Geplaatst in Biker Witch

Abraham op ’n Harley?

Het was feest afgelopen vrijdag. Niet zomaar een feest, maar een feest van iemand die een halve eeuw ervaring achter zijn kiezen heeft. Van iemand die nu weet waar hij zijn mosterd moet halen. Iemand die je geen rad meer voor ogen kunt draaien… behalve dan dat van een Harley-Davidson. Want van zo’n rad krijgt onze Abraham nooit genoeg… Afgelopen vrijdag werd Bob vijftig jaar. Ook Vman en ik waren uitgenodigd.

Bob’s feest werd in de Ierse pub thuis gevierd – maar toch ook weer niet 😉 Het was een gezellige bende van vrienden en familie en al gauw liep ik van wang naar wang, want een hartelijke begroeting is een must in onze groep! Heerlijk om bij te kletsen onder het genot van een glas rosé en appelsap. Tot het sap mijn neus uit kwam en ik op aanraden van de puike bediening overging op Rivella. Best lekker dat spul.

Er kwamen allerlei heerlijke hapjes langs, het was alleen jammer dat er roze wormen in zaten! Tot grote vreugde van Martina bedankte ik voor deze ‘lekkernij’. Maar zonder gekheid, de catering was geweldig! Kruidige gazpacho, fruitige saladehapjes, knapperig verse broodjes met roomboter en verschillende soorten zout. Een brokje zout belandde in mijn decolleté en dreef mij half tot waanzin. Na overleg met een proestende Ruby ben ik het maar eruit gaan vissen op een rustige plek. Glaasjes met verrukkelijke olijven. Er werden zelfs vers gegrilde hamburgers royale geserveerd.

Halverwege de avond werd onze Abraham ontvoerd door een geheime delegatie, om even later aan de hand terug geleid te worden naar het feestgedruis. Daar waar Bob eerder normaal gekleed was, mochten wij nu zijn harige benen aanschouwen die onder een korte broek uit staken. Een shirt, blinddoek en een olijk petje met propeller maakte de outfit compleet. Bob nam plaats op een houten hobbelpaard ‘Harley’ en al spoedig schommelde hij erop los. Wat ging er gebeuren?!

Er kwam een enorme taart het zaaltje binnen wandelen! Nee, geen dikke vrouw, maar een echte taart. Nou ja, ook niet echt, maar van stof, versierd met ballonnen. Tijdens de speech werden enige gebeurtenissen uit Bob’s leven aangestipt. De spanning steeg, wat was het geheim van deze taart? Al gauw daalde de taart op miraculeuze wijze en uit het midden sprongen vier behaarde dames als duveltjes uit een doosje naar voren: K4. Bob’s benen waren er heilig bij! Na enige band-problemen gaf K4 een spetterende voorstelling met hun liedje ‘Wij blijven vrienden‘. Hilarisch!

Ton nam op zijn eigen unieke wijze het woord en bood Bob maar liefst twee keer twee cadeaus aan: twee fake om hem op een dwaalspoor te zetten, en twee echte. Hij kreeg een grote motortas en een prachtige pentekening van zijn hond Sam in een mooie lijst. Een bijzondere herinnering aan een bijzondere vriend…

Tegen het einde van de avond kwamen de flessen whisky op tafel, waaronder mijn favoriete Dalwhinnie. Jammer genoeg heette ook ik BOB – maar geen Abraham, nóg niet . Meer dan een zo goed als onzichtbaar bodempje zat er niet in die avond. De muziek stopte, de bediening stopte, maar wij waren nog lang niet klaar met kletsen. Ruim na twee uur liepen we naar buiten.

