Geplaatst in Algemeen

O zo gevoelig

En dan begint de ‘lol’ weer. De eerste symptomen steken heel voorzichtig hun koppies boven het maaiveld uit en kriebelen lichtjes mijn keel, om daarna via mijn neus naar mijn luchtpijp te sluipen. Rillend, moe, ‘tig gebruikte tissues aan mijn zijde, neus rood en schraal, een brein dat zich met een drilboor een weg naar buiten probeert te banen. Vervolgens begint het feest pas écht. Kuchen, hoesten, wie weet straks weer bulderen. ’s Nachts naar adem happend overeind schieten.

Gelukkig heb ik hordes bondgenoten, jawel! Maar liefst vijf stuks: hete rooibos thee met honing, PotterWyberDropjes, anti-allergie pillen, een Ventolin inhaler en ook nog codeïne tabletjes. Is dat geen prachtig menu? De codeïne onderdrukt de hoestprikkel, zodat ik wat kan slapen. Want waarom zou je hoesten als er niets is om naar buiten te werken? Als die gekke trilhaartjes vrolijk wapperend jagen op een niet bestaande indringer? Ik ben er van overtuigd dat het weer een allergische reactie is, overgevoeligheid. Waarvoor? Voor pollen? Een te cru luchtbehandelingssysteem bij Avans? Ik heb werkelijk geen idee, en mijn doktoren met mij. Ik heb inmiddels een ruime ervaring opgebouwd met deze ellende, staat indrukwekkend op je CV joh! Antibiotica helpen geen zier, kinkhoesttesten evenmin. Ach ja, een longinhoudtest, laten we die doen! Nee hoor, die blaasbalgen werken optima forma. Lust je nog peultjes? Ik ook, maar dat terzijde 😉

Het past ook perfect in de allergische patronen die zich in mijn lichaam genesteld hebben. Ik hang aan elkaar van allergieën: als ik die niet had zou ik uit elkaar vallen. Schrijf me alsjeblieft geen Clamoxyl voor lieve artsen, want dan sta ik onder de uitslag. Verder bijzonder fraaie afweerreacties op alle soorten parfumstoffen – behalve op Dove, lieve Dove-mensen, ga vooral door met jullie prachtige producten want daar kan ik wel tegen! – op diverse conserveermiddelen, op perubalsem en nog meer van dat soort intrigerende stoffen. Ook nikkel brengt de witte bloedlichaampjes in actie. Ach, krijg ik tenminste nog wat beweging. Leve Clinique, ontzettend goede gezichtsverzorgende producten. Leve Dove.

Vorig jaar is mijn lijf een nieuwe uitdaging aangegaan: het vecht met leer! Niet specifiek het leer, maar meer de looistoffen, verf en lijm die worden gebruikt om de al dan niet soepele lappen met elkaar te verbinden en te kleuren. Is dat nou zo erg, zul je wellicht denken? Nou, in de winter valt het wel mee. Ik vermijd gewoon leren koordjes om mijn nek, leren horlogebandjes om mijn pols, direct contact met leren jassen en draag dikke sokken aan mijn in laarzen gehulde onderdanen. Maar in de zomer wordt het lastiger. Wat doe je dan aan je voeten? Met plantaardige stoffen gelooide leren schoenen natuurlijk jipp… uhm nee, niet jippie. Dit bood slechts even respijt. Wéér uitslag. Dan maar vegetarische schoenen bestellen. Echt, ze bestaan, ik zweer het. Maar deze hebben geen comfortabele pasvorm en kraken als een gek. Ook niet dus. Fitflops en Teva sandalen bleken de oplossing. Niet echt elegant, maar ze lopen heerlijk.

Zoals je ziet heb ik aardig wat oplossingen voor mijn overgevoeligheid bedacht en met succes toegepast. Nu alleen nog wat bedenken voor die luchtwegen van mij. Het is momenteel file daar. Misschien moet ik er wat Dove douchegel in gieten? Wat denk jij?

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Bergmeer

Flarden zonlicht
Spelen met een deken van kobalt
Kil water verweven met goud
Verandert in jade
Wordt warm, nodigt uit
Onaantastbaar maar dichtbij

Geplaatst in Algemeen

In de schijnwerpers: Marion Driessen

Iedere maandag wordt een nieuwe schrijver, illustrator, artiest, dichter, en meer, in het zonnetje gezet in Roxie’s blog.

