combinatie van
hoogtevrees en opvliegers
het zweet breekt me uit
combinatie van
hoogtevrees en opvliegers
het zweet breekt me uit
Er was eens een Ei
dat had de hik
het hopste in de pan
Koud dompelbad
Aggut, zei hij
daar schrik ik toch wel van
Door al die hitte
was hij benauwd
trok uit zijn warme jas
Zijn troon een dop
in sneeuwwit hemd
verlost van ’t hete gas
Ineens een mes
meedogenloos
sneed zo zijn kop eraf
En in een hap
ging Eiermans
al naar zijn eimansgraf
Vanuit de maag
riep onze vriend
Geniet en wees tevree
mijn wraak is zout
-cholesterol-
ik neem je met me mee
Man liep rood aan
greep naar zijn hart
en zakte toen ineen
Luid toegejuicht
door Eiervrouw,
al was ze wel alleen
Maar niet getreurd
uit een goed nest
een scharrel opgedaan
Eind goed al goed
stond aan haar zij
een stoere knappe haan
Limerick je mee over eten? 😉
Doldriest:
Er was eens een vampier uit Breda
die zat jonge deerns altijd na.
Maar toen ving hij bot,
zijn tanden kapot.
Nu drinkt hij het liefst chocolavla. Lees verder “Verandering van spijs”
Op mijn eerste werkday
werkte mijn concentratie totaal niet mee.
binnen: een bureau met PC-scherm
buiten: de zon en lekker wèrm
Uren worstelde ik door
negeerde de stem in mijn oor
die zei: run, doldriest, run
mail en agenda zijn niet echt fun!
En misschien heel stout
maar ik hield het geen minuut langer out
geld verdienen wachtte maar even
nu was het eerst tijd om te leven
Ik zwaaide en pakte mijn tas
ineens veel beter in mijn sas
rende straight out the door
lovely freedom, ik ging ervoor
De tuin thuis gevuld met hemels licht
deed bij mij de ogen dicht
dan gemiauw, lui open één luik
zag ik mijn kater in een duik
staartpuntje trilt
opperste concentratie
oren gespitst
minutenlang loeren
alleen de flanken bewegen
spieren startklaar
de vlinder zit te zonnen
heeft niets in de gaten
Flieder fladder butterfly
Smokey sprong een meter high
waarna die dekselse kat
hem zonder pardon opvrat
Waren we mooi stout together!
Zonnige groet,
life is good
Marion

Ben zo slabber
als een zwabber
tropische vakanties
zijn niks voor mij
Als een dolle
kan ik hollen
zijn de vakantieponden
er niet meer bij
Prima nieuws dus
dat ik niks lust
brave bacteriën zorgen
dat ik niet uitdij
Nog beter opletten
nooit meer opzij zetten
dat dus ook nog naast
lactosevrij
—
Voortaan:
Nog meer adviezen? Aan de warmte kon het dit keer niet liggen lol. Het was jassenkoud in Andalusië, behalve aan het begin en einde. Ongeschild fruit heb ik ook niet op, wel versgeperst sinaasappelsap.
diep in de avond
je gaat bijna naar bed
heb je toch nog even
de hond buiten gezet
ach, denk je
ik ren even mee
anders moet hij heel alleen
in het donker naar de plee
op blote voeten
dat zal niet gaan
maar zie daar
de redding staan
in zoon’s schoenen
stap je naar buiten
al zijn het veel te grote
logge schuiten
het sloft te veel
ze zijn maten te groot
dan schrik, en zwik
daar lig je in de goot
je hand zwelt op
en met veel gevloek
plas je bijna
in je pyjamabroek
een rit in de auto
naar het ziekenhuis
en je weet het al
het is echt niet pluis
je arme hand
in de scan gestoken
daaruit blijkt
op twee plekken gebroken
nu zit je dan
van elleboog tot vinger
stram in het gips
je arm in een slinger
lieve pechvogel
veel sterkte en geduld
ik heb nu genoeg
geflauwekuld
ga maar aan de pillen
en aan de neut
heb je toch nog
een klein beetje leut
Sterkte en beterschap ❤ x
M©Driessen
~
Diep in de donkere nacht
als het behaaglijk is en warm
gaat ineens je interne alarm
je voelt het opkomen
onstuitbaar, onweerstaanbaar
een golf van hitte vlamt
dwars door alles heen
en je drijft uit je bed.
~
Vroeg in de ochtend
kruip je aan tegen je lief
geniet van huid op huid
maar dan houd je het niet uit
veel te warm, veel te heet
je puft, je wappert
en je trappert
zo het dekbed van je af.
~
Zowaar er zijn ook voordelen
de verwarming kan lager
je afkoeling gaat trager
bind een touwtje aan je hoofd
en je hebt een mooie rode ballon
bedek je wang met een eitje
handig voor het ontbijtje
eet een pracht omelet
~
Maar toch
opvliegers
vlieg op!
😉
M©Driessen

