De zon speelt al dagen verstoppertje, dus vandaag moest ik gewoon naar buiten om haar te zoeken! Kijk je met me mee?
De foto’s van de Smokkelroute Goudberg zijn gemaakt in de omgeving Chaam / Strijbeek.
Even lachen hoor, het is immers bijna weekend!
Na een regenachtig begin van de ochtend slaagde de zon er vanmiddag toch in om de wolken aan de kant te duwen. Naar buiten dus! 😀
We reden naar de molen van Zevenbergen en ik parkeerde mijn bolide aan de kant van de weg. De herfstlucht deed de molen prachtig uit komen
Vanaf deze plek slingert een fietspad zich langs boom en water, waar zomers de koeien los rond lopen, in hun vrijheid slechts beperkt door wildroosters. De bewijzen hiervan liggen voor het oprapen. En aan de sporen te zien liggen er teveel om te worden ontweken door alle fietsers. Gelukkig werd het verderop wat rustiger, poepontwijktechnisch.
Daar kwamen we nog veel meer molens tegen: windmolens. Schone energie maar nadrukkelijk aanwezig in het landschap. En er staan blijkbaar nog niet genoeg: minimaal drie zijn nog in aanbouw.
Een oude man op een fiets kon zich niet onthouden van negatief en bitter commentaar. Zijn wereld moet in de loop der jaren veel veranderd zijn. De windmolens doen me een beetje denken aan de indringers in War of the World.
Ook voor dieren was plaats vandaag, gevederd en gevacht.
Zie je de reiger in het derde plaatje? Rechts daarvan vloog hij weg toen ik naderbij kwam. En de hond had alleen maar aandacht voor de bal 😉
Naast deze fauna was tussen de voornamelijk bruin en groene tinten van blad en gras ook nog wat kleur te vinden in planten en bloemen.
Na een uurtje zijn we omgedraaid, omdat mijn rug er geen zin meer in had. Mijn camera wel gelukkig, dus hier nog wat mooie plaatjes – vergezichten en close-ups.
Een zomers bezoek staat alweer op het wandelprogramma, al is het maar om de koeien te zien!
Dag molen, tot volgend jaar!
Halloooooooooooo? Mijn stem schalt door het huis als ik thuis kom van het werk, in de hoop op een echo in de verte. Twee bromstemmen geven antwoord. Yes! Mijn jongste zoon is ook thuis. In augustus is hij uitgevlogen naar een studentenhuis bij Maastricht. Samen met twee vrienden uit ons dorp en nog drie andere jongeren vindt hij inmiddels zijn weg in het studentenleven. Twee aan twee koken voor de zeskoppige huisploeg. Samen aan tafel in de grote keuken. Een beetje opruimen en poetsen. Met de trein of fiets naar de universiteit. En natuurlijk ook studeren. Het gaat goed met hem!
In Uitvlucht beschreef ik wat ik voelde bij de gedachte dat Sean het nest ging verlaten. Gelukkig blijkt het allemaal best mee te vallen. We houden contact via Skype, via WhatsApp en sms’jes. Bellen doen we niet vaak, dat vindt hij niet zo prettig. En gelukkig woont Nick nog thuis, al moesten we wel allebei wennen aan de andere positie aan de eettafel. En de gewijzigde hoeveelheid voedsel.
Maar nu is mijn jongste weer even thuis! Zijn lange lijf holt bij me weg als ik hem een knuffel wil geven. In de hoek van de keuken weet ik hem te pakken te krijgen, onder luid protest – maar dat klinkt niet echt heel serieus. ’s Avonds zitten we met zijn vieren – mijn partner is ook gearriveerd – rond tafel aan de Chinese maaltijdsoep. Met omeletreepjes, taugé, uitjes en ketjap als garnering. Het smaakt goed en de gesprekken zijn even dwaas als voorheen.
Het is wel een hele toer om alle agenda’s goed op elkaar af te stemmen. De jongens gaan regelmatig naar hun pa. En daar is ook nog V-man’s huis, dat bewoond wil worden. Ieder weekend is het afwachten hoe de afspraken lopen.
