Cuba

Old Havana

Gepost op 7 augustus 201523 juli 2020 door Doldriest

Deze post maakt deel uit van een serie over mijn vakantie in Cuba. Klik hier voor alle verhalen.

—

Wakker worden in Havana – of La Habana – en vanuit je bed de zon zien opstijgen uit de oceaan is toch wel een heel mooi begin van de dag. Om 9 uur gaan we met de lift naar beneden. Een man zit op een krukje bij de vergulde knoppen en drukt met verve de juiste in. Een piepkleine propeller geeft hem enigszins het gevoel van een briesje in dat benauwde hok. We stoppen bij de etage van de ontbijtzaal. En wat voor ontbijt. Buffetten met warm eten, met worst, gekookte eieren, met brood en zoete lekkernijen, gebak, fruit, fruitsappen, met beleg en bacon, vers gebakken omeletten waarbij je de ingrediënten kunt aanwijzen, thee en koffie. Er is zelfs soja yoghurt. Het is een feestje. Kikkererwten, linzen, bruine bonen, bacon en ei, een stukje brood, grapefruit en meloen. En kamillethee. Yum. Buiten lonkt het zwembad naar de gasten, maar wij…

klik op de foto’s voor details

… wij gaan met de taxi naar La Habana Vieja, het oude Havana. De chauffeur praat honderduit en geeft goede tips. Hij raadt ons een rondrit met paard en wagen stellig af. Dat gaat veel te snel en kost te veel in verhouding. Aangezien we de hele dag de tijd hebben, besluiten we inderdaad te voet de oude stad te verkennen. Weg zijn de vervallen straten van gisteren – tenminste, op de meeste plekken. La Habana Vieja is vrijwel autovrij, maar toch kun je veel oude, prachtige, speciale, authentieke auto’s bewonderen. De gebouwen zijn allemaal gerestaureerd en de bevolking is kleurrijk. Dan horen we muziek! 😀

Overal worden we aangesproken. Where are you from? Olanda? Ah Amsterdam! Wooden shoes and tulips. We laten het er maar bij. Het zweet gutst intussen langs mijn ruggengraat naar beneden en we ploffen op een bankje neer. Even bijkomen in de schaduw. Het schouwspel is fascinerend. Overal zijn mensen – toeristen en Cubanen – maar ook honden en hard werkende paarden. De bestuurders van de bicitaxi’s zwoegen trouwens net zo hard.

Dan verschijnt ineens een vrouw met een sigaar in de mond. Ik glimlach en knik, maar met een brede grijns poseert ze uitbundig voor de camera totdat ik een plaatje schiet. We krijgen zelfs twee klapzoenen op de wangen en ik lig in een deuk. Als ze echter de foto op het schermpje bekeken heeft, verandert haar joviale uitdrukking op slag in een dwingende, haast boze blik. Haar open hand steekt in mijn gezicht: ze wil geld zien. Niets is voor niks, dat is de les van vandaag. Ik geef haar wat muntjes en Victor en ik wandelen verder.

Later gebeurt hetzelfde verderop in de stad. Where are you from. Are you looking for something? Yes, agua, zeg ik. We hebben water nodig. De man loopt met ons mee en praat in gebrekkig Engels over de moeilijkheden van Cuba. Dan laat hij een foto van zijn dochter zien. Een lief ding lijkt het. Na vijf minuten lopen komen we bij een kleine bar aan en hij wijst op de koelvitrine. Eindelijk, daar staan inderdaad flesjes water. Hartelijk dank, señor, muchas gracias. Maar nee, hij wil ineens duur melkpoeder voor zijn dochter hebben. Wat doet een pak melkpoeder in een bar? Ik weiger beslist, bedank hem nog eens en loop naar buiten waar mijn vriend staat te wachten. Dan vraagt de man om een flesje water. Ook voor ‘zijn dochter’. Uhu, natuurlijk. Na enig aarzelen stem ik daarin toe, hij heeft ons immers wel naar het water geleid. Al snel verdwijnt hij weer in de menigte. We lunchen buiten op een terras, met swingende live muziek op de achtergrond. ❤ Cuba!

