Geplaatst in Koken, Persoonlijk

Over Eten, Op Kot Gaan En Andere Zaken

De heerlijke geur van milde basmati rijst, aangevuld met een kruidig aroma van frikadel pan en gecomplementeerd door de prikkeling van sambal goreng boontjes, streelt nu al bijna een uur de geurpapillen of weetikveelwatvoor registratiezintuigen in mijn neus. Het ruikt heerlijk en we hebben trek!

Iedere avond is het weer een uitdaging om te verzinnen wat we gaan eten. Gisteren waren het kipdrumsticks uit de oven, in het weekend nasi goreng en een pastaschotel, vorige week nog een zuurkool ovenschotel met spekjes, room, gehakt, sambal, ketjap, ketchup, appel en nog veel meer.

De enige dag waarop geen twijfel mogelijk is over het menu, is donderdag. Die dag werk ik tot 21 uur bij de hogeschool en bestellen de jongens thuis pizza met friet. Of shoarma met friet. Of gewoon friet. Donderdag is de enige fastfood dag in huize Drieske.

Voordat ik op kamers ging wonen – net achttien – had ik thuis voornamelijk gebakken, en dan bedoel ik cakes, koekjes, vlaaien en taarten. Fruitig en heerlijk, maar van echt koken had ik geen kaas gegeten. Geen nood, een tante bracht raad in de vorm van het Elsevier’s nieuwe Pocket Kookboek en zelf kocht ik nog Lekker Indonesisch Koken erbij. Beide boekjes gebruik ik zelfs nu nog, en dat is ook wel te zien aan de de loslatende pagina’s.

Inmiddels is mijn collectie flink uitgebreid. Beneden in de boekenkast staan nog vegetarische boeken, broodbakboeken, Aziatische recepten, snel-klaar-menu’s, en hierboven in mijn schrijfhol deze verzameling:

Tegenwoordig doe ik inspiratie ook online op. Zo is bijvoorbeeld Allerhande van Albert Heijn erg handig. Of je hoeft maar ‘kip paprika ui oven’ in Google in te tikken et voilà, zo vind je Kip met paprika uit de oven.

In de winter komen geregeld stamppotten op tafel. Rauwe andijvie, boerenkool, hutspot, met spekjes en kruidenkaas erdoorheen en een lekkere bal gehakt of braadworst erbij. Of een stevige maaltijdsoep met stokbrood en kruidenboter. Zo heb ik vorige maand erwtensoep gemaakt met heel veel groenten en ZONDER vieze glibberige varkenshiel. Getverderrie, geen poot in mijn soep!

Meestal is het eten echter exotischer. Al in mijn studententijd bleven kookkunsten niet beperkt tot de Hollandse keuken. Dan zou ik het namelijk geen ‘kunsten’ wagen te noemen. Indonesisch, Italiaans, Spaans, Mexicaans. Als de combinatie van ingrediënten me laat watertanden, dan maak ik het.

Volgend jaar wil mijn oudste zoon naar de Filmacademie in Amsterdam. En met ingang van schooljaar 2012-2013 wil mijn jongste waarschijnlijk ‘op kot’ in Antwerpen om de studie geneeskunde te gaan volgen. Ik heb wel eens plagend gezegd dat die knullen waarschijnlijk nog steeds bij me zullen wonen als ze veertig zijn, maar die verwachtingen veranderen in een rap tempo.

Op kot, op kamers. De geschiedenis gaat zich herhalen. Mijn jongens hebben reeds enige aarzelende stappen op de kookweg gezet. Aardappels, eieren, witte bonen in tomatensaus, saucijsjes, hamburgers, tosti’s, doperwtjes, blinde vinken, zelfs varkenshaas met champignonsaus komen tot leven in Nick’s vaardige handen. Tot leven…

Foto: Lach van de Dag

Als het echt zover is, dan draag ik het kookboek dat ik van mijn tante kreeg over aan een van mijn zonen. Ook het koken van een ei staat er in, altijd handig. Tegen die tijd zal ik zelfs het incidentele gemopper missen als ze iets echt niet lusten. De bakjes appelmoes. De eeuwige chocoladevla. Het geharrewar over-en-weer aan tafel. Het op mijn vingers fluiten om door te dringen tot hongerige oren in de hoge regionen van ons huis. De steeds groter wordende magen in de steeds langer wordende lijven.

