teder glijdt mijn hand
over je fluwelen neus
pure paardenkracht
klik!
© doldriest.com
Schrijf je ook mee? Klik op de button!

Woensdag 26 oktober
Vanmiddag rijden we de langste route van onze vakantie in het wonderschone New Forest National Park . De smalle Engelse straatjes zijn heerlijk onoverzichtelijk en lijken op elkaar. Drie hellingen van 25% binnen tien minuten lijkt ons echter sterk. Wanneer we ook nog voor de derde keer dezelfde fietsers inhalen, ruiken we onraad. We zitten gevangen in een Garmin-looping binnen een Engels Bermuda driehoekje! Er zit niets anders op dan de bestemming rechtstreeks in te toetsen en de route voorlopig te laten voor wat het is. Lees verder “Bijzondere Ontmoetingen”
dromen van weiden
uitgestrektheid, gras en halm
kudde in galop
klik voor details
© doldriest.com
JAPANS GEDICHT OP ZATERDAG
Iedere (nou ja, bijna iedere) zaterdag publiceer ik een Japans gedicht op Doldriest. En ik daag jou uit om mee te doen!
Schrijf een:
en plaats het -al dan niet met afbeelding- op je blog, website of Facebook. Geef het de titel Japans Gedicht (of een andere titel) en link terug naar deze uitdaging. Plaats vervolgens de url naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest.
Fijne zaterdag!
Liefs,
Marion
Wie volgt?
Mijn verhaal over HONDEN in zes woorden:
HOI HOND.
SNUFFEL.
AGGUT, LIKKIE, LIKKIE!
klik voor details
Geen fictie dit keer, maar werkelijkheid.
Vanmorgen breng ik mijn auto naar de garage, voor de tweede keer in twee weken. Er zit een snerpend gepiep in dat zich alleen laat horen als de monteur er niet bij is. Maar dat terzijde.
Op weg naar huis geniet ik te voet van het mooie landelijke plaatje, maak een foto van de paarden in de wei. Een vrouw met een Airedale terriër komt me tegemoet en zoals altijd kan ik me niet bedwingen. Met een zonnig “Goedemorgen” groet ik de vrouw en wend me dan tot haar viervoetige metgezel. “Hoi hond”, zeg ik. De hond snuffelt goedmoedig aan mijn vingers en likt dan mijn hand.
De vriendelijke vrouw kijkt vol verwondering toe en roept dan uit “Aggut, likkie likkie!” Het duurt even voordat mijn hersenen die drie woorden verwerkt hebben. Met een grijns loop ik door. Likkie likkie…
Ik verzin het niet. Geen babypraat, maar hondenpraat.
Graag wil ik deze post op mijn Engelse blog Figments of a DuTchess met jullie delen:
Met mooie foto’s, beloofd! Hier alvast wat voorbeelden:
Wil je de rest ook zien? Ga dan naar The Mearas are real!