Kaatje stond nog trouw te wachten en daar ging het weer richting huis. Halverwege merkte ik dat we gevolgd werden! Onverstoorbaar hield ik me aan de maximum snelheid – sort of – om voor een rood stoplicht halt te houden. Mijn achtervolger stopte naast ons, opende het raam en begon te dreigen dat we beter een beetje door konden rijden! Vman antwoordde dat we dit helemaal zelf moesten weten, en na wat over en weer geschreeuw stapte de bijrijder van mijn bumperklever uit! Het leek me beter om er als de wind vandoor te gaan… ook al waren het Ruby, PP en Rudy maar *grijns* hopelijk waren er geen getuigen van dit incident, anders zou alarmnummer 112 wel eens een oproep gehad kunnen hebben.

Het was feest afgelopen vrijdag! 😀

Geplaatst in Algemeen

Vasteloaves & Thanksgiving

Iedereen heeft het altijd over december als feestmaand. November kan er echter ook wat van! Zo is in die maand de officiële opening van het Limburgse carnavalsseizoen.

Nietsvermoedend ga je die dag boodschappen doen en wordt bij de markt geconfronteerd met exotisch verklede jongelui die over de straat hossen en zwalken. Je bent dan niet het slachtoffer van Dr. Who met zijn tijdmachine, het is gewoon de elfde van de elfde!

Elf, het getal van de gekken. Logisch dat het vastelaoves seizoen dan begint op de elfde van de elfde zou je denken. Maar nee, gekken hebben blijkbaar niets met carnaval te maken 😉 Sinds de Middeleeuwen werd niet alleen voor  Pasen, maar uit armoede ook voor Kerst gevast, en wel vanaf 12 november: het vlees werd vanaf die datum bewaard voor het Kerstfeest. Op de 11e, Sint Maarten, werden nog snel alle niet-houdbare producten feestelijk verorberd. Eind december vlees van half november eten… never nooit niet, ik word op slag weer vegetariër!

In België wordt op 11 november het einde van de Eerste Wereldoorlog, de Wapenstilstandsdag gevierd, in Polen en Angola de Onafhankelijkheidsdag, in Groot-Brittannië Remembrance Day en tot slot in de U.S.A. Veterans Day. Ook zijn er op die dag veel Europese vorsten geboren. Hoe mikken ze het zo uit? Elf, het getal van de gekken…

Mijn Amerikaanse vrienden worden in november met een ander virus besmet: het Thanksgiving virus. En van mij mag dit zich over de hele wereld verspreiden. Iedere vierde donderdag wordt Thanksgiving gevierd. In Canada gebeurt dit iets eerder, namelijk op de tweede maandag van oktober omdat daar eerder geoogst wordt.

Thanksgiving is een feest van familie, van samen lachen, samen eten. Een dag om dank te zeggen aan de natuur en aan God voor de oogst, voor al het goede. En geloof het of niet, deze traditie vond haar oorsprong in een feest dat door de Europese Pilgrim Fathers in Plymouth werd gevierd. Overleef je de lange barre tocht over de oceaan, werk je je uit de naad om een nederzetting te stichten, mislukt de oogst! Gelukkig kon met hulp van de Mohawk Native Americans in combinatie met een Indian Summer alsnog geoogst worden. Thanksgiving was geboren.

Het is dan ook erg wrang dat deze donderdag voor de Native Americans inmiddels een nationale rouwdag is! Zij beschouwen Thanksgiving als het begin van het tragisch proces waardoor zij hun land kwijtraakten aan de immigranten en hun aantal snel slonk. De Wampanoags en andere stammen komen nog steeds op Thanksgiving bijeen in Plymouth voor de herdenking van deze rouwdag.

Veel koken en dan veel eten. Op een traditionele Thanksgiving tafel vind je turkey (kalkoen) met stuffing, mashed potatoes (aardappelpuree), sweet potatoes, green beans (sperzieboontjes), cranberries en pie (pecan of pompoen) als dessert. Familieleden komen van heinde en verre en nemen allerlei lekkers mee. Als tegenhanger van al dit eten, kijkt men voor de maaltijd naar American Football, maar of die activiteit veel invloed heeft op de calorieën waag ik te betwijfelen.