Nick en Sean zijn in mijn leven gekomen met een weeïg gevoel 😉 en straks zullen ook zij hun eigen weg gaan – heb ik alweer een weeïg gevoel! Als mijn jongens op kamers of kot gaan, is de cirkel rond, de tafel nog maar half bezet, Vman en ik met zijn tweetjes.

Maar nu nog niet. Nu is die cirkel meer een ellips die het ene moment soepel draait, en het andere een wat langere zwaai nodig heeft. Voorlopig rollen ze mijn leven nog niet uit!

Wat staat er bij jou op het menu? Koken de kinderen wel eens? Hoe sta jij tegenover het uitvliegen van de kroost?

Auteur:

Reader, writer, word player. Collector of visuals. No lady, but all woman. Caretaker of lads & cats, dungeons & dragons. DuTchess. Green witch.

4 gedachten over “Over Eten, Op Kot Gaan En Andere Zaken

  1. Mijn menu is vaak die heerlijke zuurkool schotel wat ik je pasgeleden heb verteld.
    Of salades, 2 gezinsleden vinden dit heerlijk (mijn dochter en ik) maar manlief is verzot op vlees. Zonder vlees is er geen ‘goede’ warme maaltijd geserveerd.

    Mijn dochter kijgt regelmatig (alhoewel door het afstuderen van mij, nu op een laag pitje 😉 op donderdag kookles!

    Like

  2. Na een jaar of tien “op ons zelf” (omdat onze kids al vrij vroeg, 18 en 19 jaar, en haast tegelijk op kamers gingen wonen) te zijn geweest, waar we overigens heel erg van genoten hebben omdat Harley Davidson inmiddels al een tijdje in ons leven was gekomen, waarmee we samen met Harley vele mooie dag tripjes en verre reizen gemaakt hebben, genieten we nu weer geregeld en met veel plezier van onze meiden + aanhang en uitbreiding. En dat is ook weer een hele leuke periode in ons leven waarvan we volop genieten.
    Zo heb je je hele leven allerlei periodes waarin je leeft. Je eigen onbezorgde kinderjaren. Je tienerjaren waarin je de vrijheid denkt te hebben en ook wel hebt om de wereld te verkennen. Je hevig verliefde en net getrouwde jaren.
    Dan de drukke baby/kinderjaren met je eigen kinderen, de bezorgde tienerjaren, de vrijheid, maar ook de jaren dat er financieel, omdat ze de deur uit zijn om te studeren, een behoorlijke aanslag op je portomonnaie wordt gedaan.
    En nu dan de jaren waarin we volop (willen) genieten. Nu zijn (althans zo voelen wij ons nog steeds) wij nog jong en we willen niet wachten tot later. Alles wat we nu kunnen pakken, pakken we en dat kunnen ze ons niet meer afnemen.

    Like

    1. Hoi Ruby 🙂
      En groot gelijk heb je! Geniet volop van iedere dag, vooral nu. Je kunt nu nog alle kanten uit, lekker naar Italië, niets houdt je tegen. Ja die portemonnee misschien 😉
      Zoals je zegt heeft iedere fase zijn eigen charme. En dat heb ik bij mijn kinderen ook meegemaakt. Klein is ontroerend, iets groter is grappig, puber is uitdagend, en als jong volwassenen zijn ze erg interessant.
      Mochten ze al uitvliegen, dan gaan Vman en ik ook erop uit, zo vaak we kunnen.
      Leuk dat je reageerde Ruby! 😀

      Like

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s