En wat denk je? Gisteren was het mijn beurt… ik hoop dat je veel plezier hebt bij het lezen van:

Spotlight: Marion Driessen

(Je vindt de hele tekst hier, met dank aan Roxie Hanna! Smile)

AUGUST 23, 2010

by roxie

Marion Driessen joins the spotlight this week. Driessen snatches time to write in English and Dutch while holding down a full-time position at a university in Holland. An information manager by day, she switches roles after hours to become writer, blogger, gamer and mother to two sons. Did I mention in her spare time she translates text from Dutch to English, and from English to Dutch? She shares here about her creativity, contextual anecdotes, and magical Lambrusco.

Q) Tell us a bit about what you do (writer, translator, gamer, etc) and how/if each of these compliments your creativity.

A) In my daily life I work as information manager, e-learning coach and coordinator of the Academy administration at a university in the south of Holland. I’m mostly busy with planning, organizing and communicating, and trying to keep my team of five lively women in check – at least a bit. Things are never dull or boring, believe me. This fulltime job uses up a lot of my energy, but I wouldn’t want it any other way.

When I come home two hungry teenagers and ditto cats are waiting for my culinary creativity, and often my partner too. But at times supper has to wait until I’m done basking in the sun in my porch swing, my favorite writing and reading spot. The few times it’s sunny in Holland, we have to take advantage of it, right? And it’s very easy to forget the time then. It happened more than once that my sons came out to ask me “Are we going to eat tonight or…?” and when I check the clock, it’s 8 PM!

Also I’m still secretary of our Karate club, but due to severe back problems alas not active as karateka (brown belt) anymore – and I still miss it after ten years. From training three times a week to nothing.

That’s when I started writing: I joined the community The One Ring, a forum dedicated to Tolkien and fantasy. Together with a group of people, we wrote a really wonderful story called ‘Neverwinter Nights’, where everyone chose a character to play. My nickname there is drieske. My friend and mentor Rwhen stimulated me and gave me confidence to continue writing in English. By the way, I’ve been reading books in English since I was 18 years old, starting with ‘The Lord of the Rings’, and I never stopped. Hell, that’s a long time!

To forget the stress of my work I play games on my PC, mostly RPG’s (Role Playing Games) like Baldur’s Gate, Neverwinter Nights and Dragon Age. When I’m playing, I forget everything around me and take a dive into a fantasy world where borders disappear and all things are possible. Inspiration for my writing wells up after each session, but by then it’s time to go to sleep. Yes, I dream a lot!

Writing my poems, little stories about my life and reports of our Dungeons & Dragons (D&D) sessions gives me so much energy and contentment. Also I’m investigating background material for a (Dutch) novel situated in the region where I was born. The ideas are all in my head and need to get out or it will burst. And that would be messy.

Since I’m always torn between English and Dutch, I have started a blog in both languages. Well, also because I would be lynched by my parents who were muttering about me ‘always writing in English and neglecting my own language’. Feel welcome to take a look.

My English blog: Figments of a Dutchess (poems & stories);

My Dutch blog: Doldriest;

My D&D blog: Dungeon DuTchess.

Q) What funny, or not-so-funny at the time, anecdote inspired a writing piece?

A) Events that touch my emotions mostly trigger the muse. When something weird happens, I just NEED to get it out of my system, I have to write about it.

Like that appointment at my dentist. I have no idea why this man decided to choose the most horrid profession in the world, but he simply freaks me out. Don’t get me wrong, it’s nothing personal, but all this fuss in the back of my throat sends me into a state of panic. And to mask that, I just keep on talking when I enter his practice: about holidays, about his skiing adventures, anything, as long as it keeps me out of that chair. I’m an awesome dentist-procrastinating talent. Too bad he has known me and my tactics for over twenty years already, so soon he’ll order me in the chair and stretch me out flat.

Did I mention the anesthetic injection that appears miraculously in his hand the minute he sees my white face? Plus the millions of times I asked for a complete anesthesia, which of course he can’t give? I’m not worried about the pain, because he’s very careful with me. I am terrified of the ultimate gagging experience though. I have crawled out of the dentist’s chair with a severe hernia, and even grabbed his arm a few times while he was drilling. No, I’m not a hero when it comes to facing this dental ‘fun’.