De dag na Thanksgiving wordt Black Friday genoemd, maar dan in de goede zin des woords. Aangezien de meeste Amerikanen vrij zijn, gaan ze op deze dag hun Kerst inkopen doen. En hierdoor komen de winkeliers voor het eerst van het jaar uit het rood. Black Friday. In Frankrijk hebben we Zwarte zaterdag, maar dat heeft meer met 900 km. files te maken dan met blije winkeliers.

Thanksgiving. Wat een geweldige traditie! Ook wij hier in Europa zouden vaker stil moeten staan bij al de positieve dingen van het leven. Wat is er mooier dan met je gezin, familie en goede vrienden te genieten van wat je hebt en een keer niet te piekeren over wat je niet hebt. Pak dat moment en reik niet naar het onbereikbare. Er is al zoveel om samen dankbaar voor te zijn. En als dit ook nog gevierd kan worden met heerlijk eten en een lekkere wijn, then I’m in!

I give thanks to all our blessings today…

Geplaatst in Algemeen, Columns

Niet krijsen mam!

‘Hoi mam.’

‘Hey vent, wat leuk dat je belt! Hoe gaat het?’

‘Nou, op dit moment niet zo goed. Ben je alleen?’

‘Nee, hoezo?’

‘Oh, wil je dan even ergens naar toe gaan waar je kunt krijsen? Want ik weet zeker dat je dat gaat doen!’

Mijn bloeddruk schiet bij voorbaat al omhoog, voorbij de aanvaardbare grens. Wat is er aan de hand daar?! Ik beloof plechtig dat ik niet zal gaan gillen.

‘Moet je horen. Ik ben maar 80 minuten online geweest, en nou belt Vodafone ineens op dat mijn nummer geblokkeerd is en…’

Niet krijsen NIET krijsen! Het lijkt wel een mantra. Mijn sprakeloze stilte stimuleert mijn oudste zoon om verder te gaan met zijn verhaal.

‘… en ik ben echt iedere dag maar heel even gaan YouTuben, en nou zeiden ze – ze bellen nota bene gewoon op terwijl ik naar een voorstelling zit te kijken in het Loro Parque! – dat ik € 500 moet terugbetalen en dat ik eerst moet dokken voordat ze mijn nummer weer vrijgeven. Vind je dat nou niet belachelijk mam?’

Goh ja, volstrekt belachelijk zeg. Het is toch zeker volkomen normaal dat je op je gsm muziekfilmpjes gaat zitten kijken als je met je broer en vader op vakantie in Tenerife bent – zo’n tropisch paradijs met zon, zee, strand, meiden, bars, ergens naast het Afrikaanse continent. IS DAAR NOU ECHT NIETS ANDERS TE DOEN?!

‘Dit méén je toch zeker niet hè?’ Mijn stem stijgt met enige decibellen.

Het is ook allemaal zo makkelijk en misschien ook wel misleidend: je kunt gewoon je mail checken op je iPhone, Blackberry, Nokia – noem ze maar op – en van het een komt al snel het ander. De kosten tikken flink door bij filmpjes en websites. Al is niets misleidend aan het bericht dat je krijgt als je de grens over gaat. Er staat duidelijk in wat hoeveel kost. Maar wie leest dat nou.

Dan als klap op de vuurpijl:

‘Kun je dat bedrag misschien even overmaken vanaf de spaarrekening die je voor mij hebt?’

Tja, en dan zakt mijn import Brabantse broek af en vallen zelfs mijn Limburgse schoenen uit. Ik leg hem de schoonheid van een weekendbaantje uit. Het wonderbaarlijke principe van billen en blaren.

