Verrassende verhalen met het thema Onderwijs de afgelopen twee weken. Bedankt! 😀
Dan nu weer een nieuwe uitdaging: ik zoek verhalen over de LENTE. In slechts zes woorden! Met de huidige kou kunnen we immers wel wat warmte gebruiken.
Het woord ‘lente’ is een oude afleiding van ‘lang’ en heeft betrekking op het lengen van de dagen. Ook worden de bomen veel groener en gaan er veel planten groeien. Mensen en dieren krijgen de kolder in de kop, blij dat de zon weer terug is.
Astronomisch gezien begint de lente als dag en nacht even lang zijn (rond 20 maart op het noordelijk halfrond en rond 23 september op het zuidelijk halfrond). De lente eindigt met de zomerzonnewende, het moment dat de zon het hoogste aan de hemel staat.
LENTEdus! Laat je inspireren door een foto of afbeelding en schrijf daar je verhaal bij. Of bedenk eerst zes woorden en maak/zoek dan een foto.
Hier een voorbeeld van een Zes Woorden verhaal, geschreven door Ernest Hemingway.
Wat een impact hebben deze luttele zes woorden!
Publiceer jouw Zes woorden-verhaal op je eigen website/log en plaats de link erheen in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.
Veel plezier bij het schrijven, ik zie uit naar je verhaal!
Marion
Je zou haast vergeten dat het universum groter is dan de aarde. Er is ook zoveel te beleven. De paus die vrijwillig aftreedt zonder eerst dood te gaan – zeshonderd jaar geleden voor het laatst gebeurd. Boeddhabeelden die worden verwijderd uit de winkels in Teheran om zo de verspreiding van het Boeddhisme tegen te gaan. De Amerikaanse wapenwetgeving waar aan getornd wordt. Het nieuws dat er veel meer Nazi getto’s en kampen in Europa waren dan ooit aangenomen. Een Amerikaan die zomaar met bed en al door een sinkhole wordt verzwolgen. Caïro dat onder aanval ligt van dertig miljoen sprinkhanen. Genoeg ophef op onze aardkloot, wereldnieuws!
Maar dan worden we plotseling wakker geschud door het heelal, dat twee stenen op ons af stuurt. Attentie, mensheid, even los komen van jullie dagelijkse beslommeringen. Alle ogen zijn naar boven gericht als asteroïde 2012 DA14 op veilige afstand van 28.000 km passeert – het gevaarte is vijftig meter in omtrek. Maar een andere meteoriet – nog niet half zo groot als DA14 – valt ons in de rug aan en ontploft op ‘slechts’ twintig kilometer hoogte boven Rusland. De schokgolf van de ontploffende ruimtesteen vaagt alle ruiten in de omtrek weg en 1200 mensen raken gewond. Films als Deep Impact en Armageddon lijken ineens geen fictie meer.
In de loop der tijd zijn er vaker inslagen geweest. Ik noem er een paar:
Vredefort Krater, 2 miljard jaar geleden ontstaan in Free State, Zuid-Afrika, met een radius van 300 km. Dit is de grootste bekende inslagkrater ter wereld, door UNESCO tot werelderfgoed verklaard in 2005.
Sudbury Basin, met een diameter van 130 km, 1.8 miljard jaar geleden in Ontario, Canada ontstaan.
Morokweng Crater, 145 miljoen jaar geleden, in het noordwesten van Zuid-Afrika bij de Kalahari woestijn; deze krater bevat fossielen van meteorietresten.
Chicxulub Crater, 65 miljoen jaar oud, gelegen in Yucatán, Mexico. Wetenschappers vermoeden dat deze meteoriet het einde van de dinosauriërs veroorzaakt heeft, of in ieder geval eraan heeft bijgedragen. De geschatte diameter is 180 km.
Popigai Crater, 36 miljoen jaar geleden ontstaan in Siberië, Rusland. Russische wetenschappers beweren dat deze krater vele triljoenen karaat inslag-diamanten bevat: een van de grootste depots van de wereld.
