het spotlight niet claimt. En mits echte vrienden de kandidaten zonder talent tegenhouden en hen tegen zichzelf in bescherming nemen.  Nog meer verbluffends in De Allerslechtste Chauffeur van Nederland, zeker als een deelnemer presentator Ruben Nicolai en een cameraman het ziekenhuis in rijdt. En dan is nep tv ineens REALITEIT. Dat is schrikken mensen!

Reality-tv kan mij gestolen worden. En ze hoeven de dieven niet eens te pakken! Geef me in plaats daarvan maar een goede ouderwetse SOAP…

… kan ik tenminste die vieze nasmaak uit mijn mond wassen!

~Mar