Hulpeloos naar mijn partner gebarend beëindig ik het gesprek, om vervolgens als een haas mijn gsm weer te grijpen. Ik stuur mijn jongste een SMS met de vraag of hij misschien ook nog online heeft gezeten? Even later het antwoord: “Eén minuutje of zo.” Zit er toch nog enige intelligentie in mijn gezinnetje!

Ik stel voor om alle pubers een prepaid John’s Phone Grass te geven. John’s Grass is een telefoon waarmee je kunt bellen. Geen SMS, games of gadgets. Geen apps, maar gewoon bellen. Met een ingebouwd papieren adresboekje en een batterij die wel 3 weken mee gaat. Prachtig toch?

Geplaatst in Expressief, Poëzie

912 dagen

Negenhonderdtwaalf dagen
Zijn omgevlogen, stonden stil
Twee jaar plus zes maanden
Gevuld met warmte, nooit kil

Elke dag een zilver randje
Omringd door zachte schijn
Het is echt zo bijzonder
gewoon eens gelukkig te zijn

Alleen of verstikkend
Waarom zwart-wit, nooit grijs
Onbereikbaar het vertrouwen
Op een harten paradijs

Maar toen kwam jij, je bleef
Niet beklemmend maar in LAT
En gaf me zonder vragen
De vrijheid die ik nodig had

De intensiteit van delen
Gevangen in wit goud
‘With heart and soul’
Omdat ik zo van je houd

~ voor Vman

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Sisters

Sweet sisters mine – one light, one dark
Though very different, both share that spark
Gaze into their eyes and mirth bubbles up
So full of energy and life, like foam in a tub

Sister by birth and sister by heart
Each recognized right from the start
A bond connects us by feelings and blood
Sweet and intelligent, ‘though crazy as a nut

Nature, singing, contemplative, party beast
Your combination turns all into a feast
Yet countering with dedication and toil
Find your balance, no stress as spoil

Stay who you are, don’t change a thing
Because you girls are truly amazing
You can count on me through thick and thin
I love you both from deep within

~ For Monique & Nancy

Geplaatst in Algemeen

Lekker in bad…

Het is een donkere gure herfstavond. Buiten geselt de regen alles op zijn pad met koude striemende stralen. Ik heb het de hele dag al koud. Het maakt niet uit hoe hoog ik de verwarming zet, ik blijf rillen en huiveren.

Ineens klikt er iets in mijn hersenen:

>>> ik ga in bad!

Een heerlijk warm geurend relaxed bad. Ontspannen, gedragen door een vloeibare omhelzing – iedereen wordt altijd lyrisch als ze het over hun badtijd hebben – nou, Drieske gaat het ook eens uitproberen. Neuriënd begeef ik me naar boven.

De stop erin, warmwaterkraan vol open. Na twee minuten hannesen heb ik eindelijk de juiste stand te pakken: niet te koud maar ook niet gloeiend heet. Met zorg kies ik badolie uit. Ik wil namelijk niet dat ik straks als een allergische aardbei zonder kroontje herrijs. Ik weet zelfs uit een kast een paar sfeerlichten op te duikelen! YES dit gaat helemaal goed komen. Lucifers? Even naar beneden, waar ik meteen mijn boek pak. Lezen in bad schijnt namelijk ook bijzonder leuk te zijn. Nu nog muziek!

De zwoele stem van Sade weerklinkt uit mijn slaapkamer en sluipt op fluwelen voeten naar de badkamer. De kaarsen verspreiden een warme gloed. Hitte straalt vanuit de verwarming en weerkaatst tegen de muren. Alles is klaar voor optimaal badgenot.

Vol verwachting stap ik in bad… en trek als een haas mijn voet weer terug. Djeeeezes, wat is dat heet zeg! Ben toch geen aardappel! Een fikse straal koud water brengt de oplossing. Wederom raakt mijn grote teen het oppervlak, aarzelt even maar zet dan dapper door. Ook mijn tweede voet volgt en met een zucht van verlichting laat ik me helemaal zakken. Ik lig in bad.