Determined to make this appointment as uneventful as possible, I asked the dentist in my most courageous voice if he could please hang “his little suction thingie in my mouth”. The guy stared at me, baffled… then his eyes started twinkling, after which he roared with laughter. Stupefied I stared up at him from my lying position and then it dawned on me. I screamed “Nooooooooooooooooooooooooo, not THAT, I mean the blue instrument!!!”. Oh my god, we laughed so loud that the assistant came running to see what the spectacle was about. Tears streamed down my face and I just couldn’t stop laughing. That did a lot of good to lift the tension. But the moment I was calm enough to open my mouth, he would start grinning again so he had to stop the dental treatment every few minutes. Can you imagine I just HAD to write about this when I came home?

Then there was this day that I got lost on my way to work. I mean, come on, I’ve been working in that same building for over 10 years now and this silly Dutchie gets lost?! I hardly was able to work that day, because the story just had to be written. You’ll find it in the post ‘Lost on highway’.

And have you ever used a Harley to go on holiday? You see those gorgeous women step off a bike, casually shake their hair loose and then walk on with a smile, looking tiptop? Well, it seems I’m not one of those women. My hair is wet, my head is red, my clothes are rumpled and sticky, my butt hurts and my feet are swollen from the heat of the exhaust pipe. And I wrote about that too in ‘Alien on a bike’. Those kind of things activate the creative part of my brain. During this trip Vman (my partner) had to stop several times because I had to write new ideas down in a little book I carry with me for exactly that purpose. But he understands this urge perfectly.

Q) If you could fast-forward your life button, at what year would you stop, and what would be happening in your life and the world around you?

A) Definitely this button would take me to Tuscany, where Vman and me are living together in a little cottage: after years of working for others, we are now retired and spend our days in the sun, swinging in the cool shade, talking, inviting friends, enjoying the quiet. And of course my days would be filled with writing. During my working life I have always longed for time to think, to be alone, time to write. And now, in this Italian paradise, this dream finally has come true. But first it is supper time! Think of ingredients like olive oil, onions, garlic, rice, fish and vegetables, with a touch of Indonesian hot spices.

When dusk falls, footsteps crunch on the meandering garden path: it’s my publicist George C., who wants to discuss my latest creation. He’s staying for dinner; not even ten dogs would be able to chase him away. The table is set with candles and a bubbly Lambrusco wine fills the glasses. We toast to my new book ‘Osiris’, a mystery novel set in Egypt. In this novel I combine modern archaeology with fantasy elements. Fantasy has been present in most of my writing. ‘Magic exists, you only have to believe.’ What a wonderful thought.

“And my next project will be about a good friend of ours!” I wink to George. This ‘good friend’, the main character of a series I’ve written during the last ten years, has been with me in my mind for a long time. She’s very shy, but every now and then she darts around the corner and I simply have to follow her on her adventures. My publicist nods eagerly, not able to hide an excited grin. Casually he enquires after the name of this newest sequel, which of course I won’t give him.

In the evening we watch the sun set, enjoying each other’s company. We feel happy with the little things in life; little things that can make such a big difference. Because this is what really counts: make each and every day a time to remember with a smile, grab new opportunities that will appear if you have an open eye. The world will suddenly become a better place.

The moon shines over a deserted garden, all is quiet… except for the cat. It’s on the hunt.

Geplaatst in Cultuur, Korte verhalen

Het spoor bijster – een boek over de Bredase wijk Belcrum

Binnenkort verschijnt een nieuw boek over de Belcrum. Het betreft een bundel met persoonlijke verhalen over verleden en heden. Het boek is geschreven door Renier Koenraadt, zelf bewoner van de Belcrum.

De hoofdpersoon, Marijn Coenraet, woont op steenworp afstand van het station. De gemeente is van plan om het station te vernieuwen en er omheen vijfduizend woningen en tienduizend arbeidsplaatsen te laten verrijzen. Het boek beschrijft het dubbele gevoel van Coenraet: aan de ene kant raakt hij steeds meer verknocht aan zijn wijk, terwijl aan de andere kant de ontwikkeling van de Spoorzone geleidelijk steeds meer zijn leven gaat beheersen. Door zijn groeiende verbondenheid met zijn wijk en zijn toenemende aversie tegen het stadsbestuur, wordt hij voortdurend heen en weer geslingerd tussen vechten en vluchten. Uiteindelijk is er voor hem geen weg meer terug en wordt hij langzaam maar zeker ondoorgrondelijke inspraakprocedures ingezogen.

