Geplaatst in Compassie, Natuur

Tegenoffensief van Gras

De huizen achter mijn tuin groeien als kool. Iedere dag verandert wel iets in hun aangezicht. Al is het de achterkant. Op het moment worden kant-en-klare rode daken geplaatst, die als haviken komen aanzweven aan een grote kraan.

Een pluim op de helmen van de mannen die iedere dag keihard zwoegen, de precisie waarmee zij vanuit het niets iets creëren. Om een thuis te bouwen voor mensen die dat niet hebben. Een eigen stek om met een blije lach iedere dag naar terug te keren.

De keerzijde hiervan is dat het uitzicht vanuit mijn huis, mijn tuin, iedere dag verder geïnfiltreerd wordt door stenen en beton. Waar eerst bomen stonden, grijnzen mij nu de gaten van de nog te plaatsen ramen toe.

Vandaag heb ik een tegenoffensief van gras ingezet: ik heb bamboe gekocht die as. zaterdag geleverd wordt. En het voelt zo goed om deze tegenstap te nemen! De bamboe wordt in de loop der jaren meters hoog, zodat ik in ieder geval een schijn van privacy kan recreëren.

Tegen de nog kale muur van mijn schuur, achter de vlinderstruik, komt een haag van Phyllostachys aurea‘s, gouden bamboe. Een wintergroen visueel scherm van lang en massief gras.

Groei bamboe, groei, ritsel en bescherm ons tegen deze visuele invasie. En vorm een nieuw thuis voor kleine gevederde vrienden.

Geplaatst in Humor

Spreuken en Cursus voor Mannen

Om wat balans in de humor tot nu te scheppen (zie mijn Engelse site Figments of a Dutchess), zal ik beginnen met wat spreuken over vrouwen.

  • Verschil tussen Onze Lieve Vrouw en hedendaagse vrouw: OLV liet alles achter en vluchtte op de ezel ; HV vlucht met alles en laat de ezel achter.
  • Ik zou niet graag willen beweren dat vrouwen geen karakter hebben; integendeel: ze hebben bijna iedere dag een ander.
  • Ik google niet, mijn vrouw weet het toch altijd beter.
  • In bier zitten vrouwelijke hormonen: hoe meer je drinkt, hoe meer je praat en hoe slechter je gaat rijden.
  • Verkering houdt ze een beetje van je, trouwen houdt ze veel van je, en scheiden houdt ze alles van je.
  • Een gelukkig huwelijk is een zaak van geven en nemen: de man geeft en de vrouw neemt.
  • Waarom zijn vrouwenvoeten kleiner dan mannenvoeten? Dan kunnen vrouwen nog net wat dichter bij het aanrecht staan.
  • Vrouwen zijn overal toe in staat, maar nergens voor te gebruiken.
  • Het maakt niet uit hoe dikwijls een man van baan verwisselt, hij blijft dezelfde baas houden.
  • Getrouwde mannen leven niet langer, het lijkt alleen maar langer.
  • Elke getrouwde man weet waarom ze aan orkanen vrouwennamen geven.
  • Echtgenoot is verleden tijd van echtgenieten.
  • Wij zijn een goed team, ik aan de basis en mijn vrouw die verder de baas is.

Herkenbaar? Zijn de mannelijke lezers nu tevreden? 😉 Weten jullie nog leuke toepasselijke ware spreuken over vrouwen? Laat het me weten in een reactie.

Maar lees dan nu ook deze cursus die jou (en ook je vrouw/vriendin) gelukkiger zal maken:

Cursus Voor Mannen

Klik op plaatje voor gratis cursus

 ^^^ KLIKKEN!!! ^^^

Bedankt Mirel! 😉

Bron spreuken:  www.leukespreuk.nl
Geplaatst in Columns, Korte verhalen

Passie

Je bent jong en je wilt wat. Wat dat ‘wat’ precies is, weet je nog niet. Wat met dieren. Of iets met boeken. Lekker oplossingen bedenken. Een scheutje archeologie. En wat kies je dan als studie? Het Nederlands Wetenschappelijk Instituut voor Toerisme en Recreatie (nu NHTV geheten) natuurlijk! Waar de link ligt naar de boeken en archeologie? Helemaal nergens.

Mijn studiekeuze had werkelijk niets met mijn wensen voor de toekomst te maken. Wel alles met een uitloting voor de opleiding Ergotherapie. Met een gebrek aan financiële middelen om archeologie succesvol te kunnen inzetten na de studie (verborgen piramides blootleggen en zo). En vooral met spontane besluiten, gezelschap, jong en onbezonnen zijn en niet te vergeten de aantrekkingskracht van Breda. Decanen zijn overbodig: open een vestiging van het V.V.V. in middelbare scholen en promoot je stad. Succes verzekerd.