Eerst maar even wat wennen, ogen dicht en wegdromen bij het geklater van het water. Soezerig open ik een oog en zie tot mijn verschrikking dat het water bijna de bovenkant van het bad heeft bereikt. Niet te abrupt bewegen nu, anders ontstaat er een spontane golfbeweging richting badkamervloer. Met mijn voet manoeuvreer ik behendig de kraan dicht. Nu ga ik genieten.

Hmmm die muziek klinkt wel hard nu. Sade zingt lustig door over een Smooth Operator. Niks smooth, irritant hard! Ik hijs me uit het warme water en loop druppend naar de slaapkamer. Is It A Crime, yes meid, hush, straks staan de buren aan de deur! De volumeknop werkt goed mee. Ik lig weer in bad.

Van slapen komt nu niets meer, dus ik pak mijn boek. Getsie natte handen, even wachten maar. Bij de tweede poging worden de pagina’s alleen nog maar een beetje klam, kan best. Ik steun met beide armen nonchalant op de randen van het bad en hef het boek voor mijn ogen. Lekker lezen. Het sfeerlicht achter mij flakkert van enthousiasme mee. Een rood glazen sfeerlicht. Nou sfeer heeft het wel, maar ik zie geen steek, laat staan letters. Zuchtend verhef ik mij een tweede keer, stap over de rand en vis naar het snoertje van de lamp. Op de vloer verschijnen her en der al plasjes.  Maar goed, ik lig in bad.

Pfff wat een hitte, ik lig gewoon te zweten in het water, al klinkt dat tegenstrijdig. Stop eruit, laagje warm water aan de onderkant laten weglopen, laagje koud water aan de bovenkant erbij. Juist ja, nu is het precies goed. Lezen in zo’n glad bad is toch niet alles. Boek dicht, mijn ogen dicht en genieten maar weer. Hoe lang lig ik al te weken? Tien minuten hooguit en ik verveel me kapot. Ik speel wat met het water, spetter als een klein kind en maak mini golven die nét niet over de rand gaan. Maar ik lig nog steeds in bad!

Voetstappen op de trap…

‘Mam, wat doe jij nou?!’

Haastig sluit ik mijn ogen weer en zeg niks: ik geniet! Dit houd ik hooguit een minuut vol, dan kijk ik op en zie mijn jongste zoon tegen de muur leunen.

‘Jij ligt nooit in bad mam, is er iets?’

‘Nee, ik lig gewoon in bad Sean.’

‘Waarom?’

‘Láát me nou!’

Wederom een stilte, dan een luide gil:

‘Nick, kom eens kijken, mam ligt in bad!’

Nieuwe voetstappen dalen de zoldertrap af en een iets diepere stem weerklinkt:

‘Huh, waarom lig jij in bad met kaarsen aan?’

‘Gossamme, GA WEG!’

Beide zonen lopen lachend weg, ‘grappige’ opmerkingen makend.

Is dit nou die geweldige badervaring waar iedereen het over heeft? Zalig urenlang dobberen? Rechtop zittend laat ik alle gedachten aan een bad varen en ruk de stop eruit.  Ik speel nog wat met de draaikolk die grappige slurpende geluiden maakt, maar zet dan mijn geliefde vertrouwde RainShower aan en ga er met dichte ogen onder staan.

Weer hoor ik iemand roepen maar door het geruststellende geruis van de douche versta ik er toch lekker geen woord van. Geen bad maar een douche, da’s pas lekker!

Geplaatst in Algemeen

Wegmisbruikers

Een paar weken geleden schreef ik op vrijdagavond over Top Gear, terwijl het live op TV te zien was. Nu hetzelfde recept, maar dan met Wegmisbruikers. Het programma fungeert echter meer als achtergrond-opwarmer voor Top Gear dan het kijkgenot geeft, omdat de humor helaas ver te zoeken is. Het roept bij mij vooral reacties op zoals ‘Innemen dat rijbewijs, maar dan gewoon niet meer teruggeven. Opnieuw een rijexamen afleggen is een betere straf!’. Ongelofelijk hoe jonge knullen die nét geslaagd zijn, met 160 scheuren over een weg waar je maximaal 80 km mag rijden.