Ook in Nederland zijn vier gevallen bekend van meteorietinslagen, met als zwaarste die in 1843 bij Utrecht: bijna tien kilo. Ter vergelijking: de meteoriet die vrijdagochtend boven het Oeralgebied tot ontploffing kwam, had een doorsnee van zeventien meter en woog tien ton! Deze meteoriet zorgde voor de grootste explosie sinds de Tunguska-meteoriet in 1908, toen een komeet neerkwam in Siberië en meer dan tachtig miljoen bomen omver blies in een afgelegen gebied zo groot als Limburg. Je moet er toch niet aan denken dat zoiets inslaat in een dichtbevolkt gebied.
Maar ja, we zeilen nu eenmaal met zijn allen op een bol door de ruimte to boldly go where no man has gone before, omringd door sterren en planeten, melkweg- en zonnestelsels. Met af en toe een explosie die brokken de ruimte in slingert. Iets om over na te denken op een mooie lentenacht met knipogende lichten aan het firmament?
Wellicht is het wijzer om onze aandacht voorlopig toch maar weer te richten op aardse zaken. Zaken waar we invloed op kunnen uitoefenen. Want naast Boeddha-beelden rukken ook Simpsons poppetjes en barbies op naar Iran. Symbolen van een culturele invasie uit het Westen. In de ban ermee! Nu kan ik me dat persoonlijk wel voorstellen: verspreiding van de barbie-cult is ook doodeng. Van mij mogen ze Barbie in Nederland ook verbieden. Inclusief Haagse bar. Maar laten we Boeddha in ere houden.
Het thema Armoede heeft mooie en indrukwekkende verhalen opgeleverd. Bedankt allemaal!
De komende twee weken zoek ik verhalen over ONDERWIJS. In slechts zes woorden!
Onderwijs is het overbrengen van kennis, vaardigheden en attitudes met vooraf vastgelegde doelen. Daarbij houdt men rekening met een beginsituatie, volgt men een onderwijsstrategie en worden de resultaten geëvalueerd, onder meer door toetsing, zelfevaluatie en peerevaluatie. Onderwijs wordt binnen een door de overheid bepaalde structuur gegeven door personen die daarvoor speciaal zijn opgeleid, zoals onderwijzers, leraren en docenten.
Laat je inspireren door een foto of afbeelding en schrijf daar je verhaal bij. Of bedenk eerst zes woorden en maak/zoek dan een foto.
Publiceer je Zes woorden-verhaal op je eigen website/log en plaats de link erheen in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.
Veel plezier bij het schrijven, ik zie uit naar je verhaal!
Marion
Bijna een jaar geleden deed ik voor het laatst mee aan een bijzondere uitdaging. Een uitdaging om in slechts zes woorden een verhaal te schrijven. En eergisteren droeg ik De Bedelaar op aan de bedenker van Zes woorden met beeld: JokeZelf .
We hebben samen besloten haar uitdaging nieuw leven in te blazen, (voorlopig) hier via Doldriest. En we zouden het bijzonder leuk vinden als JIJ ook mee doet!
De komende twee weken zoek ik verhalen over ARMOEDE. In slechts zes woorden!
Laat je inspireren door een foto of afbeelding en schrijf daar je verhaal bij. Of bedenk eerst zes woorden en maak/zoek dan een foto.
Lang geleden vroeg een journalist aan de wereldberoemde schrijver Ernest Hemingway wat zijn kortste verhaal verhaal was. Hij dacht even na en zei toen, “for sale, baby shoes, never worn“. En daarmee was de six word story geboren. sindsdien proberen schrijvers over de hele wereld zulke superkorte verhalen te schrijven. Met wisselend succes. Het gaat namelijk niet om zomaar zes woorden, maar er moet een complete geschiedenis in zitten, een drama, of een handeling. Kortom in die zes woorden vinden we een compleet verhaal terug.
Publiceer je Zes woorden-verhaal op je eigen website/log en plaats de link erheen in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.
Veel plezier bij het schrijven!
Ook namens Joke,
Marion
Na bijna een jaar mis ik de tweewekelijkse uitdaging van Verhaal in zes woorden met beeld van JokeZelf nog steeds. Zijn er meer mensen geïnteresseerd om het weer op te pakken? Of weet iemand waar ik kan deelnemen? Dank je!
Stel je werkt op donderdag tot ver na 21 uur, gewoon omdat je stikt van het werk het zo leuk vindt. En dat je dan in het donker in je auto stapt om naar huis te gaan, lekker rustig op de weg, in gedachten al bij het glaasje rode wijn dat op je wacht.