Meer informatie over het boek is te vinden op de website van uitgeverij Papieren Tijger. Het boek is daar ook te bestellen (telefoon 076-5228375, email info@papierentijger.org). ISBN-nummer 9789067282512). Het boek is vanaf september ook verkrijgbaar in de betere boekhandels.
Een aanrader voor (oud-)bewoners van de Belcrum en iedereen die te maken heeft/krijgt met de gemeente Breda!
Geplaatst in Biker Witch, Persoonlijk

Vakantievloek

Nee rustig maar, het gaat helemaal niet over vloeken. Dat doe ik alleen als ik mijn hoofd hard stoot. Of mijn teen. De knieschijven doen trouwens ook mee. Nee, de titel gaat over de vloek die rustte op mijn vakanties van de afgelopen tien jaren. Geloof me, je zou de beschrijving ervan niet in een brochure van een reisorganisatie zetten: mensen zouden het hele jaar doorwerken! Maar dit jaar is een kentering opgetreden! De zomervakantie, of eigenlijk vakantieS, waren boven alle verwachting. Binnen een dag waren gedachten aan het werk naar de achtergrond verdreven. Een aaneenschakeling van activiteiten bleek de oplossing. Nou ja, het gezelschap waarin ik verkeerde was nog veel belangrijker. Dus vooral een mega dankjewel aan mijn geweldige partner Vman en vrienden.

Allereerst was daar het feestweekend van onze Karatevereniging. Al vijfentwintig jaren lang een plek waar karateka’s hun sport veilig kunnen beoefenen. Een vereniging waar leden vrienden worden. In Brugge verzamelde het gezelschap zich bij de gehuurde hostel, op de hoek van een druk kruispunt met interessante verkeersregels. Dat wij dit uitgebreid bekeken en becommentarieerd hebben moge duidelijk zijn.

Op vrijdagavond zijn we Brugge gaan verkennen, eindigend op een terras om van trappist en het heerlijke weer te genieten. Daar werden we vermaakt door een ober die nog net niet in roze gekleed was en met plezier plaats nam op onze sensei’s schoot. Leunend legde ik even later mijn hand op de knie van mijn Vman… en ontving daarvoor een tik van die ober. Dat getuigt van lef in het gezelschap van karateka’s, of van lichtelijke waanzin – vermoedelijk het laatste. Natuurlijk gaf ik hem een mep terug! Mafketel.

De volgende dag was het tijd voor een rondvaart door Brugge. En wonder boven wonder was het verfrissend en niet benauwd. Daarna een rondleiding door de brouwerij. Een Brugse Zot verlichtte het wachten; het verlichtte tevens mijn vermoeide brein. Giechelend en lachend met Carin voorop bij de tour. Wat zijn die trapjes dan steil en de hekken wankel boven op het dak. Een tweede pint was te zot voor mij, we moesten nog terug zien te komen bij de hostel. Hier volgde een waar grill feest – complimenten aan de inkopers – afgesloten met kaartspellen en muziek. Gelukkig waren Vman en ik net naar boven toen het Nederlandse genre losbarstte.

En ik zit nu opgesloten in mijn slaapkamer te typen omdat ik moest vluchten voor de weelderige klanken van Radio Hollandio die mijn tuin ‘opvrolijken’. Onmogelijk om op mijn favoriete schrijfplek – schommelbank – ook maar iets uit mijn hoofd en vingers te krijgen.

Met het oog op de vakantie die de volgende ochtend om 5 uur zou starten, reden Vman en ik na een stevig ontbijt van spek, ei en champignons weer naar huis. De rest begaf zich in oostelijke richting naar het strand voor voetbal, zonnen, zwemmen en ´s avonds een diner ter afsluiting. Het was een geweldig weekend. Veel gelachen, veel gekletst en vooral veel genoten.