Daarna lopen we helemaal terug naar het hotel – een flinke tippel, zeker in deze hitte. We worden nog een stuk achtervolgd door twee muzikanten die speciaal voor ons willen spelen. Van onze ervaringen geleerd, stappen we ferm door. Mijn voeten hebben het inmiddels opgegeven en laten voor straf blaren opkomen. Toch maar weer even een barretje in voor levensreddend vocht. Ik strompel La Habana Libre binnen en trap boven in de gang bij de hotellift met een zucht van verlichting mijn sandalen uit. Even uitwasemen en dan de goddelijke douche in. Wat is dat lekker als je totaal verhit bent, daar kan niks tegenop. Mijn shirt maar weer uitgewassen en dan op bed neervallen. Even rusten hoor.

Om kwart over zeven toch maar uit bed gekrabbeld, aangekleed en weer naar buiten de warmte in. In de buurt van Habana Libre ligt een restaurantje, boven aan een trap. De kip is droog, de groenten zijn lala, maar de rijst is goed en de rode wijn smaakt prima. Victor neemt een Cuba Libre en daarna een biertje. Om half tien zijn de nachtbrakers weer terug op de kamer, moe en loom, maar met een goed gevoel. Vandaag heeft Havana zich van haar mooie kant laten zien.

—

Neem ook eens een kijkje bij de mooie Havana foto’s van mijn partner: Stedentips.

2015	plaats	blog
20-jul	Schiphol > Havana	Cuba, here we come
21-jul	Havana	Old Havana
22-jul	Havana	Gieren
23-jul	Havana > Viñales	Over een onverwachte passagier en sigaren
24-jul	Viñales	Hongerige ogen en magen en een dorstige auto
25-jul	Viñales > Trinidad	Schurken en helden
26-jul	Trinidad	Adembenemend mooi Trinidad
27-jul	Trinidad > Camaguey	De Gidsende Gebroeders
28-jul	Camaguey > Santiago De Cuba	Een bord vol komkommerschijfjes
29-jul	Santiago De Cuba	Sterven voor het vaderland is leven
30-jul	Santiago De Cuba > Santi Spiritus	Kakka
31-jul	Santi Spiritus > Varadero	De voetstappen van Al Capone
1-aug	Varadero	In geuren, kleuren en klanken
2-aug	Varadero	Tropenweken

Cuba

Cuba, here we come

Gepost op 6 augustus 201523 juli 2020 door Doldriest

Mijn partner Victor en ik zijn net terug van een indrukwekkende reis door Cuba. Deze post is de eerste in een serie. Klik hier voor alle verhalen. Foto’s vind je ook op mijn Engelse site Figments of a DuTchess.

—

Het vliegtuig beweegt voor de eerste keer en ik verstijf. Victor zegt dat het wordt ‘aangepikt’. We stijgen over vijf minuten op. Naar het westen. Naar Havana, Cuba. Vijftien dagen zon, zee, World Heritage, sigaren (echt niet) en mojito’s (echt wel). Ben zo benieuwd naar de oude auto’s, naar de muziek en de mensen. De hitte neem ik dan maar voor lief. En in Nederland is het ook warm, dus de overgang zal hopelijk niet supergroot zijn. Vannacht niet veel geslapen, ik ben toch altijd gespannen: is alles ingepakt, halen we de trein, het vliegtuig? Gelukkig is mijn partner de rust zelve, die houdt me met twee voetjes op de grond. Behalve in de lucht dan.

Inmiddels is het 13 uur Cuba tijd, en we hoeven nog maar twee uurtjes te vliegen, hoera. De verzorging door de KLM-meiden is heel goed en ook het eten is prima. Zelfs aan de lactose is gedacht. En als er dan toch een kuipje Becel op mijn dienblad verschijnt, komen de stewardess én de head purser persoonlijk excuses aanbieden. Dat geeft toch een vertrouwd gevoel. Het schermpje voor me biedt allerlei muzikale en visuele mogelijkheden, maar ik heb er geen zin in. Liever proberen te slapen… en daar blijft het helaas bij.

