Bomen

Mijn vriend doet aan stamboomonderzoek.

Ik prefereer boomstammen.

Onder de indruk

Het tweejaarlijkse bevolkingsonderzoek maakte weer een verpletterende indruk.

😉

Geplaatst in Columns

Onderzoekt eer gij ontwerpt!

Met een frons laat ze haar hand over de voegen glijden. Zwarte, beschimmelde voegen. De tegels klinken hol als ze er op tikt. En als zelfs HG niet meer doet wat het belooft, nou, dan heeft ze inderdaad een probleem. Terwijl het water op haar hoofd klettert, denkt ze aan de andere kant van de muur, waar het behang opbolt. Aan de kraan die lekt, zelfs als hij vast is dichtgedraaid. Dat hij lelijk is, versleten en oud deert haar niet, maar schimmels en vocht in de badkamer, nee, dat kan echt niet langer. Ze heeft een nieuwe badkamer nodig.

Ideeën heeft ze genoeg, ze kijkt immers altijd naar Eigen huis en tuin. Grijs en wit, en hout. Op naar de badkamerwinkel, ontwerpschets in de hand. Een verkoper krijgt haar in de smiezen. Wat ze zoekt? Een volledige badkamer: sanitair, tegels, alles erop en eraan. Al gauw loodst de man haar naar een rijtje totaalopstellingen, de ene met bad, de ander met douche. Ze moet wel snel beslissen: de aanbieding is nog maar een paar dagen geldig! Ze mixt de componenten tot ze naar haar wens zijn en staat twee uurtjes later opgewonden buiten. Heeft ze nou echt een badkamer gekocht? Lees verder “Onderzoekt eer gij ontwerpt!”

Geplaatst in Avans, Columns

Grenzeloos Dwalen

Gisteren hield onze Avans Hogeschool lector Miranda Timmermans haar lectorale rede De Toekomst zal het leren! Ter ere van haar rede is een glossy uitgebracht en Miranda vroeg mij hiervoor een column te schrijven. Een column over een van de eerste bezoeken die onze lector bracht aan een basisschool in Breda. Althans, dat was de bedoeling. 


 

GRENZELOOS DWALEN

Daar reed ik dan, terwijl het zweet onder mijn oksels klotste. Waar was ik in vredesnaam? Breda een kleine provinciestad? Onvoorstelbaar groot was het! De klok tikte door en mijn spaken draaiden overuren, maar het einde van mijn tocht was nog steeds niet in zicht.

Een hele poos eerder was ik als kersverse Pabo lector LeerKRACHT van Avans Hogeschool op pad gegaan naar INOS, een van de besturen van de Keurmerkopleidingsscholen. En die lectorale KRACHT had ik wel nodig, gebogen over het stuur en stampend op de pedalen. De onrust nam steeds verder bezit van mij. Stel je voor, te laat komen voor je eerste kennismakingsgesprek! Wat zouden Jan Aarts en Desiree van den Boogaart wel niet van me denken? In gedachten nam ik het gespreksonderwerp door: een mogelijke samenwerking tussen het lectoraat en INOS, want ook zij waren bezig met Kenniskringen vanuit hun thema Grenzeloos leren.

Het was mooi weer die dag en ik had een fiets gehuurd. Fietsen is immers veel makkelijker en sneller in een stad. De rit zou ongeveer twintig minuten duren van de Hogeschoollaan naar ANNAstede en ik had alle tijd. Met de plattegrond grondig in mijn geheugen geprent (en Google Maps voor de zekerheid op mijn gsm) besteeg ik zwierig mijn tweewieler.

Vrolijk fietste ik door de straten van Breda. De singel, het centrum, wat waren ze mooi in het zonlicht. Regelmatig vergeleek ik de bochtige straten met de kronkels van mijn brein en alles leek goed te gaan. Tot ik ergens in de buitenwijken belandde. Waar was ik? Bellen leek raadzaam, het zou wel iets later kunnen worden. Verder maar weer. Ik passeerde een mooi marktje. Een marktje? Maar dat stond helemaal niet op mijn plattegrond! Nog maar een keertje bellen: ik ben echt onderweg hoor. Voor mijn gevoel dwaalde ik urenlang verwilderd door de Bredase straten. Dan toch eindelijk het bordje Haagweg, ik was er bijna! Maar wat was die weg lang.