Bij een nieuwe studie hoort een introductieweek. Is er iets mis met de kleur groen? Tegenwoordig zijn pittige ontgroeningen in, ze halen de gekste dingen met de greenhorns uit. En gekke dingen zijn prima, dat bevordert het groepsgevoel. Je krijgt banden met je medestudenten – vaak voor het leven. Maar als deze streken ontaarden in het bizarre, in belachelijk maken, in voor gek zetten, in het geestelijk door het slijk laten kruipen, in respectloze behandeling van deze jonge mensen, in soms zelfs gevaarlijke praktijken, dan zeg ik DOE EENS NORMAAL! Is dat de manier waarop je met elkaar omgaat in deze maatschappij? Ben je dan stoer? In mijn ogen niet. Durf NEE te zeggen; karakter vorm  je met karakter. Kuch, maar dit terzijde.

Studeren betekent vaak afscheid nemen van je leventje bij paps en/of mams. En dan zou het zo maar kunnen zijn dat je gaat samenwonen met iemand van je middelbare school, die je niet goed kent en die je uiteindelijk beter leert kennen dan je ooit zou willen. Dan kan het best wel eens gebeuren dat je regelmatig een grijze massa lillende lever boven een braadpan ziet uitstijgen, met daarboven weer het verheerlijkte gelaat van je huisgenote, terwijl je eigen van afgrijzen vertrokken gezicht vastberaden de toegang tot je mond blokkeert. Uit diezelfde pan worden twee dagen later misschien wel kipschnitzels opgediept, die aan weerszijden van de vork hun flanken laten hangen… Een slappe kipschnitzel, voormalig krokante schijf met knapperige korst! Metamorfoseert dat ding tussen wanden van staal of zo? Niet weg te krijgen! Ik leerde in ieder geval in een rap tempo lekkere dingen koken.

Je doorloopt de studie en voelt je als een vis in het water. Die studie is jouw ding, het pad dat naar je toekomst leidt ligt aan je voeten. Goede keuze! Maar soms voel je je als een vis op het droge, wanhopig naar adem happend. En na gesprekken met je medestudenten, met docenten, met de decaan, besluit je te stoppen om eens goed te gaan nadenken over wat je nu eigenlijk wilt. Wederom een goede keuze! Soms hap je echter onder water naar adem, zodat je het wel een tijdje op het land kunt uithouden. Je rolt door de studie heen, je niet bewust afvragend waar je mee bezig bent. En dat is een minder goede keuze, want daarna is het alweer tijd voor een baan. Komt er een partner op je pad, in zijn kielzog een paar kleine apenkoppen die je buiten werkuren van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezighouden, waarna je vervolgens uitgeput om negen uur op de bank valt. Zit je vast aan hypotheek en het aflossen van je studieschuld, terwijl de jaren voorbij kabbelen in de waas van alledag.

En dan ineens gaat het kriebelen. Je passie gaat knagen. Je echte interesse, je talent en bevlogenheid spannen samen om je eens flink te kietelen, zodat je het niet meer kunt negeren: je MOET er nu iets mee gaan doen! Als je een van de gelukkigen bent grijp je deze kans op omscholing op wat latere leeftijd en stort je je met de moed der wanhoop – wellicht met de wanhoop der moed – op een nieuwe studie. Een studie die bloed, zweet en tranen kost, maar waarmee je je leven de juiste kant op kunt sturen. RESPECT voor deze doorzetters. Maar soms heb je deze optie niet en moet je andere wegen bewandelen.

Enthousiasme, doorzettingsvermogen en talent hebben helaas niet hetzelfde gewicht als een diploma. Voor sommige banen heb je nou eenmaal een specifiek papiertje nodig. Wat een voorsprong heb je als je meteen al de juiste studiekeuze maakt. Maar er zijn nog veel meer wegen die naar Rome leiden! Die ene baan is niet alles. Jaag je dromen na. Vang, tem en koester ze op een manier die bij JOU past. Wees creatief en vind nieuwe opties en oplossingen. Vecht voor je PASSIE!

En ik? Mijn passie voor boeken is altijd door mijn aderen blijven vloeien. Ik blijf schrijven, op diverse fronten. Niets of niemand zal mij stoppen! Jongleren hoef je immers niet jong te leren.


