Geplaatst in Zeswoordverhalen

Spitzen

Mijn verhaal over SCHOENEN in zes woorden:


 

Zehenspitzengevoel?

Niet zeuren, maak je pointes.

 

ballet-shoes-999807_960_720

afbeelding: Pixabay

Sierlijk en schijnbaar moeiteloos zweven ze over het toneel, de ballerina’s op hun spitzen (ook wel pointes genoemd). Door dit speciale schoeisel lijken hun benen eindeloos.

Deze vorm van dansen is niet voor iedereen weggelegd: ballet vergt toewijding en passie, doorbijten en pijn verbijten. Het is keihard trainen, en hun voeten en tenen hebben het bijzonder zwaar te verduren.


Doldriest fotografie 6WMB
<< Wil je ook de andere zeswoordverhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast! En kijk hier voor het archief van de 6WMB schrijfuitdagingen. 😀

 

 

Geplaatst in Zwart-Wit

In the Dutch Mountains

200131zw

klik voor details

Jazeker, we hebben heuvels bergen in Zuid-Limburg! Dit lieflijke tafereel trof ik aan in Maastricht.


Doldriest fotografie zwart-wit

Ieder weekend plaats ik een zwart-wit foto met kleuraccent op Doldriest. Doe je mee? Het mag ook een gewone zwart-wit foto zijn.

Geplaatst in Zeswoordverhaal-uitdaging

Zeswoordverhaal: Balans

Het nieuwste thema van de schrijfuitdaging voor het zeswoordverhaal is: BALANS.

Balans heeft meerdere betekenissen. We hebben het woord geleend uit het Frans: in de betekenis van ‘weegschaal’ voor het eerst aangetroffen in 1294, en in de betekenis van ‘evenwicht’ voor het eerst in 1806. Lees verder “Zeswoordverhaal: Balans”

RelativiTijd

Waarom duren twee minuten bij het tandenpoetsen zo lang,

en vliegt een week zo om?

Geplaatst in Avans, Columns

Verkeerde verdieping

De wielen van mijn koffer trokken zwarte voren in de sneeuw. In het lamplicht dwarrelden de vlokken naar beneden, fris op mijn verhitte wangen. Ik zoog de koude lucht tot diep in mijn longen. Wat een verademing na de bedompte vergaderruimte.

Ik keek om me heen, het moest hier toch ergens zijn? De verlichte ramen gaven een steels inzicht in het Utrechtse gezinsleven, dat weerkaatst werd in het donkere kanaal. Hier de straat uit en… ja hoor, daar was het bruggetje waar de B&B eigenaar over had gemaild. Mijn passen versnelden zich, ik rook de stal. Wat een geluk dat ik op het laatste moment nog onderdak had gevonden in een B&B. De Munt of zoiets, ik had me er niet echt in verdiept.

Het silhouet van De Koninklijke Nederlandse Munt doemde voor me op. Gedachten aan bakken met geld, aan biljetten die klaarlagen voor gretige handen met gaten erin, verwaaiden op een koude windvlaag. Ik huiverde en draaide langzaam rond, speurde de huizen af. Daar was ‘Muntzicht’! Mijn B&B bleek gehuisvest in een statig pand. Dat werd genieten, ook al bleef ik maar een nacht. Morgen nog een bijeenkomst in de Domstad, maar vanavond had ik een afspraak met mijn roman.

sneeuw

De deur werd geopend door gastheer Jos. “Je bent aan de vroege kant, maar kom gerust binnen.” Verwonderd vervolgde hij “Ben je alleen?” Dat beaamde ik, en stapte de warme hal in. Ik trok mijn handschoenen uit en zei, “Vroeg? Ik had toch gemaild dat ik rond half zes hier zou zijn?” “Ik verwachtte je pas over een paar uur. Vergeef me, maar je bed is nog niet opgemaakt, en ook de wijn staat nog niet klaar. Maar dat hebben we zo gefikst.” Ik volgde hem naar de tweede verdieping, waar hij met vaardige hand de kamer in orde maakte. Ik schoof het gordijn opzij en keek naar buiten. Intussen zocht ik in mijn mobiele telefoon naar de bookingsite en wees hem op de berichten die we hadden uitgewisseld. Enigszins triomfantelijk zei ik, “Kijk maar, hier staat half zes, niet half acht.”

Jos wierp een blik op het scherm en zei toen langzaam: “Inderdaad, je hebt gelijk. Daar staat half zes… Het probleem is echter dat dit niet mijn mail is. Ik ben Jos. Van B&B Muntzicht. En jij hebt een kamer gehuurd bij Job. Van B&B De Klinkende Munt!” We keken elkaar verbluft aan en schoten samen in een onbedaarlijke lach. Het kan raar lopen. Twee B&B’s met de naam Munt erin in dezelfde straat met twee heren die nagenoeg dezelfde naam hadden.

Ik nam afscheid van Jos met een s, zette mijn hoed op, trok mijn handschoenen weer aan en ging met koffer in de hand terug naar beneden, de straat op. Acht huizen verder vond ik de juiste B&B. Job, die al ruim een half uur zat te wachten, lachte hartelijk om het verhaal. Ook deze B&B was erg mooi en ruim. Ik kreeg dit keer een kamer op de eerste verdieping, met koninklijk uitzicht op de Nederlandse Munt. Kon ik me eindelijk verdiepen in mijn boek.

 


 

Hoofdpersoon in deze winterse verwarring is Miranda Timmermans, Lector Leerkracht pabo Avans Hogeschool en voorzitter VELON Vereniging Lerarenopleiders Nederland. 

180529MT
LinkedIn

Twitter

Op verzoek van Miranda schreef ik deze column voor de nieuwste glossy van het lectoraat: ‘Leerkracht, Vierkant achter de Driehoek’.

Marion

Geplaatst in Zwart-Wit

Een brug met een kroontje

200125zwartwit

klik!

De afgelopen dagen was ik samen met negentien andere ICTO-coaches bij de BETT Conferentie in Londen, waar we de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van ICT en educatie mochten aanschouwen en uitproberen. Erg inspirerend en ook gezellig! ’s Avond gingen we gezamenlijk uit eten en maakten we nog een avondwandeling door het mistige Londen. Hier een snapshot van de Tower Bridge, die koninklijk boven ons uit toornde. Londen, een prachtstad!


Doldriest fotografie zwart-wit

Ieder weekend plaats ik een zwart-wit foto met kleuraccent op Doldriest. Doe je mee? Het mag ook een gewone zwart-wit foto zijn.

Geplaatst in Dieren

Katten communiceren via Google

 

Smokey in de hoofdrol, met mijn jongste zoon als regisseur. Het moet niet gekker worden! 😀