Twintig minuten voor het einde van het gesprek doemde het INOS-gebouw voor mij op. Jan kon hartelijk lachen om mijn dwaaltocht en hij beloofde me voor mijn rede een boekje met fietstochten door Breda. Of dat nu nog geldt, weet ik niet: hij is inmiddels weg. Op de terugweg was ik in gedachten verzonken. Grenzeloos leren. Grenzeloos dwalen zul je bedoelen. Maar was dat niet hetzelfde? Theoretisch was mijn fietstocht goed voorbereid, maar uiteindelijk bleek alles er in de werkelijkheid toch wat anders uit te zien. En voor je het weet zit je op de foute weg. Het leek wel een beetje op een onderzoeksproces. Maar ik had er in ieder geval lering uit getrokken.

We hebben maar een nieuwe afspraak gemaakt, Jan, Desiree en ik, en toen heb ik het wel in één keer gevonden. Jawel, weer met de fiets!

 


 

Van harte gefeliciteerd, Miranda!

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Geplet!

Het is bijna middag als ik aarzelend de metalen trap van de bus beklim. Binnen word ik verwelkomd door bekende gezichten. De buurvrouw. Ernaast iemand anders uit mijn straat. En kijk, daar komt de andere buurvrouw ook al de trap op. Het is een gezellige bedoening. En dit jaar mag ik voor het eerst ook meedoen. Vakantieverhalen, werk- en werkloosheidsverhalen, boodschappen- en gezondheidsverhalen, alles komt aan bod.

Dan ineens een stem achter mij.

Heeft u de brief meegenomen?

Brief? O ja, natuurlijk, alstublieft.

En een identiteitsbewijs?

Zwijgend overhandig ik mijn paspoort. De boardingpas van mijn Amerika-reis valt eruit en ik droom weg.

Ben je hier voor het eerst?

Met een klap land ik weer op aarde.

Ja, en alsjeblieft geen verhalen meer, die heb ik al genoeg gehoord.

Ervaren en veelbetekenende blikken van mijn buurtbewoners vallen tollend aan mijn voeten. Ik keur ze geen blik waardig en laat ze liggen. Verder met die vakantieverhalen, die zijn veel leuker.

De een na de ander wordt opgeroepen en het zweet breekt me uit. Dan de gevreesde woorden.

Mevrouw Driessen? Komt u maar mee.

Ik duik een klein hokje in en kleed me half uit. Met mijn hoofd in handen denk ik aan leuke dingen. Dan gaat de deur aan de andere kant open.

Eh dit is mijn eerste keer, en ik ben als de dood,

stamel ik, de gruwelverhalen nog vers in mijn geheugen.

Geen probleem, ik ga precies uitleggen wat ik doe. Geef jij maar aan als het niet meer gaat.

Het apparaat wordt op mijn hoogte ingesteld en een stevige hand brengt me in positie. Ik mag me niet meer bewegen en hoef alleen maar te ontspannen. De druk neemt behoorlijk toe; ik zou wel gek zijn als ik me nu zou bewegen. Vier tellen later is mijn borst weer zo vrij als een vogeltje.

Dat viel best mee,

zeg ik verwonderd.

Vannacht lag ik wakker, te piekeren. Zou het echt zo’n pijn doen? En stel je voor dat het apparaat op tilt slaat. Of dat de stroom uitvalt en de bankschroef niet meer open gaat! Maar tien minuten later sta ik weer opgelucht buiten, vier foto’s verder. Mijn borsten zijn alweer opgeveerd, die laten zich mooi niet pletten.