Vanmorgen had de surveillance auto van Wegmisbruikers gerust achter mij mogen rijden om in actie te komen. Ik zou luid applaudisseren, ware het niet dat ik mijn handen veel te hard nodig had aan het stuur. Even voor acht uur rijd ik de snelweg op richting Breda, het stormt, regent, slecht zicht. Veilig bereik ik de middelste baan om een traag voortkruipende vrachtwagen in te halen. In mijn ooghoeken zie ik een of andere GEK in een grote zwarte dure auto aankomen die mij inhaalt om vervolgens met een haarbreedte afstand voor mijn neus naar rechts te komen, voor de vrachtauto te duiken en nog net het einde van de uitvoegstrook richting Etten-Leur mee te pakken.

Waar is dat goed voor? Vindt die vent het leuk om mij een hartverzakking en klamme handen te bezorgen? Klopt zijn hart sneller als hij ‘on the edge leeft’? Beseft hij überhaupt wel wat voor uitwerking zijn rijgedrag op andere weggebruikers heeft?

Er rijden tegenwoordig zoveel grote auto’s rond, niet meer normaal. En ja, ik besef heus wel dat auto’s nogal snel ‘groot’ lijken in vergelijking met mijn Kaatje :P. SUV’s, stationcars, Jeeps, Hummers, spacewagons, van alle kanten komen die monsters op je af vliegen en vullen dreigend je binnenspiegel. Voor bestuurders die off the road rijden, een groot gezin hebben en/of spullen moeten vervoeren, zijn deze auto’s natuurlijk ideaal. Maar zijn ze in alle gevallen echt nodig? Vaak hangt er nog de slang van de benzinepomp aan met een vage draaikolk in de diepte.

Niet zo groot maar wel dubbel zo irritant zijn Golfjes! VW Golf, goed voor een eerste plek in de bumperkleefkampioenschappen. Een dikke pluim voor agressief rijmanschap. Negen van de tien Golf-bestuurders strijken mij tegen de haren in – en ik ben nogal gesteld op mijn sprietjes. Mannen en meiden in VW Golfjes, zullen we voortaan het gas inwisselen tegen afstand? Zeg 10 km snelheid inleveren en je krijgt van mij gratis 10 meter tussenruimte erbij? Dat zou ik echt bijzonder op prijs stellen, en met mij misschien nog de helft van de Nederlandse bevolking.

En dan hebben we ook nog de kleine vaalrode autootjes! Geen idee hoe het komt, misschien trekt Kaatje ze aan, maar mijn blikveld wordt vaak beheerst door kleine rode autootjes. Ze springen als duveltjes-uit-een-doosje tevoorschijn bij een stoplicht, op een kruispunt, op dorpsstraten en doorgaande wegen en versperren een vlotte doorgang. Een prachtige 80 km weg, de zon schijnt, uitstekend zicht… en dan sukkelt er vanuit een zijstraat zo’n rood geval recht voor je wielen, zich voortbewegend tussen versnelling 3 en 4 zodat je constant moet schakelen. Tergend traag met geen mogelijkheid om in te halen. Dan zie ik inderdaad letterlijk rood voor ogen!

Ik ben voor een algeheel verbod voor kleine vaalrode autootjes op snelwegen. SNELwegen! Deze benaming is niet voor niets gekozen. Dat je je houdt aan de maximum snelheid kan ik alleen maar toejuichen. Maar om 30 km langzamer dan dit maximum te rijden, heeft op mij het VW Golf effect.

Misschien dat rode Golfjes dé oplossing zijn! 😉