En dan zet ineens de landing in. We scheren over het land en de piloot zet ons zachtjes neer op Cubaanse bodem. Toch knijp ik hard in V-man’s hand, heb het er helemaal niet op. Soepel passeren we de douane, de warme hal in. Op zoek naar onze transfer en naar een plek om euro’s om te wisselen in de plaatselijke toeristen-munteenheid: Cubaanse peso’s, oftewel CUC’s.

Drie agencies later hebben we dan eindelijk de juiste balie te pakken, waar het Spaans en een beetje Engels ons om de oren vliegt. De medewerker brengt ons naar een aftandse taxi met een zeer zwijgzame chauffeur. Pas als zijn gsm voor de derde keer een zeer aanstekelijk deuntje als beltoon laat horen, schieten we samen in de lach. Het Habana Libre doemt boven ons op en een krakende lift brengt ons naar de zeventiende verdieping, kamer zeven. De kamer heeft gelukkig airco; de vochtige klamme hitte is zelfs in de avond nog aanwezig.

klik voor details

Wat echter nog veel meer aanwezig is, zijn de uitlaatgassen. Sjesusmina zeg, wat een vettige metalen walm is dat, bleh. Maar je kijkt je ogen uit. Niet een paar oude auto’s, maar heel erg veel – in allerlei vormen en kleuren. Fietstaxi’s, brommertaxi’s, gele taxi’s, en oldtimer taxi’s – de een na de ander. Kleine vrachtwagens met militairen erin, brommers met dopjes op de hoofden, en flanerende mensen. Jonge meiden met strakke lijven en dito kleding. Iets oudere meiden met minder strakke lijven, maar met dezelfde strakke kleding.

Trottoirs brokkelen af, de gebouwen trots en weemoedig in hun vergane glorie. We zijn op zoek naar een restaurant… maar dat valt nog lang niet mee. We steken als toeristen erg af tegen de lokale bevolking. Taxi? Iedere keer weerklinkt deze vraag. Hand in hand slenteren we verder de wijk in. De paar winkeltjes etaleren hun schaarse waren. Als we links de hoek om slaan, zien we de zee. En we voelen een bries. Iets verderop vinden we een cafetaria, waar Victor een pizza bestelt en ik een sandwich tuna. De uien peuter ik eraf, maar de rest smaakt prima. Een Heineken en een ice tea maken de maaltijd compleet. We vormen een bezienswaardigheid, maar geven onze ogen ook goed de kost. Dan rijdt er ineens een moderne sportauto voorbij, schreeuwend duur bij de rest. Bij een benzinepomp kopen we twee pakjes jus d’orange. Lekker om je tanden mee te poetsen. Het flessenwater blijkt namelijk op te zijn.

klik voor details

Vanuit de hotelkamer kijken we uit over de baai, over het water. Lichtjes flonkeren in de langzaam donker wordende nacht. We zijn moe – ik tenminste wel. Het is hier half negen, maar back home is het half drie. En da’s best wel laat.

Good night, Havana. Tot morgen…

2015	plaats	blog
20-jul	Schiphol > Havana	Cuba, here we come
21-jul	Havana	Old Havana
22-jul	Havana	Gieren
23-jul	Havana > Viñales	Over een onverwachte passagier en sigaren
24-jul	Viñales	Hongerige ogen en magen en een dorstige auto
25-jul	Viñales > Trinidad	Schurken en helden
26-jul	Trinidad	Adembenemend mooi Trinidad
27-jul	Trinidad > Camaguey	De Gidsende Gebroeders
28-jul	Camaguey > Santiago De Cuba	Een bord vol komkommerschijfjes
29-jul	Santiago De Cuba	Sterven voor het vaderland is leven
30-jul	Santiago De Cuba > Santi Spiritus	Kakka
31-jul	Santi Spiritus > Varadero	De voetstappen van Al Capone
1-aug	Varadero	In geuren, kleuren en klanken
2-aug	Varadero	Tropenweken

Fotogedicht

Haiku Zaterdag

Gepost op 18 juli 20158 augustus 2015 door Doldriest

~

langzaam sijpelt rust

als verzachtende balsem

langs zenuwbanen

~

Allemaal een geweldige vakantie! \o/ 🙂

HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Schrijf een haiku op je blog/website over wat jou vandaag bezighoudt en geef het de titel Haiku zaterdag. Zet je bijdrage met een link naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest. Je mag een foto of een tekening gebruiken, maar dat hoeft helemaal niet.