En stel je dan ook nog eens voor dat je op de snelweg in de verte snelheidsbeperkingssignalen ziet, die akelig dicht in de buurt van jouw woonplaats flitsen. Zelfs boven jouw afslag. Dat je dan denkt dat je er op het laatst misschien toch nog af kunt, maar dat daar dreigend felle pijlen naar links wijzen en je dus echt niet verder kunt.
Wat doe je dan? Gewoon doorrijden toch? Zal heus wel een omleiding aangegeven worden. Ja: volg ‘B’.
Daar rijd je dan, luidkeels zingend om je zenuwen niet te hoeven horen, enigszins met vertrouwen. Tot je op de splitsing komt waar je rechtsaf naar Utrecht of ‘s-Hertogenbosch kunt. Of rechtdoor naar Dordrecht. Maar je moet naar Breda! Je wilt deze keuzes helemaal niet, je wilt gewoon terug, naar huis! Met toegeknepen ogen kun je nog net een piepklein bordje met een ‘B’ zien. Dat rechtdoor wijst, nog verder het onbekende in.
Wat doe je dan? Gewoon doorrijden toch? Dat bordje zal vast wel kloppen. Toch?
Nou MIS dus! Ik besloot mijn intuïtie – en vage geheugen – te volgen en dook toch de afslag af, richting Utrecht. Want ik kon me herinneren – dacht ik – dat daar ergens nog een afslag naar Terheijden kwam. En dat dorp ken ik als mijn broekzak. Dus ook de sluipwegen. Trots kan ik jullie dan ook mededelen dat ik helemaal zelf een andere weg heb weten te vinden. Uit mijn blote hoofd! Goed hè? 😉
Voor de heren onder ons zal het waarschijnlijk onbegrijpelijk zijn dat zoiets überhaupt een probleem kan zijn. Toch doodsimpel, die snelwegen? Nou heren, ik snap er geen jota, moer of fluit van. Kan iemand mij een cursus snelwegrouterijden geven? Een overzichtskaart met plaatsnamen in mijn hersenen implanteren? Waarschijnlijk niet.
Daarom ben ik sinds gisteren de hoopvolle trotse eigenaar van een TomTom. Tom zal mij thuis brengen en naar elke gewenste plek loodsen. Ik houd van Tom. Alleen lag die vanavond lekker thuis te slapen, ik hoefde immers toch alleen naar mijn werk. Misschien moet ik ‘m maar vast solderen in mijn auto.
Met haar neus tegen de ruit gedrukt, zo dicht bij het glas dat ze bijna niets meer zag door haar eigen adem, keek het meisje naar buiten. Het was een beetje mistig. Flarden wolken trokken voorbij en dompelden de wereld in een waas van wit licht.
Wanneer komen ze nou, oma?
De vrouw zuchtte, iedere dag weer die zelfde vraag. Ze ging bij haar kleinkind staan en streek haar door de krullen. Toen antwoordde ze zacht:
Dat weet ik niet, schat.
Als een schim bleef het meisje bij het raam en wachtte. Als ze heel goed keek zag ze haar broertje. Sam was vandaag een stoere ridder, zijn stok een gevaarlijk zwaard. Daarmee rende hij achter zijn vriendje aan, tot die zich ineens omdraaide en er een waar gevecht ontstond. De jongens hadden rode wangen van inspanning.
Kom nou hierheen, ik wil ook spelen!
Ze bonsde op het raam.
Waarom ga je niet met de anderen spelen? Verstoppertje of tikkertje, daar ben je toch zo dol op?
Vandaag niet, oma, ik blijf liever hier.
Het kind ging weer in de stoel zitten, maar bleef vol verlangen naar buiten kijken. Haar handafdrukken begonnen al te vervagen en het glas herkreeg zijn doorzichtige uiterlijk. Met haar bleke huid en haar blonde haar zag ze eruit als een prinsesje. Grijze ogen die veel te wijs waren voor zo’n jong kind. Berusting tekende haar gezicht, met af en toe een vlaag van ongeduld. Zoals nu.
Heeft mama geen tijd voor mij, oma?