Dat sommige mensen groene vingers hebben, is bekend. Maar wist je ook dat er bomen zijn met groene tenen?
Bebladerde bomen,
en kale bomen.
Bomen die grote ogen op zetten,
alleenstaande bomen,
bomen die in de war zijn.
Gelukkig zijn er ook nog die alles op een rijtje hebben.
Eigenlijk zijn het net mensen.
Een rustige zondagochtend. Kopje thee, wat brood, kipkerriesalade, plakje oude kaas, mosterd… Vluchtig controleer ik de ingrediënten, op mijn hoede voor lactose. En wat ziet mijn oog?
Schudden voor gebruik.
Eeeeh, een tube schudden voor gebruik? Hoe stellen ze zich dat voor?!
Zie jij ook wel eens vreemde gebruiksaanwijzingen? Vertel! 🙂
Heb je het goede adres ingetypt? Vorige keer gingen we hier namelijk naar links.
Lichte argwaan klinkt door in de stem vanaf de achterbank.
Dat weet ik, maar Tom stuurt me nu naar rechts.
Mijn vertrouwen in TomTom is grenzeloos, ook al laat hij het bord Goirle links liggen en rijden we in volle vaart Tilburg binnen. We gaan op kraamvisite bij een collega. In de spiegel zie ik hoe Mootje nog eens achterom kijkt.
Tom spreekt me vermanend toe.
Houd links aan.
Ja, Tom.
Neem de volgende afslag.
Natuurlijk, Tom.
Ik volg braaf zijn aanwijzingen en draai met een ruime bocht naar rechts. Een onbekende weg strekt zich voor ons uit, geflankeerd door statige bomen. De verte lonkt. De beschuiten met muisjes ook. We liggen nog steeds op schema, het gaat goed!

Dan beveelt Tom mij linksaf te slaan. En dat wil ik best doen, ware het niet dat er geen weg is, alleen een doodlopende. Ik gooi mijn auto aan de kant en kijk met opgetrokken wenkbrauwen naar de meiden.
Weet je zeker dat je Goirle hebt ingetypt en niet Tilburg? We moeten naar Goirle hè.
Mootje vertrouwt het voor geen meter. Gelukkig vertrouw ik het wel, al begint de twijfel iets te kriebelen.
Jahaa!
Ik rijd verder in de hoop op een herberekening. Tom wijst echter stug terug. Schouderophalend doe ik een rondje rotonde en zoek naar een niet bestaande naastliggende zijweg.
We gaan helemaal terug naar de snelweg,
besluit Jootje,
en dan wél naar links, borden Goirle.
Tom sputtert nog wat tegen maar we roepen in koor dat hij zijn mond moet houden. De temperatuur stijgt. Intussen is er via WhatsApp contact met de wachtende kraamvrouw.
We komen eraan, houd die baby wakker!
Bij de afslag van de snelweg vervolgen we onze weg, dit keer naar links. Tom mokt nog even maar besluit ons dan gelijk te geven. We juichen en herkennen zowaar de omgeving. We zijn inmiddels flink te laat. Na een tijdje passeren we een rotonde en… staan doodleuk wéér bij diezelfde doodlopende weg. Verbluft vallen we stil.
Dan vanaf de achterbank een beschuldigende stem:
Je hebt het verkeerde adres in getypt!
NIET, dat ding is gek geworden!
Jootje – strategisch naast mij op de voorbank – grijpt haar mobiel en overlegt met de nog steeds werkloze gastvrouw. Ik keer terug naar de rotonde, waar we naar straatnamen speuren en…
Ja daar, links, naar links!
Ze prikt bijna in mijn oog, zo enthousiast wijst ze. Daar is dan de lang gezochte weg. Als we die volgen, doet Tom eindelijk een juiste duit in het zakje.
Houd je kop!!!
roepen we eensgezind.
Ruim een half uur te laat rollen we beschaamd lachend de auto uit. Verdwaald. In Goirle nota bene!