Grijp de badge en doe mee!

Melody Music: Haiku *27*
Kar’i Sol: door geluiden heen
Kar’i Sol: stormwind joelt en jaagt

Persoonlijk, Vakantie

Toverachtig Toscane

Gepost op 15 mei 201516 mei 2015 door Doldriest

Als je zag wat ik nu zie, kreeg je een dromerige blik in je ogen. Een bedsprei met lichtblauwe bloemen, luiken voor de ramen. De houten trap die naar de vide leidt. Een doorkijk naar de keuken waar mijn gsm ligt op te laden na de reis. En de man van mijn dromen naast me, ontspannend tikkend op zijn laptop. De rode wijn tintelt na op onze lippen; Italiaanse nectar in een zonovergoten land. En bovenop de steile heuvel is het appartement een cocon van rust en behaaglijkheid.

Om half acht vanmorgen zijn we op weg gegaan naar Eindhoven Airport, nadat ik gisteravond nog gauw een parkeerplaats heb vastgelegd. En dat is maar goed ook: we moeten helemaal uitwijken naar P8. En hoewel dit parkeerterrein een eind van het vliegveld af ligt, is het toch goed bereikbaar. Daar aangekomen druk ik op de groene knop en tot mijn verbazing wordt onmiddellijk een kaartje geprint zonder dat ik de verstrekte code hoef in te toetsen. Zelfs mijn naam staat er op. Magie! Plus een camera. 😉 De slagboom gaat open en even later brengt de shuttlebus ons naar de terminal, waar we al snel in het vliegtuig mogen stappen. Op naar Toscane.

In een stinkende Ford diesel rijden we door Pisa. Gelukkig is er veel meer te zien dan alleen de klokkentoren van Duomo Santa Maria. En hoewel de toren vervaarlijk overhelt, is er nog een heel ander gevaar: een bijenzwerm die neerstrijkt bij de ingang, terwijl talloze bijen de lucht doen zoemen. Voetje voor voetje dichterbij. Bij het maken van de foto hieronder zit ik klaar om weg te sprinten. Allemaal mensen die in gekke poses met de toren op de foto willen, paardenkoetsen, zon en schaduw. Sunglasses and rolex. En selfie stokken. Overal zie je verkopers die toeristen graag een handje helpen. Echter niet mijn handen. Pisa is een mooie oude stad, waar gele gebouwen nagloeien van en in de zon. Hand in hand slenteren we weer terug langs de kathedraal en gaan op weg naar ons appartement.

klik voor details

Groene heuvels, schapen, paarden, muurtjes en cipressen. Slingerende wegen die overgaan in onverharde grindpaden, kuilen en groeven. We knotsen erdoorheen, op zoek naar de juiste plek. Kom op, garmin! Na voor de vierde keer verkeerd gereden te zijn, vragen we de weg bij een boerderij. Een struise Italiaanse komt naar me toe en werpt een blik op het adres. In rap Italiaans vertelt ze me waar ik moet zijn. Prima natuurlijk, ware het niet dat ik slechts een paar woorden van die mooie taal machtig ben. Met handen, voeten en Engels komen we er na een tijdje samen uit. De vrouw lacht en werpt haar handen in de lucht. We keren om en vinden wonderwel het juiste pad.

Steil, erg steil. De Ford heeft het er zwaar mee. Bovenaan begroet de stilte ons. Stilte, maar ook vier slanke katten. De zwarte geeft kopjes en komt gezellig op schoot zitten. Een briefje laat weten dat Antoinetta om half zeven terug zal zijn. Een zwakke avondzon schijnt door het wolkendek. Ik bel mijn ouders en laat weten dat alles goed gaat. Sms’jes vliegen door de ether, op weg naar mijn zonen. We maken kennis met onze gastvrouw en zetten de koffers binnen. Eerst eten!

klik voor details

Een bezoek aan de buren – te voet het steile grindpad weer af en 300 meter over een smalle drukke weg zonder berm – leert ons dat dit restaurant op zondag gesloten is. Terug om de auto op te halen. Ik bekijk de helling met argusogen en lege maag. Ik bekijk V-man. Met een lach beklimt hij de heuvel en komt wat later met de auto terug. Helaas is ook het restaurant verderop gesloten. Zondag feestdag lijkt het motto te zijn vandaag.

