Helemaal niet gek, zo’n zomervakantie 😉
Na alle reisavonturen nu nog even relaxen met een boek. Maar het duurt niet meer zo lang voordat de doldrieste verhalen weer gaan losbarsten.
Tot dan!
x
Tag: USA
Las Vegas, klatergoud en maneschijn
Al een tijdje zit ik te bedenken hoe ik Vegas ga beschrijven. Misschien helpt het als ik eerst vertel dat we een dag eerder weer vertrokken zijn? Fleetwood Mac zingt ‘And if you don’t love me now, you will never love me again.’
Las Vegas, absurd vermaak in zinderende hitte. Las Vegas, sprookjeswereld van klatergoud en schijn. Gouden gebouwen. Parijs, New York, een piramide. Niets is te gek hier. Een achtbaan vanuit een gebouw, rondwentelend in de volle maneschijn. Watershow met prachtige fonteinen, muzikaal begeleid, en ik zong met haar mee. Een winkelpromenade in een hotel, de ene na de andere gang met design kleding, juweliers, tassen, schoenen. Een prachtige winkel gewijd aan sterren. Sterren van het witte doek, van muziek. Originele gitaren, de zweep van Indiana Jones, handtekeningen. Geweldig. Helaas mochten daar geen foto’s van gemaakt worden.
Boven ons een blauwe kunsthemel met schapenwolkjes, je waant je in koelere oorden. Een aquarium met vissen die je met grote ogen aankijken, dwars door je heen staren. Een rog zwemt loom voorbij en probeert aan zijn dikke glazen kooi te ontsnappen. Blijf maar daar, glad wezen, je redt het niet buiten Vegas. Andere wezens, tweevoeters, liggen op de loopbrug, zoeken het duister tussen de massa’s toeristen. Mannen en ook een paar vrouwen klikken hun exotische kaartjes in je gezicht. Mijn geïrriteerde blik laat niets te raden over. Waterverkopers brengen je redding in de vorm van ijskoud water in flesjes. ‘One dollar!’ Met de goede raad van een vriend nog in mijn geheugen laat ik het koele vocht door mijn dorstige keel glijden. Binnen in een luxe restaurant kost het zelfde flesje namelijk bijna 5 dollar.
The Strip, de brede boulevard waar alle actie is. Immens grote hotels met live shows. Luxe winkels waar de koopwaar spaarzaam is uitgestald zonder prijskaartjes. Hoewel ik bij kraampjes met indianen sieraden haast loop te kwijlen, is dat gevoel hier volstrekt afwezig. De menigte gaat voorwaarts. We lopen een casino binnen. Geblondeerde dames voeren met een verveelde blik cash aan de blinkende machines. Overal lampjes, flitsen, kleuren en bliepjes. Een hoogpolig tapijt dempt de kreten van geluk – dempt ze zo goed dat ik er geen een hoor. We zijn gevangen in dit doolhof van overweldigende schijn. Ik wil naar buiten, weg van hier, maar kan de uitgang niet vinden. Een croupier glimlacht en geeft aanwijzingen, leidt ons naar de glazen deuren die redding bieden. We beklimmen de trap die ons weer naar de zuidkant van de Strip brengt.
We zien Darth Vader en sexy meiden die in minieme maar glitterende lingerie gehuld zijn, pluimen op hun hoofd. Homer Simpson staat naast Sponge Bob. Deze stripfiguren zweten zich kapot in hun dikke pakken, hopelijk hebben ze in-suit airco… maar ik betwijfel het. Een Ninja Turtle houdt het voor gezien en rukt zijn hoofd van zijn schouders. Een sympathieke vent verschijnt met een lach. Ik lach terug en zwaai naar hem, dankbaar voor de herinnering aan de vele blije uren dat mijn kinderen deze cartoons hebben gekeken, en ik met hen. Straatartiesten weten hun publiek te boeien en niemand stoort zich aan de opstopping in de zwoele avondlucht.
We stappen een klein Italiaans restaurant binnen. De merlot is zalig en de spaghetti smaakt goddelijk. Een basic combinatie van pasta, pepers, olijfolie en knoflook. Verse knoflook. Ik kreun zachtjes en Vegas lijkt ineens een stuk echter. Het vlees mis ik niet na de hartige lunch die we eerder aten. Om ons heen veel Frans, Duits en ook Amerikaans. Eerder spraken we een stel uit San Diego dat zeer geïnteresseerd toekeek toen V-man een foto met lange sluitertijd maakte van de remlichten van de auto’s, die in rijen van vier opgesteld stonden te stinken voor de stoplichten. De vrouw vertelde dat ze in een hotel logeerden waarbij de chandelier, de lamp, drie verdiepingen in beslag nam, de trap voerde erdoorheen. Hoe groter en gekker, hoe beter hier. Ik moet weg!