Over twee weken de uitslag…

131128

foto: Interieurindex

Op zoek naar meer informatie, stuit ik op dit interessante artikel:

Mammografie, weet waar je aan begint

En ineens vraag ik me af of ik er wel goed aan gedaan heb. Hoe sta jij hier in?

Geplaatst in Columns, Fantasy, Nieuws

De Gulden Zet

Het Land Onder De Zeespiegel was in rep en roer. Het gonsde letterlijk van de geruchten.

Heb je het al gehoord? De Wilde Pion wil de Gulden inzetten in het Grote Schaakspel!

Opwinding en verwarring heersten over het land en ook ver daarbuiten. Overal braken discussies los. ‘Wat zou het betekenen,’ vroeg men zich af, ‘welke kant gaat het Spel nu op? Keert dit het tij? Komen de Gulden Tijden van weleer weer terug? Of wordt het gehele Waterrijk in duisternis gedompeld?’

Hoewel de andere Grootmeesters dit soort zetten al vaker voor hun kiezen hadden gekregen, werden zij toch enigszins onrustig. Zij drentelden heen en weer over het schaakbord, stootten hun tenen aan de randen en keerden schielijk weer terug naar hun vakje. Maar even consolideren.

Eigenlijk was de zet helemaal niet nieuw. De tactiek stond al jaren bekend als de Zet der Gulden Middenweg. Niet echt nieuw of verrassend dus. Vrij doorzichtig zelfs. De strategie was gebaseerd op de doctrine van de mythische figuur Aristotalloss, die had verkondigd dat iedere deugd voortkomt uit twee ondeugden.

Eén van de ondeugden in kwestie, de Wilde Pion, wreef intussen in zijn handen, overtuigd van zijn briljante zet.

Laat de kiezers zich maar uitspreken over de Gulden Zet. Dan kan ik me daar lekker achter verschuilen, terwijl de andere Grootmeesters de echte kastanjes uit het vuur halen. Brand ik mooi mijn vingers niet. Het is trouwens een prima jaargetijde voor kastanjes. En ze groeien langs de Gulden Middenweg!

Zijn mede-ondeugden waren Hoogmoed, Gierigheid en Gulzigheid. Het waren vage figuren die nooit echt op de voorgrond traden maar alles regelden via hun volgelingen. Ze hielden van het zaaien van verdeling. Van rookgordijnen creëren en afleiden. Van gekonkel en gekronkel. Van het opzetten van mensen tegen elkaar.

De Grootmeesters peinsden lang over een tegenzet. Het Grote Schaakspel in het Land Onder De Zeespiegel stagneerde en viel zelfs even stil, terwijl de onrust en protesten van de mensen in het hele rijk toenamen. Met luide stemmen eisten zij duidelijkheid.

Slaan wij inderdaad de Gulden Middenweg in of handhaven wij de Euri Tactiek?

Ten langen leste staken de Schaakmeesters de koppen bij elkaar, sloegen de handen ineen en deden zelfs een tijdje aan voetjevrijen over de vakgrenzen heen. Het was een magische samenwerking. De Meesters waren nu samen aan zet, en dit deden zij met wijsheid, rechtvaardigheid, gematigdheid en moed. Met trouw aan de medemens. Zij hielden vast aan de eerder gekozen strategie in het Grote Schaakspel en versloegen daarmee de Wilde Pion met zijn Gulden Zet.

Had Aristotalloss toch nog gelijk: iedere deugd komt inderdaad voort uit ondeugden. En dat doet mij deugd.

Het voorgaande is natuurlijk slechts een deel van een sprookje. Ik stort me niet echt in de politieke wateren van het Land Onder De Zeespiegel. Die stromen zijn mij iets te roerig en verraderlijk. Ik laat het aan de dolfijnen en barracuda’s over, de walvissen en kwallen, de algen en kreeften. Zij voelen zich allen als een vis in het water, ook al zijn zij het niet. In het Land Onder De Zeespiegel geldt namelijk het recht van de sterkste. Of van de meest gehaaide…