We rijden weer zes kilometer verder en vinden eindelijk een restaurant dat geopend is, met een hartelijke, vriendelijke en vooral goede bediening. En dat mag ook wel, want het is chic in dit kasteel. Onze spijkerbroeken maken weinig ophef. V-man bestelt een pastagerecht, en voor mij maakt de kok een lactosevrije maaltijd van verse vis en groenten in olijfolie. Zelfs het brood is met zorg geselecteerd. Heerlijk! Als we bij volle maan wegrijden bij het kasteelrestaurant, zien we een vos in onze koplampen.

Toscane, je bent adembenemend mooi. ❤

Zondag 3 mei 2015

Fotogedicht

Haiku Zaterdag

Gepost op 9 mei 201512 mei 2015 door Doldriest

~

zorgeloos zonnig

vloeien geur en kleur samen

tot vakantiesfeer

~

klik voor details

Wat ik vandaag wil vertellen, past met geen mogelijkheid in zeventien lettergrepen.

Mijn jongste zoon Sean wordt vandaag 21. Hij en Nick verschillen drie jaren, drie weken en drie minuten. Die minuten verzin ik erbij, maar het was wel rond dezelfde tijd. Proficiat met je tweede volwassenheid zoals jij het noemt, lieverd. ♥

Gisteren landden V-man en ik weer in Nederland, na zes dagen Toscane. Betoverend prachtig Toscane, met haar glooiend groene heuvels, cipressen en smalle wegen. Italiaanse vriendelijkheid, oude stadjes, mooie gebouwen, puur eten. We hebben genoten.

Maak er een gelukkig weekend van.

HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Grijp de badge en doe mee!

Melody Music: Haiku op Zaterdag *17*
Kar’i Sol: blauwe regen-zee

Fotogedicht

Haiku Zaterdag

Gepost op 25 april 201525 april 2015 door Doldriest

~

tijd vliegt… maar waarheen?

razendsnel bij samen zijn

langzaam als alleen

~

150424haiku

HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Grijp de badge en doe mee!

Melody Music: Haiku Op Zaterdag *15*
Kar’i Sol: in de oude stad
HOF- en bijzaken: Geldt niet altijd weer…

Fotogedicht

Haiku Zaterdag

Gepost op 11 april 201512 april 2015 door Doldriest

statige cypres

knipoogt naar frivole buur

met haar druiven rank

klik voor details

HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Grijp de badge en doe mee!

Melody Music: Haiku op Zaterdag *13*
Kar’i Sol: baken aan de dijk

Fotogedicht

Haiku Zaterdag

Gepost op 14 februari 201518 februari 2015 door Doldriest

–

zelfs de Engelsen

van top tot teen besmet met

zuidelijke koorts

–

HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Grijp de badge en doe mee! 🙂

Melody Music: Haiku op Zaterdag – *5*
Marja: Snowy on the wing
Kar’i Sol:
tegenspraak, of niet –
achter een poort van stilte
buldert het leven
.
carnaval, ook hier
hosmuziek, maar de rivier
deint op eigen deun
.
De Pet van Truus: Haiku zaterdag 2

Dieren, Foto, Persoonlijk

Hondsdagen? Kattendagen!

Gepost op 28 juli 201422 maart 2015 door Doldriest

Afgelopen week las ik een boek van Appie Baantjer over De Cock, met ceeooceekaa, en Vledder, dat zich afspeelde tijdens de Hondsdagen. De hondsdagen is een aanduiding van de periode van ongeveer 20 juli tot 20 augustus. De naam is gerelateerd aan het sterrenbeeld Grote Hond. De heldere ster Sirius van dat sterrenbeeld komt dan gelijk met de Zon op, en is dan niet te zien. In Nederland en België is deze periode gemiddeld de warmste van het jaar. Als ik zo eens naar buiten kijk, dan klopt die naam perfect. En dan regent het vandaag ook nog eens ‘cats and dogs’, hetgeen een mooie bruggetje is naar de Kattendagen in huize Doldriest!