Tegen 11 PM besluiten we terug naar de Baymont Inn te gaan, een wandeling van een half uur langs the Flamingo Road, een brede drukke straat. Het is donker, de volle maan vecht met het wolkendek en wint gelukkig af en toe. Aan alle kanten casino’s, restaurants en hotels, maar op de stoep de andere kant van deze dwaze stad. Donkere figuren naderen en ik kijk hen aan, smile. Ze lachen en knikken terug. We wachten eindeloos voor een stoplicht tot het verbiedende handje van rood op wit springt. Eindelijk is daar aan de linkerkant het veilige, het koele hotel. ‘We kunnen ook morgen al verder gaan als je dat liever wilt,’ stelt V-man voor als ik zeg dat Vegas ‘niet echt mijn ding’ is. Ik neem zijn gulle aanbod met twee handen en voeten aan. Ik wil terug naar de echte wereld, ik wil weg uit de hitte, naar de natuur. En dat doen we. Voor ons strekt de freeway zich uit, back to California. Back to the trees…
Boomreus
Gevelde boomreus in Wupatki National Monument. Ongelofelijk hoe planten toch groeien op versteende grond. Overal zie je tekenen van leven.
Het is geweldig mooi in Amerika, en er gaat nog veel meer moois komen. Na de Grand Canyon komen ook Bryce en Zion nog op ons pad. Wat een verjaardagscadeau. Volgend jaar word ik mooi weer 50! 😉
Geweldloos kerstfeest!
Er hangt een knusse sfeer op school. De kerstboom schittert in al zijn glorie, trots op de door de leerlingen gemaakte versieringen. Het ruikt naar dennentakken. Overal staan kerststukjes en de kerstster is ook al uit de hemel neergedaald. Aan het einde van de gang staat de deur van het klaslokaal een beetje open; een lied over vrede op aarde weerklinkt. Ze zijn uitgelaten, de zingende kinderen, hun wangen nog rood van de vrieskou tijdens het speelkwartier. Plots verschijnt er een gedaante in de deuropening. Hij heft zijn wapen en begint lukraak te schieten. In zijn ogen een fanatieke glans, alsof er een contact is doorgebrand. Chaos en paniek. De hel breekt los in Newtown, USA.
Twintig kinderen en zeven volwassenen schiet Adam Lanza dood, onder de slachtoffers zijn eigen moeder. Daarna pleegt hij zelfmoord. Maar daarmee houdt het niet op deze maand. In China valt een man nog meer kleintjes aan met een mes. In Oklahoma en Los Angeles worden aanslagen op scholen ternauwernood verijdeld. Vreselijke gebeurtenissen die levens verwoesten, zowel van de slachtoffers als van de nabestaanden. Maar ook van de kinderen en leerkrachten die het hebben overleefd. Dit staat op hun netvlies gebrand, is in hun geheugen vast gesmolten. En het lijkt steeds vaker te gebeuren.
Een overzicht:
- 2012: Een schutter richt een bloedbad aan op een basisschool in de Amerikaanse plaats Newtown. Meldingen van het aantal doden lopen uiteen. Het motief van de dader is nog niet bekend.
- 2012: Een moslimextremist schiet drie leerlingen en een leraar van een joodse school in het Zuid-Franse Toulouse dood. De dader blijkt eerder drie militairen te hebben vermoord. De politie belegert de woning van de schutter. Die komt uiteindelijk om het leven.
- 2011: In de Braziliaanse stad Rio de Janeiro komen 13 mensen om door een schietpartij op een basisschool. De schutter pleegt daarna zelfmoord.
- 2010: Een biologielerares in het Amerikaanse Huntsville schiet drie collega’s dood tijdens een personeelsvergadering. Ze had te horen gekregen dat haar aanstelling niet zou worden verlengd.
- 2009: In zijn voormalige school in het Duitse Winnenden schiet een jongeman negen scholieren en drie docenten dood. Op zijn vlucht vermoordt hij nog eens drie mensen. Vervolgens slaat hij de hand aan zichzelf.
- 2008: Op een school in het West-Finse Kauhajoki schiet een 22-jarige student negen medeleerlingen en een leraar dood, waarna hij de hand aan zichzelf slaat.
- 2007: Acht doden, onder wie de directrice, bij een schietpartij op een school in het Finse Tuusula.
- 2007: 33 doden (inclusief schutter) bij een schietpartij op de Virginia Tech University in het Amerikaanse Blacksburg.
- 2006: Een vrachtwagenchauffeur richt een bloedbad aan in een schooltje van de Amish-geloofsgemeenschap in het district Lancaster van de Amerikaanse staat Pennsylvania. Er vallen vijf doden. De schutter pleegt zelfmoord.