De vrouw schrok en haastte zich terug naar het raam. Ze nam het verdrietige gezichtje tussen haar gerimpelde handen en keek het meisje ernstig aan.
Nee, lief kind, dat mag je nooit denken. Jouw mama houdt enorm veel van jou en wil dolgraag bij je zijn. Altijd, iedere minuut. Maar het kan nu gewoon nog niet. Het is nog te vroeg, meiske.
En waarom moet papa altijd werken? Het is niet eerlijk, ze kunnen toch wel even langskomen hier?
Zwijgend drukte de oude vrouw een kus op het voorhoofd van haar kleinkind. Hoe vaak hadden ze dit gesprek al gevoerd? Ze keek naar buiten en zag in de verte hoe haar dochter Sam naar binnen riep. Het was tijd voor het avondeten.
Ze pakte de tengere handjes stevig vast.
Kindje, kijk me eens aan? Dat weet je toch, lieverd. Ze hebben immers nog geen vleugels, zoals wij…
Gastblog door mijn oom Albert Driessen. Enige kennis van Limburgs is een pré 😉
Het was op een mooie zonovergoten dag in april dat het echtpaar al vroeg uit de veren was. Vandaag zouden ze een saxofoon gaan bekijken en eventueel tot een koop besluiten, mits het instrument aan de eisen van de heer W. Bloasgèer voldeed. Welgemutst en goed uitgerust togen ze op weg naar het plaatsje Vorselaar in België.
Mevrouw A. Bloasgèer-van Blètsjgèer was een beetje nerveus: het was ook niet niks, zo’n verre reis naar het buitenland. Ze had wat brood met beleg en drie kannen koffie klaargemaakt, zodat ze onderweg even konden stoppen voor een kleine picknick. In alle consternatie was ze echter de koelbox en de koffiekannen, die ze in een tas gedaan had, vergeten in de auto te zetten. Een geluk dat ze er aan dacht voordat ze bij Nuth de autoweg opreden. ‘Het begint alweer goed,’ blafte Wilfred Bloasgèer, draaide 180 graden en reed met een grimas op z’n bakkes weer huiswaarts.
Na dit oponthoud verliep de reis verder probleemloos. Wilfred had zijn navigatie systeem ingeregeld en onder het genot van een muziekje schoot de reis goed op. Op een gegeven moment – ze reden tussen een colonne vrachtauto’s – ging plots een auto op de linkerrijbaan vol in de remmen. Hij raakte onder een grote blauwe wolk van zijn banden in een slip en kwam recht op de auto van het echtpaar af. Wilfred reageerde instinctief en reed geheid de vluchtstrook op. De in de slip geraakte auto miste hun auto op een haar na!
Het was gelukkig nog goed afgelopen en na enige tijd reden ze in een bosrijk gebied. Anky zei ‘Wilfred, stop hier ergens, dan eten wij wat.’ Zo gezegd, zo gedaan. Even later zaten ze gemoedelijk op een parkeerplaats met een heerlijke kop koffie en een goed belegde boterham in de hand te genieten van de rust. ‘Wilfred, ik moet even een grote boodschap doen.’ Anky liep om zich heen kijkend naar een grote haag waar ze achter ging zitten. Opeens een gil en Wilfred sprong als door een wesp gestoken op en riep ‘Wat is er gebeurd?!’ ‘Kom maar eens kijken.’
Toen hij bij haar kwam, viel zijn mond open van verbazing. ‘Wa… wa… wat is dat?’ en wees op een konijn en een fazant die daar in het gras lagen. Anky vertelde wat haar was overkomen. ‘Ik had geen toiletpapier, dus pakte ik een bosje gras. Maar tot mijn schrik pakte ik een konijn bij de oren en ik schrok zo dat ik hem de lucht ingooide en tot mijn grote verbazing kwam hij tegen een voorbij vliegende fazant. Wat moet ik hiermee doen?’ Hierop zei Wilfred ‘Neem maar mee naar huis. Dan hebben wij tenminste iets van België als de saxofoon niet is wat ik er mij van voorgesteld heb.’ ‘Als de politie ons maar niet aanhoudt, want dan krijg je ook nog een proces voor stropen!’ zei Anky.