Geplaatst in Compassie, Natuur, Nieuws

H&M laat Steken én Mensen Vallen

Het is zaterdag. En afgezien van een stofzuigen, boodschappen doen, een aantal wassen draaien en aan mijn nieuwe website werken, heb ik niets te doen. Prima moment om de steeds maar groeiende stapel los leesvoer door te nemen.

Goh, een persoonlijke gezondheidspas! Handig. Hoef alleen mijn eigen gegevens te noteren en een bijdrage te storten. Weg ermee. Dan een enkel reclameblaadje dat langs de NEE sticker is geglipt. In de papierbak. Weekbladen doorbladeren en achter de reclame aan sturen.

Het septembernummer van Panda van het Wereld Natuur Fonds (WNF). Artikelen over duurzaam hout, cheetah’s en harige wezens. ‘Red de aarde, verander de markt’. Goed te lezen dat de noodzaak tot milieuvriendelijk handelen steeds verder doordringt. Ook grote bedrijven zoals Unilever, Rabobank, Albert Heijn, Ikea, H&M en M&S nemen stappen tot duurzaamheid. Optimistische berichten, ik word er blij van.

Dan nog het mooie (en gratis) magazine IS, het magazine over Internationale Samenwerking. ‘Man en Macht’, over het Nederlandse ontwikkelingsbeleid, compleet met top tien van de meest invloedrijke Nederlanders.

De aangrijpende reportage ‘Op zoek naar koper op de schroothoop’, waarin ik lees dat Nederlandse e-waste een illegale weg naar de vuilnisbelten van Ghana vindt. Nog werkende apparaten worden verkocht of gestript en omgebouwd. Negentig procent van de containers ‘hulpgoederen’ belandt op een van de tien schroothopen rond Accra. Tienduizenden kinderen uit de omringende sloppenwijken struinen de vuilnisbelten af, op zoek naar waardevolle metalen die ze kunnen verkopen voor nog geen € 0,50 per dag. Hiertoe verbranden ze afval… en worden blootgesteld aan de giftige rook die vrijkomt. Deze rook is verzadigd van resten lood, kwik en andere giftige metalen. Je hoeft geen waarzegger te zijn om te voorspellen wat dit met hun gezondheid doet. Mijn optimisme wordt weer getemperd. Wat een ellende is er toch in de wereld, getverderrie.

Dan valt mijn oog op de column van Evert Nieuwenhuis, Chef Globalisering. In ‘Shop till they drop’ lees ik het volgende:

Een voor een zakten we in elkaar’, vertelt Yan Chornai vanaf haar ziekhuisbed aan persbureau Reuters. De hitte, de eindeloze diensten en de stank van chemicaliën zijn haar te veel geworden. De 23-jarige Cambodjaanse werkt in een fabriek waar kleding voor H&M wordt gemaakt. Het is het zoveelste geval van de ‘flauwvalziekte’ die rondwaaaaaaaaaa…

Eh sorry? H&M?! Ik grijp de Panda weer in zijn nekvel en zoek het artikel ‘Red de Aarde, verander de markt’ weer op. Ik heb toch net gelezen dat… en ja hoor, H&M staat bij de bedrijven die een actieve rol spelen bij het verduurzamen van de katoenteelt. 

Begrijp ik het goed als ik stel dat H&M ervoor zorgt dat zij gebruik maken van duurzaam katoen? En dit katoen vervolgens behandelt met chemicaliën? In juni zakken driehonderd productiemedewerkers in elkaar. Bizar lange werkdagen in slechte geventileerde bloedhete fabriekshallen. Dan voelt dat verduurzaamde katoen toch een ietsiepietsie minder aangenaam! Wellicht moeten zij eerst werken aan de duurzame mens…

Shopping @ H&M? Nou dacht het niet!

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Oneindig

Flarden van tijd

verstrikt in het doolhof

van menselijke perceptie

***

Men grijpt ernaar

in een wanhopige wedloop

naar meer

***

Tijd wordt schaars

vastgehouden door degenen

die het niet hebben

***

Laat ze vrij

laat los

leef nu

in dit moment

***

En plotseling

is ieder fragment oneindig

een zee van tijd

strekt zich voor je uit

***

Illustratie: Rob Edwards – Deviant Art
Geplaatst in Columns, Expressief

Tv Om Zeep

Terwijl een portie maagzuur zich bezighoudt met mijn avondeten, zwiept de vaatwasser warm water in het rond en staat een pot thee te dampen. Vanavond is de bank van mij. En de zapper ook! Kom maar op met die spannende thriller of romantische komedie, ik ben er helemaal klaar voor. Benen op tafel, handen om het warme glas. De intro is veelbelovend, goede acteurs. Maar wat schuift er nou toch van rechts naar links door het beeld? Wat is dat voor iets achterl… oh gelukkig, het is alweer weg. Even een kussen erbij pakken.