Aangezien mijn vakantie naar Schotland en Engeland helaas niet doorging wegens de verbroken relatie, was dit de aangewezen periode om iets aan het kattentekort te doen. Ninja was al vier jaren niet meer in ons midden, dus hoog tijd om een maatje voor Bandit te zoeken. Op naar het asiel!

Een lieve vriendin ging met me mee en samen doken we de kattenverblijven in. De ene na de andere pluizenbol kwam kopjes geven; groot, klein, fors, tenger. Andere katten miauwden van een afstandje of deden net alsof ze sliepen. Ongeïnteresseerd, maar wel met één oog op een kiertje. Ik wilde ze allemaal wel meenemen, maar hield me in en vroeg een medewerkster om advies. Wie o wie zou het beste bij de al oudere Bandit passen. Tja, en toen wees zij mij op een kater die rustig in zijn mandje alles lag te observeren. Die zo bedeesd was dat iedereen hem voorbij liep. Haar lieveling. En ze had gelijk. Na een blik in die rustige ogen smolt ik weg. Kopjes geven kon hij als de beste, hij wierp zich haast uit zijn hangmat. Lillo – zo heette hij – was twee jaar oud en wel erg schuw, vertelde ze. Het advies was om hem eerst een paar dagen in een aparte kamer te houden, zodat hij op zijn gemak kon socialiseren. Nou, toevallig had ik een kamertje vrij. En twee armen! Al gauw reden we naar huis, waar ik hem installeerde met nieuwe kattenbak, krabton en speeltjes.

De eerste drie dagen zat Smokey (zijn nieuwe naam) op de klerenkast, bovenop een grote lege computerdoos. Ik kon er niet bij komen, maar heb wel veel in die kamer zitten lezen. Ik heb zelfs voorgelezen. Aan een kat! Sporen van kattengrit en lege voederbakjes bewezen dat hij er wel van af kon komen. Toen, op een avond, zat ik weer bij hem en riep, maakte lokkende geluidjes en klopte op het bed naast me. Dat was het magische gebaar. Na wat gemiauw over en weer stond meneer op, rekte zich uit voor zover dat ging daar boven op die kast, en sprong met een noodsprong op het bed naast me. Wat toen gebeurde deed me hardop lachen. Hij wierp zich compleet tegen me aan, dook op mijn hand, spinde alsof hij wilde praten en rolde van genot heen en weer. Wat een schat! En dit gebeurde steeds vaker en langer, zodat ik de deur naar de overloop kon openzetten.

Uitgerekend de dag nadat ik Smokey had gehaald, ontving ik via Facebook de noodkreet of ik iemand wist die een lieve rode kater van twee jaar wilde hebben. Wegens omstandigheden moest hij helaas afstand van Boris doen. Nét te laat. Of toch niet? Na wat gewik en geweeg besloot ik de knoop door te hakken: Boris mocht ook komen. Waar plaats en eten voor twee is, is ook plek voor drie! ’s Avonds kon ik Boris ~~in mijn armen sluiten~~ sussend toespreken op mijn knieën op de mat voor de bank. Waar hij onder zat. Zijn territorium verplaatste zich al gauw naar de zolderetage. Ook Smokey vond dat een prima plek. Bandit bleef onverstoorbaar zichzelf en hield me gezelschap in de woonkamer.

Er is wat geblaas geweest maar geen gevechten. Nog steeds schrikken de nieuwkomers van onverwachte gebeurtenissen en schieten als een stel hazen de zoldertrap op, maar het gaat iedere dag beter. Net kwam Boris naar mijn werkkamer voor wat aandacht – die hij ruimschoots kreeg. En Smokey is zelfs al regelmatig beneden te vinden. Op de bank, bengelend in de krabpaal, dwaas rondspringend met een speelgoedmuis. Wat een kroeltrio!