Zonnekind

als zomer’ einde nadert
windgestuwd
herfstrijp gebrand

en regenvlagen striemen
huiverend schraal
koudkaal

steek ik een kaarsje aan

levend vuurlicht flakkert
warmt stiltesfeer
geeft hoop

in was gevangen zonnekind
vertelt ingetogen
bewogen

in glans van lach en traan