Geplaatst in Algemeen, Gedicht, Humor

Stout in twee talen. En een snufje dialect.

Op mijn eerste werkday
werkte mijn concentratie totaal niet mee.
binnen: een bureau met PC-scherm
buiten: de zon en lekker wèrm

Uren worstelde ik door
negeerde de stem in mijn oor
die zei: run, doldriest, run
mail en agenda zijn niet echt fun!

En misschien heel stout
maar ik hield het geen minuut langer out
geld verdienen wachtte maar even
nu was het eerst tijd om te leven

Ik zwaaide en pakte mijn tas
ineens veel beter in mijn sas
rende straight out the door
lovely freedom, ik ging ervoor

De tuin thuis gevuld met hemels licht
deed bij mij de ogen dicht
dan gemiauw, lui open één luik
zag ik mijn kater in een duik

160815Stout1

staartpuntje trilt
opperste concentratie
oren gespitst
minutenlang loeren
alleen de flanken bewegen
spieren startklaar
de vlinder zit te zonnen
heeft niets in de gaten

Flieder fladder butterfly
Smokey sprong een meter high
waarna die dekselse kat
hem zonder pardon opvrat

Waren we mooi stout together!

Zonnige groet,
life is good
Marion

160815Stout2
Stout? Who, me?
Geplaatst in Gedicht, Poëzie

Kind, ik heb je lief

Mijn wereld stond stil
toen jij werd geboren
en kreeg pas echt glans
door jouw eerste lach

Weerloos sterk
nam je mijn hart in handen
ik was verloren
vanaf de eerste dag

Je tere oogopslag
zo open, onschuldig
een moeiteloos smelten
ik zag alleen jou

Dan het hoofdje schuin
in twinkelende blik
verstraalde je ondeugd
waar ik zoveel van hou

Weergaloos dapper
stap jij door je leven
kin eigenwijs
onnavolgbaar vlug

Maar soms, in een tel
is daar weer mijn kleintje
en zie ik net als vroeger
je kuifje terug

Je kleine handen
werden stoere knuisten,
tien teentjes
nu van groot formaat

Maar wat blijft
is wij samen
een moederliefde
die nooit meer overgaat

Voor Owen en Elin,
en natuurlijk ook voor mijn zonen Nick en Sean

© MC Driessen

 

Geplaatst in Expressief, Gedicht, Natuur, Poëzie

Hemelse Heksenbezem

Ik wil de wolken vangen

een net langs de hemel hangen

en de grauwgrijze en witte watten

uit de natte lucht

plukken


Ik wil de wolkenmoes draaien

het goedje waar nodig zaaien

en wegzuigen het overschot

het regenwater

verdelen


Ik wil de wolken hoger

blazen met een enorme haardroger

ze naar gebarsten aarde leiden

laten ontkiemen

doordrenken 


Ik wil de lucht in evenwicht vegen 

verspreiden de vochtige zegen

en met ferme streken

de aarde

helen

Copyright Marion Driessen

Geplaatst in Expressief, Foto, Gedicht, Poëzie

Gouden Hart

ik vlecht gouden draadjes zonnestralen 

tot een lint

en knoop hiermee mensen aan elkaar

verbind

zodat zij hand in hand

uit ieder land

het licht doorgeven

beleven

dat we helemaal niet zo anders zijn

geleid de glans tot in het hart

en verlicht van binnenuit

sla weg

de haat

de pijn

totdat het klopt…


Copyright Marion Driessen


Geplaatst in Gedicht, Poëzie

Gedachtegolven


gedachten

wervelen in mijn hoofd

rond mijn schouders

smoren me

onder druk

maar ik geloof ze niet

en laat ze van me afglijden

langs mijn lijf naar beneden

tot ze rusten op mijn voeten

ergens onder aan mijn tenen

hangen te bungelen

waar ze duikertje spelen

in een zee van golven

en meevaren

met het tij

M©Driessen

Geplaatst in Gezondheid, Humor, Poëzie

Amai, Pechvogel!

