Geplaatst in Columns, Humor

Het iVirus

Iedereen denkt dat de grote populariteit van Apple – eens een Apple, altijd een Apple – te danken is aan de fantastische producten. Niets is minder waar! Het bedrijf floreert door de simpele gouden regel: neem twee stuks fruit per dag – al is het in dit geval erg duur fruit.

Zo hebben we de Mac. In de Mac is uitstekende kwaliteit gecombineerd met een aantrekkelijk uiterlijk. De naam Apple Mac is echter commercieel niet geschikt, omdat die teveel associaties oproept met een bekende snack. En dan ga je geen fruit kopen! Apple heeft besloten om deze all-in-one desktop de iMac te noemen. Wederom gebaseerd op een niet geheel correct toegepast spreekwoord van een appel en een i. Het blijkt de geboorte van een nieuw en uitermate succesvol virus te zijn: het iVirus.

Foto: Culinair Atelier

Een andere telg uit de familie is de Apple iPod, een draagbare muziek- en mediaspeler die werkt in combinatie met iTunes. De iPod vindt gretig aftrek bij muziekliefhebbers jong en oud, onder andere door het hippe uiterlijk.

Vorig jaar was ik in New York en ik heb toen natuurlijk een bezoek gebracht aan het futuristische Apple gebouw. De grote glazen kubus is het enige dat je ziet, de winkel zelf is ondergronds. Hier mochten we voor het eerst live kennismaken met de iPad. iGenlijk was die Apple toch wel heel erg verleidelijk. Maar goed dat ik geen Eva heet. De iPad is een tabloid die uitermate geschikt is om kranten en magazines te lezen, mail te checken, en heeft vele apps-mogelijkheden. Je kunt de iPad zelfs inzetten voor onderwijs.

Inmiddels verspreidt het virus zich steeds verder en gaan ook andere bedrijven de i-term gebruiken. Zo ontwikkelde Google een gepersonifieerde startpagina: iGoogle. En zelfs Avans lijkt nu besmet: met de lancering van iAvans treedt onze hogeschool in de voetsporen van Apple Inc.

Enkele weken geleden werd ik zelf ook slachtoffer van dit iVirus. Het was een zeer vreemde gewaarwording. Het leek wel of mijn haren ineens een eigen leven leidden en veranderden in voel-sprietjes! De achterwaartse aantrekkingskracht was niet meer te negeren. Hoewel het een ietwat ongelukkig moment was –  we zaten midden in een presentatie – wierp ik een achteloze blik naar achteren. Daar zat een collega met een geconcentreerde blik haar telefoon te bestuderen, om vervolgens met een vegende beweging over het scherm te strijken. Geïntrigeerd draaide ik me verder om en fluisterde

Hey, is dat een iPhone?

Bevestigend geknik.

Is die nou echt zo handig?

Er verscheen een extatische blik in haar ogen en vaardige vingers lieten een paar opties zien. Met één oor bij de spreker en mijn andere oor bij mijn achterbuurvrouw was het wat moeilijk concentreren, lyrisch als ik was toen ik de welbekende en o zo geliefde Google agenda zag verschijnen! Op dat moment was de beslissing iGenlijk al gevallen. Na de iCT presentatie aan de voorzijde van het lokaal volgde nog een uitgebreide iPhone demo in de coulissen. Om van te watertanden. Die avond bestelde ik een iPhone. En een andere collega ging ook al voor de bijl.

Sindsdien is zelfs mijn woordenschat aangetast. iGenwijs als ik ben, eet ik een i alleen nog maar uit een iErdop. Een krentenbol is niet meer goed genoeg, ik wil iErkoeken bij de lunch. En nu de lente naderbij sluipt, zie ik alleen nog maar iScreams. En die zijn bij Avans niet eens te koop. Deze zomer wordt een hel!

Hopelijk muteert het iVirus nog. Soms word ik namelijk een beetje eng van al die I‘s. How about You? Misschien wordt het toch eens tijd om de Wii te voorschijn te halen. Al is die niet van Apple.

Geplaatst in Compassie, Natuur

Ze Vermoorden Mijn Bomen!!

Vandaag geen vrolijk stuk. Ik zit hier achter het bureau in mijn werkkamer, volledig verslagen. Ze vermoorden de bomen in mijn achtertuin. Het groen moet wijken voor huizen en appartementen. Die huizen worden zeker direct tegen de achterkant van mijn schuur aangebouwd? En was er geen plek meer voor deze bomen, die al jaren onze wijk sieren? Volslagen onzinnig!

Was het toeval dat de kap begon op donderdag, de enige ochtend die ik thuis ben? Ik greep mijn camera en begon foto’s te maken, tranen weg knipperend. Ik haat dit.

De bomen gillen het uit, terwijl ze met een vreselijk gekraak doormidden gezaagd en getrokken worden. De resten worden achteloos met de grote gele grijper aan de kant geschoven.