Maandag om 6.30 uur stapten we op de zwaar bepakte motor voor een reis die ons door België, Duitsland, Zwitserland, Italië en Frankrijk zou voeren. Op mijn website Drieske’s place heb ik hier al over geschreven (Engels): Alien on a bike. De eerste week toerden we samen met Daan en Annie, de tweede waren we met zijn tweetjes. Enkele steekwoorden voor deze vakantie zijn: vrijheid, hitte, samen zijn, lekker eten met uitzicht op minder lekker ogend eten, bliksemflitsen in de bergen, HOG Rally in Lugano, slenteren op een markt in de koelte van een regenbui, prachtige natuur, wandelingen, wijn, adembenemend steile mooie afdalingen, kracht en warmte van de Harley, stilte om te kunnen nadenken, offline, picknick, douchen, talen spreken – zelfs meerdere door elkaar heen, vrienden maken, Garmin, foto’s, laptopje (zie Vman’s blog Bikermaniac), boek ‘The Name of the Wind’. Wat een belevenis, ’s ochtends niet wetend waar je ’s avonds zult slapen. Mijn eerste en zeker niet laatste biker vakantie, met Vman aan mijn zijde. Oh nee, voorop!

Tja, en dan kom je thuis – poets intermezzo – om drie dagen later de koffers weer te pakken: nu voor een werkvakantie in Portugal.

Vrienden van ons hebben een stuk land in Portugal gekocht, waar zij zich over een aantal jaren gaan settelen. Er wordt een prachtig huis gebouwd met een magnifiek uitzicht. Om er echter ook nu al van te kunnen genieten, hadden M&M het plan opgevat om alvast een houten hut te plaatsen. Makkie toch, zou je denken? Nou, niet als deze hut in onbewerkte planken, plankjes, balken, latjes en ondefinieerbare vormen afgeleverd wordt met een aantal pagina’s aanwijzingen. Een uitdaging was het!

Marcel, Martina en Marij waren reeds per auto & aanhanger vertrokken, wij arriveerden twee dagen later met een zilveren gemotoriseerde vogel. Het was bloedheet in Portugal… geweest. Vman en ik namen een dicht wolkendek en verkoelende lucht als cadeau mee. Gelukkig maar, want het is een hel om te impregneren in de brandende zon. Wat hebben we hard gewerkt, van ’s ochtends vroeg tot de vroege avond, verstandig gekleed inclusief werkschoenen met ijzeren neuzen. Hoewel die goed waren voor de veiligheid, waren ze niet goed voor mijn eigen neus. ‘Buurman’  Kees kwam trouw meehelpen die week. Het eindresultaat mag er dan ook zijn:  vrijstaand houten chalet met drie kamers en een vide, natuurlijke materialen, handgemaakt, volledige keuken en badkamer, panoramaraam, openslaande tuindeuren, zeezicht, pittoreske omgeving, wijds uitzicht. Yes, het M4VK-team is erg trots.

Gelukkig was er ook iedere dag tijd voor een heerlijke lunch: in kleine cafeetjes met hartverwarmende mensen die als het niet anders kon met handen en voeten communiceerden. Op ‘ Het Land’ met vers fruit, knapperige broodjes, zalige tonijnpate met pimiento, meloen met sap druipend langs je kin, icetea en melk. En ’s avonds uit eten in typisch Portugese restaurants (TL licht, functioneel ingericht, lekker en puur eten) o.a. Chateau Briand (wat heeft ook Reina gesmuld later), pizza met twee kannen Sangria, een complete vis op een schotel vol lekkernijen, soort tapas, fingerlickin’  good!! Halverwege de week kregen we een middag vrij van de boss en gingen we met zijn vijven naar Obidos, een middeleeuws stadje omringd door een muur. Vman zag mij vol verbazing het ene na het andere winkeltje in stappen. Maar het waren dan ook erg leuke winkeltjes, echt om te snuffelen. De laatste dag brachten we door in Lissabon. Steile straatjes, gladde kinderkopjes, felle bloemen, ook felle hitte.

Vier weken vakantie, vier weken genieten. Van vreemde oorden, onvermoede talentontwikkelingen (ik kan nog steeds geen ongelakt hout zien zonder naar een kwast te willen grijpen en gooi ‘grazi’, ‘merci’ en ‘obrigada’  met verve door elkaar heen), van strangers en vrienden, en bovenal van mijn partner die me verlost heeft van de vakantievloek. We hebben volop genoten en plezier gehad.

Tja, en dan kom je weer thuis en tref je wederom een lichtelijke puinhoop aan – details zal ik je besparen. Wat wil je als twee katers zich vervelen en verwaarloosd voelen, ondanks de goede zorgen van mijn beide zonen. Dan gaan ze met veel plezier rotzooi maken. Tja, en dan vloek ik hè. Ook al doet het niet echt pijn.