Nog geen tien minuten later is het blijkbaar tijd voor het eerste reclameblok. Geen wonder dat films tegenwoordig zo lang duren. Koekjes! Tevreden knabbel ik op een chocoladewafel. Heerlijk z… verdorie, daar komt dat tekstlint weer, nu getooid met de kop van Joling?! Getver, laat me toch alsjeblieft gewoon naar de film kijken! Na een half uur heb ik vijftien korte minuten filmmateriaal gezien en vijftien lange minuten shit met fragmenten van programma’s waar ik van ril. Wat een relaxte avond leek te worden, verandert in een mum van tijd in een kalmte-oefening. Gelukkig zit er een ‘uit’-knop op mijn ouderwetse diepbeeld tv.

De Nederlandse zenders worden overspoeld met reality-tv. De eerste keer dat ik met dit fenomeen kennismaak, zie ik een blonde rijke Amerikaanse Barbie bovenaan een balustrade van een riante villa staan, terwijl ze naar haar Prins beneden gilt dat ze haar favoriete kledingstuk kwijt is. Ken roept daarop met een toegevende glimlach terug dat ze toch echt zelf moet zoeken. Vervolgens krijgt Barbie een woedeaanval en begint al haar kleren naar beneden te smijten. Verbluft denk ik nog even dat het een grap is, maar nee. ‘Hup, spring!’ moedig ik haar aan, ‘gooi jezelf achter je kleren aan!’ Die griet had geen reality-show nodig maar een fiks pak slaag op haar door-en-door verwende bottom!

Zomaar wat aankondigingen uit de tv-gids van deze week: You’re cut off, over verwende prinsesjes die in een soort heropvoedingskamp worden gedropt. Vooral laten zitten! Beach patrol, over strandwachten. David Hasselhoff in het kwadraat. Druktemakers in het nauw, werknemers die in hun werk aangemoedigd worden door kwaad publiek. Een ware inspiratiebron voor aspiranten. En dan een van de topprogramma’sJouw vrouw, mijn vrouw. Partnerruil is niet meer hot genoeg, we nemen de kids en het huishouden van een ander over. Alsof we niet genoeg hebben aan ons eigen gezin! Verder met Gênante lijven en Stom, stommer, stomst! Misschien moet ik dit laatste maar eens gaan kijken, het verwoordt mijn gevoelens perfect.

Een kort onderzoek laat mij een verbluffend lange lijst zien met titels als:

  • Big Brother
  • Beauty en de Nerd
  • Boer zoekt Prins, oh nee, zoekt Vrouw
  • Dames in de Dop
  • Danny & Jenny gaan verhuizen
  • Dating in the Dark
  • De Gouden Kooi
  • Echte Gooische Meisjes

Danny de Munk en vrouw Jenny gaan verhuizen? Naar wel twaalf huizen verder? Dat interesseert toch geen hond, alsjeblieft zeg. En dan Dating in the Dark? In het donker kroelen, voelen en woelen? Weten we van gekkigheid nou echt niet meer hoe we mensen kunnen boeien? Ik heb er haast geen woorden voor. Mocht dit alles je niet kunnen bekoren, dan kun je ook nog meeleven met het wel en wee van de Bauers, de Pfaffs, Jan Smit en vast nog vele anderen. Waarom zou je dat willen? Wie kijkt hier in vredesnaam naar? Ik ken niemand in mijn omgeving maar er moet toch iemand kijken? Kijkcijfers hebben immers invloed op het programma-aanbod? Toch?

Gelukkig hebben we ook nog shows waarin sporadisch echt talent naar boven komt, zoals Holland’s got talent, X Factor en Dancing with the Stars. Deze kunnen best aardig zijn als de jury het spotlight niet claimt. En mits echte vrienden de kandidaten zonder talent tegenhouden en hen tegen zichzelf in bescherming nemen.  Nog meer verbluffends in De Allerslechtste Chauffeur van Nederland, zeker als een deelnemer presentator Ruben Nicolai en een cameraman het ziekenhuis in rijdt. En dan is nep tv ineens REALITEIT. Dat is schrikken mensen!

Reality-tv kan mij gestolen worden. En ze hoeven de dieven niet eens te pakken! Geef me in plaats daarvan maar een goede ouderwetse SOAP…

… kan ik tenminste die vieze nasmaak uit mijn mond wassen!

~Mar