- 2005: In de Amerikaanse staat Minnesota schiet een leerling zeven andere scholieren dood voordat hij de hand aan zichzelf slaat. Kort daarvoor had hij al twee van zijn grootouders omgebracht.
- 2002: Een bloedbad op een school in Erfurt in het oosten van Duitsland kost 18 mensen het leven. Onder hen is de dader, een oud-leerling die twee keer voor zijn examen was gezakt.
- 1999: Scholieren richten op de middelbare school Columbine in de Amerikaanse plaats Littleton (Colorado) een bloedbad aan. Ze schieten 12 scholieren en een leraar dood. Daarna plegen ze zelfmoord.
- 1998: Twee jongens (11 en 13) schieten vier scholieren en een leraar dood op de Westside Middle School in Jonesboro in de Amerikaanse staat Arkansas.
- 1996: Een man dringt een school in het Schotse Dunblane binnen en schiet 16 leerlingen en een docent dood. Daarna slaat hij de hand aan zichzelf.
Bron: De Gelderlander
Waarom een school? Worden ze aangetrokken door de onschuld van die weerloze kleintjes? Of door jongeren die allemaal worstelen met dezelfde vragen en frustraties? Gebeuren er dingen op een school die zo ontzettend veel woede oproepen? Wat knapt er in zo’n knul, man of vrouw? Wat laat de stoppen doorslaan?
Verbied wapens, zegt men, je komt er ook veel te makkelijk aan! Nou, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik zou niet weten hoe ik aan een wapen moet komen. Schietspellen moeten ook verboden worden! Maar is dit werkelijk de oplossing? Moet er niet veel meer aandacht komen voor de geestelijke gezondheid en begeleiding van probleemgevallen? Helaas is er niet altijd een peil op te trekken: soms verandert een rustige, aardige knul in een nietsontziende moordenaar. In andere gevallen zijn de voortekenen er wel. Zijn deze mensen ziek? Of ‘gewoon’ gewelddadig?
Er is ook nog een andere vorm van geweld op scholen: niet zo zichtbaar maar ook dodelijk: pesten. Kinderen blijven thuis van school omdat ze gepest en vernederd worden, soms zo erg, dat ze geen andere uitweg zien dan zelfmoord plegen. Dit mogen wij niet laten gebeuren!
De huidige maatschappij is erg gericht op het individu – op ieder voor zich – en daardoor is de kans groot dat we signalen uit de omgeving missen. Zou het niet een prachtig voornemen zijn om hier meer op te gaan letten in 2013? Om mensen die in hun eentje worstelen – met zichzelf of met anderen – te steunen? Het is immers december. Een feestmaand, een maand van bezinning en introspectie. Van familie en samenzijn in harmonie. Een welkome tegenhanger van het geweld. Want hoewel de woorden op elkaar lijken, is geweld helemaal niet geweldig. Integendeel.
Ik wens jullie een vreedzame kerstvakantie en een mooie jaarwisseling toe. Tot in 2013!
Dutchess Thanksgiving
Het gaat gebeuren. Het gaat echt gebeuren! Mijn wens om Thanksgiving te mogen vieren in ons koude kikkerlandje komt uit. Vorig jaar schreef ik er al over in Vasteloaves & Thanksgiving.
In onze familie kennen we tradities. Zo gaan we met Pasen naar mijn zusje om het plat dak onveilig te maken. Wordt in de nazomer de barbecue opgestookt bij mijn broer in het wonderschone België om de nakomelingen van Antje en Willy Wortel een uitlaatklep te bieden. En trekken we aan het einde van het jaar massaal naar het zuiden om kerst te vieren bij Opa en Oma. Prachtig.
Ik wilde dolgraag ook een vast punt in het jaar hebben om onze familie bij elkaar te krijgen in plaats van losse feestjes en zo. En geloof me, zo’n dwaas gek gezellig familiefeest kan nooit te vaak plaatsvinden. Het was tijd voor een nieuwe traditie, en deze vond ik in Amerika en Canada: Thanksgiving. Een oogstfeest. Een feest van familie, van samen lachen, samen eten. Een dag om dank te zeggen aan de natuur en aan de goden & godinnen voor de oogst, voor al het goede. Een wonderschoon gebruik.
Bij het polsen van de Driessens kreeg ik alleen maar enthousiaste reacties, zodat het polsen als snel evolueerde in het versturen van een uitnodiging. Helaas kan mijn jongste zoon er niet bij zijn. Maar dat is niet heel erg zielig: die gaat een week naar Rome met school! Best aangenaam 😉
Het was een natte zomer. Een korte zomer. Maar met een mooie maand september. En als we mogen vertrouwen op de weersvoorspellingen, wordt het een prachtige zonnige frisse herfstachtige zaterdag 15 oktober! Ideaal om de bossen in te trekken, de herfstkleuren te bewonderen, op zoek te gaan naar paddenstoelen (om ze vervolgens te laten staan) en bladeren en wat modder onder onze voeten te voelen. Om later een borrel te drinken en samen te eten.
