Geplaatst in Gedicht, Poëzie

Een stukje van jezelf

 

Een stukje van jezelf weerspiegelt
in de ander, een facet
uitgelicht, belicht
maar nooit te licht bevonden
verbonden
ziel tot ziel

gesmeed de band
onzichtbaar, onhoorbaar,
maar altijd daar
wachtend, voor het grijpen
reik ernaar, begrijp
voel en omarm

in zijn ogen blijf je
onveranderd, de tijd reist mee
hecht herinneringen
tot een breiwerk
waarin gevallen steken
moeiteloos worden opgepakt

 je bent jezelf in de ander
in zijn hart, herken
erken, woordeloos doch zinnig
je bent en hebt
een vriend

 


bloglogoverhalenschaap

 

Schrijfuitdaging #9: schrijf een gedicht of verhaal over vriendschap in maximaal 400 woorden, bij Schaap Schrijft

Geplaatst in Humor, Korte verhalen

Kattenhater

Mijn vriendin is een fervent kattenhater. Als ze er een ziet, verstrakt haar hele lijf en komt er een haast manische blik in haar ogen. Ze komt dan ook bijna nooit bij mij, want ik heb twee enorme katers rondlopen.

Wat deze afkeer, ailurophobie genaamd, veroorzaakt heeft weet ik niet. Een gebeurtenis uit haar jeugd? Ze praat er nooit over. Iedere keer als ik het woord ‘kat’ of ‘poes’ laat vallen, staart ze strak de andere kant op en is er geen discussie mogelijk.

Gisteravond maakten we een ommetje. Dat hadden we misschien beter niet kunnen doen. Het leek wel kattenavond. Er zat er een voor de heg. Een ander onder de auto. Een derde liep net de hoek om. Haastig sleurde ik mijn vriendin verder, zodat zij niet getriggerd zou worden.

Toen we bijna thuis waren, zagen we een affiche op een lantaarnpaal. ‘Kat vermist’, stond erop. Het arme dier –een jong beestje nog– was blijkbaar ontsnapt en nooit meer terug gekomen. Helder blauwe ogen keken me vanuit een crèmekleurige snoet aan, de oren gespitst. Ik smolt weg en kon me het verdriet van haar baasjes goed voorstellen.

“Zielig hè,” zei ik tegen mijn vriendin, “wat zullen ze hem missen. Wat zou er met die kleine gebeurd zijn?” Maar mijn vriendin deed net alsof ze niks hoorde en stapte door, haar staart vrolijk heen en weer zwaaiend. Ik schudde mijn hoofd en besloot haar reactie – of het ontbreken daarvan- te negeren.

Bij de voordeur aangekomen nam ik afscheid. “Volgende week zelfde tijd, zelfde plaats?” Ik keek haar vragend aan. “Woef,” zei ze.

Geplaatst in Compassie, Expressief, Gezondheid, Persoonlijk, Poëzie

Weet jij wat bidden is?

~

Weet jij wat bidden is?

Weet jij het,

zijn er regels voor?

Mag het alleen tot God

of ook tot de Godin,

zelfs meerdere Goden?

Moet het hardop

of mag het ook stilletjes

voor me uit starend

in mijn gedachten ver van hier?

Doe ik het met de ogen open

of toch liever dicht?

Zal ik mijn handen vouwen

of leg ik ze in mijn schoot?

Zijn de knieën belangrijk

of mag ik blijven zitten,

misschien liggen zelfs?

Moet het vaak

of mag het ook soms

zomaar

als ik niet meer zelf kan helpen

en mijn vertrouwen

in Iemand’s handen moet leggen?

Mag het vrolijk

of alleen maar ernstig?

Voor de zekerheid

doe ik alles maar door elkaar

bid in alle variaties,

als alles maar goed gaat

en jij snel weer beter wordt!

~

Tekst & foto © Marion Driessen