Niet alleen mijn oudste zoon en ik zijn blij als Sean thuis komt, maar ook zijn grote kleine behaarde vriend, Bandit. Al gedraagt die zich in het begin als de beledigde onschuld, verontwaardigd door zijn baasje’s afwezigheid. Al gauw echter spint katerkop als een razende: hij heeft zijn vertrouwde plekje weer kunnen innemen: op bed, warm en knus weer verenigd met zijn jonge meester. De vogel was gevlogen, maar deze kater heeft hem inmiddels weer weten te vangen. Al is dat maar van korte duur.
Allemaal een heel fijn weekend. Is jullie volière ook weer gevuld?
~
Hoi hond, wat doe jij hier
volgens mij heb je veel plezier
zo in je eentje, vrij en los
~
Ik wou dat je van mij was
renden we samen door het gras
en gingen we altijd naar het bos
~
Zeg schavuit,
je steekt je tong naar mij uit
volgens mij lach je van binnen
~
Spring maar, sluip en speel
kom dan hier voor een knuffel en streel
want mijn hart hoef je niet meer te winnen
~
~
op een stage lang gelee’
in Terheijden
liep ik mee
op de kinderboerderij
~
toen een kleurrijke rakker
dacht, mijn hemel
een stakker
die moet weg uit onze wei
~
met ferme pas en snavel
viel hij aan
‘Mijn kavel!’
gaf niet op totdat hij won
~
bedrieglijk zachte veren
hebben mij toen
doen leren
hoe hard ik rennen kon
~
gekakel bleef mij volgen
tot met schaamrood
verbolgen
ik een bezem nam ter hand
~
resoluut weer de wei in
vogel vluchtte
niet zijn zin
joeg hem over het hele land
~
Sindsdien heb ik ontzag
voor wat kraait
met een lach
maar kom niet dichterbij
~
Sloot een pact zonder haat
met zanger der
dageraad:
‘Jij de kip, ik het ei!’
~
De trein spoedt zich oostwaarts. Enigszins benauwd vraag ik aan mijn vriend of het toch niet zoiets is als de Huishoudbeurs. Hierop word ik hartelijk uitgelachen. Juist ja. Ik waag het er maar op: we gaan naar de Floriade in Venlo. Een strak blauwe lucht trilt boven het theater van de natuur en ik laat me meetronen door de menigte. Eenmaal binnen zie ik kleuren. Kleuren van bloemen, kleuren van taal en van mensen. Het wordt een prachtige, zonovergoten dag.
De Wereld Tuinbouw Expo heeft vijf aandachtsgebieden:
Maar ik heb mijn eigen indeling.
Mensen:
Kunstigheden:
Dieren:
En natuurlijk bloemen, bloemen en nog eens bloemen. Zoveel bloemen dat ik een extra batterij nodig heb voor mijn camera. Hier een bloemlezing:
Een bijzondere belevenis is de Earthwalk. Een schuin oplopend pad slingert zich rond een grote halve aardbol omhoog waarin een film wordt vertoond. Onder je voeten. Je gaat met zijn allen op een (hoop ik heel) dikke glasplaat staan en kijkt op hoog niveau naar het schouwspel dat zich afspeelt met jouw neus er bovenop. Enige bestendigheid tegen hoogtevrees is gewenst, maar het is niet echt eng. Wat ik wel verontrustend vind is het lichte gekraak van het bouwsel. Ik moet mijn fantasie strak in de hand houden, wil ik rustig blijven staan. Alweer word ik uitgelachen 😉
Je kunt hieronder door een groot formaat foto’s heen bladeren door op het eerste plaatje te klikken.
Of laat je ogen verwennen zonder te klikken:
Heb ik teveel beloofd? Adembenemende schoonheid in het klein. De Floriade 2012 is zeker de moeite waard. Geopend van 5 april tot en met 7 oktober as.
________________________________________________________________
Tja, en dan ben je weer thuis na ruim twee weken door Europa te hebben gezworven. Veel mensen ontmoet, prachtige landschappen en details bewonderd en lekker gegeten. De verhalen dwalen ergens in mijn hoofd – die moeten nog vorm krijgen – maar ze komen eraan…
Vanavond als vanouds weer een wandeling in mijn wijk gemaakt, en ook hier is veel moois!
Een los lopende, vervaarlijk blaffende hond bleek een vertederende labrador te zijn.
Spelen? Ja toch? Spelen!
Nee, niet weglopen!
Nou moe. Sta ik hier met die tak.
DOLDRIEST 