Hoe het was:

In de lente, terwijl we het schommelbankje in elkaar zetten:

In de zomer:

In de winter, een kraakheldere koude ochtend:

Wat op dit moment gebeurt:

En dit blijft er nog over, een tuin in rouw:

Mijn veilige haven is geruïneerd. Kwaadheid, frustratie, verontwaardiging, maar vooral triestheid. De bomen waren een levend zonnescherm, ze fluisterden naar me op een lentedag. Ze boden bescherming en een thuis aan vele, vele vogels. De bomen waren een stukje magie in een gestreste wereld. En nu zijn ze weg…

Bedankt commercie, bedankt projectontwikkelaar, alweer een stukje natuur vernietigd!

~Marion

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Essentie Van De Ziel

Wat is nu een huis
anders dan wat stenen
een gestapeld geraamte
muur, woonlaag en dak

Een huis
blokkendoos
gevuld met snuisterijen
gebloemde tuin en ruim terras

Wat is nu een persoon
anders dan een vleesmachine
aangedreven door een pomp
onvermoeibaar kloppend

Een persoon
tweebenig dier
geconditioneerd
gedreven door instinct

Wat is nu een ziel
anders dan…

Anders!

Ineens is alles anders
een huis wordt een THUIS
een persoon wordt een MENS
gevoel komt tot leven

Dat is onze ziel
onzichtbaar, ongrijpbaar
maar essentieel
voor wat ons bindt

Geplaatst in Avans, Columns, Compassie, Expressief, Persoonlijk

Avans United

Om zes uur laat mijn gsm een bedrieglijk zacht deuntje horen met de verborgen harde boodschap: OPSTAAN meid! Zo blind als een mol in het harde spaarlamplicht de knop van mijn PC vinden, knipperend met droge ogen de mail doornemen, onder de douche wankelend verder wakker worden en dan vanaf zeven uur schrijven. Sinds Nieuwjaar doe ik namelijk mee aan een challenge, zodat ik iedere dag een post schrijf op mijn Engelse blog. Hoe gek kun je zijn? Met moeite lukt het me te stoppen om kwart voor acht. Tijd voor Avans!

Het klinkt misschien gek, maar dit ochtendritueel geeft me energie, balans en inspiratie. En dit heb ik hard nodig: de afgelopen weken zijn namelijk op zijn mildst gezegd turbulent geweest. Energie slurpend. Hectisch. Onrustig. Mentaal belastend.

Het leek een routine kwestie. Een van de vele mails na de kerstvakantie. Even aandachtig bestuderen, een oplossing zoeken en klaar is Kees. Oké, handig, we noemen het Case Kees. Het was echter geen doorsnee mail. Case Kees gaat over het ontdekken van creatieve, doch niet zo recht-door-zee praktijken. Van een storm in een glas water. Een storm die onder een loep ineens opborrelt en over het glas heen stroomt. Van een zich steeds verder uitbreidende inktvlek die onuitwisbare sporen achterlaat, zowel bij Kees als bij degenen die er nauw bij betrokken zijn. Het is een case van onnodig verdriet, bedrog, ellende, irritatie, zelfs woede en wanhoop. Case Kees gaat over fraude.

De emoties hierover zijn in de loop der weken bij alle partijen hoog opgelopen, zeker na steeds nieuwe ontwikkelingen. “Laat het los, het is ‘maar’ werk,” wordt dan gezegd, maar dat is lang niet altijd eenvoudig. Je praat er op je academie over, je vertelt het thuis. Natuurlijk gaat het over werk, over je baan. Over je bijdrage aan het gehele proces van studentbegeleiding. Een gezonde professionele afstand bewaren gaat normaal heel goed, maar sommige zaken – en sommige studenten – raken je recht in je hart.

Je werkt met jonge mensen die volop in ontwikkeling zijn, kwetsbaar zijn. Je gaat twijfelen aan je acties. Heb ik alles wel zorgvuldig behandeld? Had ik het kunnen voorkomen? Had ik misschien wel een oogje dicht moeten knijpen? Dit soort gedachten, de zorg om een medemens, het heen-en-weer geslingerd worden tussen medeleven en verontwaardiging, tussen vertrouwen en wantrouwen. Dat kost zo vreselijk veel energie.

Inmiddels is de vlek tot stilstand gekomen en begint hij aan de randen zelfs op te drogen. De inkt heeft zijn lijnen getrokken, is omgevormd tot woorden en begrippen. Het proces gaat verder, met helderheid en rust.

Gelukkig geeft Case Kees ook blijk van een zeer grote betrokkenheid en vasthoudendheid, van zorg, zorgvuldigheid en bezorgdheid voor het welzijn van studenten en medewerkers vanuit alle hoeken van Avans.  Wat hebben we kanjers in ons ijzersterke Avans team. Mensen, jullie zijn geweldig, dapper en doortastend, oprecht, eerlijk en vol compassie. Ik kan me geen betere collegae wensen.

Leve Avans United!

Heb jij ook iets dergelijks meegemaakt? En wat deed dat met jou?