 

diep in de avond

je gaat bijna naar bed

heb je toch nog even

de hond buiten gezet

ach, denk je

ik ren even mee

anders moet hij heel alleen

in het donker naar de plee

op blote voeten

dat zal niet gaan

maar zie daar

de redding staan

in zoon’s schoenen

stap je naar buiten

al zijn het veel te grote

logge schuiten

het sloft te veel

ze zijn maten te groot

dan schrik, en zwik

daar lig je in de goot

je hand zwelt op

en met veel gevloek

plas je bijna

in je pyjamabroek

een rit in de auto

naar het ziekenhuis

en je weet het al

het is echt niet pluis

je arme hand

in de scan gestoken

daaruit blijkt

op twee plekken gebroken

nu zit je dan

van elleboog tot vinger

stram in het gips

je arm in een slinger

lieve pechvogel

veel sterkte en geduld

ik heb nu genoeg

geflauwekuld

ga maar aan de pillen

en aan de neut

heb je toch nog

een klein beetje leut


 

Sterkte en beterschap ❤ x

M©Driessen

 

 

Geplaatst in Gedicht, Poëzie

Winterzonnewende

Met mijn hoofd in herfstkleuren getooid
droom ik van de lente
de terugkeer van het licht
dat rimpelt in het water
waar grijze wolken jagen
op delicate vleugels
geluidloos wiekend
als watten zonder gewicht

De wind verwart mijn haar, mijn zinnen
verkilt, verdooft het vuur
zijn aanraking guur en koud
en ik mantel warmte
tot gouden vlam verzengt
brandt dwars door duist’re lagen
als in hoge sferen
de zon wendt winter’s gezicht

M©Driessen

151222zonnewende1

klik voor details

 

Geplaatst in Gedicht

Winterhoefjes

~

mijn auto staat weer op winterhoef

steekt met gemak de wind af z’n loef

rolt moeiteloos over tak en blad

en wil gerust zijn pootjes nat

maar wordt van gladheid toch wat droef

~

151023Winterhoefjes

Vakantie maakt vreemde dingen in mij los. 😉 Hebben jullie dat ook?

Geplaatst in Familie, Foto, Gedicht

De Zonaanbidster

Er was eens een dame uit het zuiden

die adoreerde de zon, naar verluidde

zo zat zij heel parmant

langdurig aan de waterkant

sloeg waarschuwingen in de wind

.

Ze bakte, braadde, zoog zich vol met stralen

maar begon op enig moment toch wat te balen

haar perzikhuidje knetterde

haar geteisterd vel etterde

wat jammerde ze, het arme kind

.

De zonaanbidster klaagde kommer en kwel

wie redt me, helpt me, kom dan, snel

maar het was heel laat

en je weet hoe het gaat

Haar redder in spe was reeds naar huis

.

Hulpeloos droogde zij steeds verder uit

eerst sneuvelden haar handen, dan haar kuit

versteende torso brak in twee

nam hoofd en schouders met zich mee

alleen haar romp en benen bleven kuis

.

Zo ligt de dame daar voor altijd versteend

haar klaagzang verstomd, haar stem verweend

de moraal moge duidelijk zijn

teveel zon is niet echt fijn

bezint eer ge begint!

151011Zonaanbidster
De Zonaanbidster

Pap, dit gedicht is voor jou! 😉 ❤


Gisteren bezocht ik mijn ouders in Hoensbroek. In het huis in de header-foto speelde mijn vader als vijfjarige. Hoe bijzonder was het om daar samen te wandelen. Het terrein is overgelaten aan de elementen, en de omgeving is inmiddels veranderd in een prachtig natuurgebied. Met altijd op de achtergrond het indrukwekkende Kasteel Hoensbroek.

Het was een dag met een zonnetje!

Geplaatst in Fotogedicht

Haiku Zaterdag

klik voor details

150919HaikuZaterdagTekst

HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels. Een goede haiku brengt herinneringen terug aan dingen die je altijd al wist, maar misschien bent vergeten. Het brengt je terug naar jezelf, naar wie je bent en wat het is om mens te zijn. En dit voel je – niet met je hoofd, maar met je hart. Je stopt veel van jezelf in een haiku – ook wel een onafgemaakt gedicht genoemd. En dat gedicht gaat over je persoonlijke ervaringen en gevoelens. Over hoe je de natuur, de seizoenen, de wereld om je heen beleeft via je zintuigen. Je hoeft niets uit te leggen, niets te interpreteren. Beschrijf alleen wat er om je heen gebeurt; een vingerhoed vol emotie.

Lees er hier meer over.

Schrijf een haiku op je blog/website over wat jou vandaag bezighoudt en geef het de titel Haiku zaterdag. Zet je bijdrage met een link naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest. Je mag een foto of een tekening gebruiken, maar dat hoeft helemaal niet.

Grijp de badge en doe mee! 

HaikuZaterdagBadge