Dutchess Thanksgiving. Ik heb er zin in! 😀
Vasteloaves & Thanksgiving
Iedereen heeft het altijd over december als feestmaand. November kan er echter ook wat van! Zo is in die maand de officiële opening van het Limburgse carnavalsseizoen.
Nietsvermoedend ga je die dag boodschappen doen en wordt bij de markt geconfronteerd met exotisch verklede jongelui die over de straat hossen en zwalken. Je bent dan niet het slachtoffer van Dr. Who met zijn tijdmachine, het is gewoon de elfde van de elfde!
Elf, het getal van de gekken. Logisch dat het vastelaoves seizoen dan begint op de elfde van de elfde zou je denken. Maar nee, gekken hebben blijkbaar niets met carnaval te maken 😉 Sinds de Middeleeuwen werd niet alleen voor Pasen, maar uit armoede ook voor Kerst gevast, en wel vanaf 12 november: het vlees werd vanaf die datum bewaard voor het Kerstfeest. Op de 11e, Sint Maarten, werden nog snel alle niet-houdbare producten feestelijk verorberd. Eind december vlees van half november eten… never nooit niet, ik word op slag weer vegetariër!
In België wordt op 11 november het einde van de Eerste Wereldoorlog, de Wapenstilstandsdag gevierd, in Polen en Angola de Onafhankelijkheidsdag, in Groot-Brittannië Remembrance Day en tot slot in de U.S.A. Veterans Day. Ook zijn er op die dag veel Europese vorsten geboren. Hoe mikken ze het zo uit? Elf, het getal van de gekken…
Mijn Amerikaanse vrienden worden in november met een ander virus besmet: het Thanksgiving virus. En van mij mag dit zich over de hele wereld verspreiden. Iedere vierde donderdag wordt Thanksgiving gevierd. In Canada gebeurt dit iets eerder, namelijk op de tweede maandag van oktober omdat daar eerder geoogst wordt.
Thanksgiving is een feest van familie, van samen lachen, samen eten. Een dag om dank te zeggen aan de natuur en aan God voor de oogst, voor al het goede. En geloof het of niet, deze traditie vond haar oorsprong in een feest dat door de Europese Pilgrim Fathers in Plymouth werd gevierd. Overleef je de lange barre tocht over de oceaan, werk je je uit de naad om een nederzetting te stichten, mislukt de oogst! Gelukkig kon met hulp van de Mohawk Native Americans in combinatie met een Indian Summer alsnog geoogst worden. Thanksgiving was geboren.
Het is dan ook erg wrang dat deze donderdag voor de Native Americans inmiddels een nationale rouwdag is! Zij beschouwen Thanksgiving als het begin van het tragisch proces waardoor zij hun land kwijtraakten aan de immigranten en hun aantal snel slonk. De Wampanoags en andere stammen komen nog steeds op Thanksgiving bijeen in Plymouth voor de herdenking van deze rouwdag.
Veel koken en dan veel eten. Op een traditionele Thanksgiving tafel vind je turkey (kalkoen) met stuffing, mashed potatoes (aardappelpuree), sweet potatoes, green beans (sperzieboontjes), cranberries en pie (pecan of pompoen) als dessert. Familieleden komen van heinde en verre en nemen allerlei lekkers mee. Als tegenhanger van al dit eten, kijkt men voor de maaltijd naar American Football, maar of die activiteit veel invloed heeft op de calorieën waag ik te betwijfelen.
De dag na Thanksgiving wordt Black Friday genoemd, maar dan in de goede zin des woords. Aangezien de meeste Amerikanen vrij zijn, gaan ze op deze dag hun Kerst inkopen doen. En hierdoor komen de winkeliers voor het eerst van het jaar uit het rood. Black Friday. In Frankrijk hebben we Zwarte zaterdag, maar dat heeft meer met 900 km. files te maken dan met blije winkeliers.
Thanksgiving. Wat een geweldige traditie! Ook wij hier in Europa zouden vaker stil moeten staan bij al de positieve dingen van het leven. Wat is er mooier dan met je gezin, familie en goede vrienden te genieten van wat je hebt en een keer niet te piekeren over wat je niet hebt. Pak dat moment en reik niet naar het onbereikbare. Er is al zoveel om samen dankbaar voor te zijn. En als dit ook nog gevierd kan worden met heerlijk eten en een lekkere wijn, then I’m in!
I give thanks to all our blessings today…
DOLDRIEST 