Geplaatst in Algemeen

Limbabwe

Lang geleden, in een rijk hier ver vandaan, werd het tweede kind van een timmerman en een kasteleinsdochter geboren. Zij gaven haar de naam ‘Maria’, in de volksmond ‘Marion’ geheten.

Het meisje groeide op te midden van haar liefhebbende familie, met een oudere broer die nooit naliet haar te trainen in zelfweerbaarheid, een zusje waarmee ze samen fantastische Engelse duetten ten gehore bracht – onverstaanbaar maar tegelijkertijd ook onweerstaanbaar. Neven die haar inwijdden in de boeken van Enid Blyton’s ‘De Vijf’, nichtjes waarmee tot diep in de nacht gefluisterd en gelachen werd. Tantes die de meest fantastische vlaaien maakten, en ooms die datzelfde met praatjes deden. Het leven was goed daar in dat verre land.

Het gezin maakte vrolijke tochten door het Limbabwiaanse landschap. Een nieuwe auto kreeg allereerst een passende naam en werd dan met veel enthousiasme ingereden, waarbij zelfs krekels uitgenodigd werden op de terugreis. Glooiende groene heuvels, bloesembomen, holle wegen, een lieflijke beeld dat voor altijd op haar netvlies gebrand stond. Marion hield van haar geboortestreek.

Op een dag vloog zij echter uit, weg van het warme gezin, om zich te gaan bekwamen in de recreatiekunsten. Ver weg van de vertrouwde omgeving ging zij studeren in een plat land, een land waar de wind altijd de lokken uit haar gezicht blies, nooit eens een duwtje in de rug gaf. Een land waar haar grijze ogen alleen in de verte konden kijken. Een fietsland waar zij nooit aan zou wennen, zij miste de afdalingen waarin ze kon uitrusten om zich vervolgens vol overgave op de pedalen te werpen om de volgende top te bereiken.

Marion vond een nieuw thuis in dat Braboria, stichtte een gezin en kreeg twee stoere knapen. Deze jongens vonden dat hun moeder maar erg raar deed als ze met haar ouders praatte. Limbabwiaans, het leek wel Koeterwaals! Steevast trok Marion terug naar haar geboorteplaats, vastbesloten om de liefde voor dit land door te geven aan haar kroost. Ook haar ouders – Opa die altijd gek deed en alles kon maken, en Oma waarvoor ze een heilig ontzag ontwikkelden maar die wel soms lachte als een heks – goten paplepels vol Limbabwiaanse cultuur bij hen naar binnen. Helaas bleek Braboria hun hart al gestolen te hebben.

Heel af en toe staart Marion nog voor zich uit, ziet groene heuvels in plaats van weilanden, geheimzinnige holle wegen in plaats van rechte landbouwweggetjes, hoort de zachte Limbabwese taal in plaats van het onverstaanbare mompelende Braboos. Zal zij ooit nog op een late zomeravond naar haar eigen huis lopen op een heuvel? Zij kan haar zonen niet losrukken uit hun geboortestreek. Maar wie weet vliegen ook zij uit om zich te gaan vestigen in een ander land. En worden hun kinderen op hun beurt wel Americaños. Dan kan zij terug gaan naar haar eigen rijk, haar rijk land, haar Limbabwe…

Bijna 30 jaren geleden verliet ik Zuid-Limburg om te gaan studeren en wonen in Brabant… en nog steeds ben ik Limburgse in hart en ziel. Dit is niet mijn thuis, ik ben Nederlandse maar geen Brabantse. ‘Wie schoën ôs Limburg is…’

Auteur:

Reader, writer, word player. Collector of visuals. No lady, but all woman. Caretaker of lads & cats, dungeons & dragons. DuTchess. Green witch.

7 gedachten over “Limbabwe

  1. Hoi, waar is die prachtige foto van die klaprozen op de voorgrond genomen? Wil graag een keer van de zomer rondfietsen. Bedankt alvast voor de informatie (als je die tenminste prijs wilt geven?),
    doeg, hartelijke groet van Wouter uit het noordelijke Groningen (ook mooi hoor, wel een geweest?).

    Like

    1. Dat weet ik helaas niet precies Wouter, maar het is in ieder geval in het zuiden van Limburg. Het Geuldal is erg mooi bijvoorbeeld, ook de Westelijke Mijnstreek.
      Helemaal uit Groningen? Fiks eindje rijden maar het is zeker de moeite waard!
      Ben inderdaad al eens in Groningen geweest, weids, groen, ook erg mooi 🙂

      Like

  2. Begrip toch nemes

    Ik zit hier te janken….VEEL TE VROEG VOOR DIE EMOTIONELE TOESTANDEN haha.
    Vandaag geen kroketten maar “Zoor Vleis” tijdens de lunch?
    Ik zing altijd Schoen Schink Sjeng haha. Had vroeger zo’n plaat thuis met Maastrichtse carnavalsliedjes (oa) Doa Koame ze heette die. FANTASTISCH!! Ben een groot fan hiervan.
    Meid, heerlijk dit weer, maar pas op hoor….tikje te literair misschien :p
    X Esther

    Like

    1. Houd op, ik zat zelf ook te janken gisteravond. Heb er maar een glaasje port bij gegooid en getoast op ‘os Limburg’.
      Zoor vleis – en dat is geen hachee mensen – is mals, kruidig, prikkelend. Tweede keer: houd op, ik krijg trek 😉
      En LOL over die laatste opmerking, het is niet literair, het is Drieskair! 😀
      xx

      Like

  3. Dit is heel oprecht, Mar. Mooie woorden in een prachtig relaas! Ga je nu naar Toscane of naar Limbabwe als die twee kornuiten het nest verlaten hebben?

    Like

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s