Het navigatie systeem bracht hen probleemloos naar het adres in Vorselaar. Daar aangekomen bleek de eigenaar van het instrument een zeer aimabel persoon te zijn, evenals zijn echtgenote. Ze werden naar de woonkamer gedirigeerd, waar onder het genot van een heerlijk bakje koffie het ijs gebroken werd en de interesses uitgebreid besproken werden. Gastheer Rob liet met trots de verbouwing van zijn badkamer aan de gasten zien, je zag zijn zweet nog over de vloer lopen!
En toen kwam het moment suprême: de saxofoon werd uit zijn koffer gehaald en met enige trots aan Wilfred overhandigd, die hem meteen uitgebreid inspecteerde. Rob vertelde dat de saxofoon pas gereviseerd was en zei tegen Wilfred ‘Speel eens iets voor ons?’ Wilfred antwoordde dat hij in geen veertig jaar meer een noot gespeeld had, waarop Anky zei ‘Je hebt de laatste veertien dagen aan één stuk door geoefend, dus zeur niet en speel nou maar iets.’ Aan zoveel druk kon hij niet ontkomen en Wilfred begon eerst een beetje haperend, maar na een paar toonladders zette hij in op de Bolero van Ravel.
Rob stond met gesloten ogen te luisteren, evenals zijn echtgenote Natalie. De tonen, zo zuiver, raakten zijn ziel. En toen Wilfred de saxofoon neerlegde applaudisseerden Rob en Natalie. Rob zei geëmotioneerd ‘Het is lang geleden dat ik zoiets moois heb gehoord, zo zuiver en zo gepassioneerd gespeeld,’ en pinkte een traan weg van ontroering. Anky zei in het dialect ‘Zint ze os noe aan ‘t bezèeke?!’ en vervolgde in het Nederlands ‘Wilfred, het wordt stilaan tijd om op huis aan te gaan,’ en stond op. Wilfred handelde de koop af en welgemutst togen ze huiswaarts.
Na enige ongemakken (navigatie werkte niet goed) waren ze voor het donker thuis, waar Anky zei ‘Als je nog eens zoiets hebt, dan ga je maar alleen. Die drukte en gejakker op die snelwegen, daar word ik gestoord van!’ en zette de tv aan om Goede Tijden, Slechte Tijden te kijken. Wilfred poetste nog even de saxofoon op. Een paar uurtjes later gingen ze moe maar voldaan naar bed.
Hoe de buren de dagen erna gereageerd hebben is mij niet bekend. Het enige dat mij is opgevallen, is dat de milieupolitie geregeld langs kwam rijden in verband met geluidsoverlast…
Dit verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen eerder dit jaar. De heer en mevrouw Bloasgèer-van Blètsjgèer zijn mijn ouders. Die saxofoon bestaat echt! Natuurlijk is ook het nodige ontsproten aan de fantasierijke geest van Oom Al 😉 ‘Kleine’ bijkomstigheid, mijn vader is achter in de 70…
Het nieuwe jaar staat alweer te popelen bij de deur. Het jonkie aarzelt, durft nog niet aan te kloppen. Maar iedere dag komt het een stapje dichterbij en strekt zijn armen uit om je over de drempel te helpen. Het schrikkelkind vraagt je hem te begeleiden tot volwassenheid, driehonderd zesenzestig dagen later.
Het afgelopen jaar heeft voor mij in het teken gestaan van expressie. Dit woord vormt voor mij een inspiratiebron tot scheppen, creëren, schrijven. Expressie om van gedachten te kunnen wisselen met anderen, in woord en daad. Expressie is immers niets, een lege huls, als anderen niet zien wat uitgedrukt wordt, als mensen de boodschap niet horen en niet kunnen reageren. Dan is het een stille roep in een verlaten vlakte.
Bijna dertigduizend bezoeken aan mijn blogs – vaak voorzien van commentaar – geven mij de hoop dat die expressie in 2011 gelukt is. Ik heb er volop van genoten om mijn gedachten, gedichten, verhalen en mooie en ja, ook trieste dingen met je te delen en daar reacties op te krijgen, in dialoog te gaan. Ik hoop jij ook. Dankjewel allemaal, het was een jaar om nooit te vergeten.
Nog geen twee weken scheiden ons van 2012. Een paar dagen nog om stil te staan bij wat was, wat is en wat komen gaat. Op welke wijze wil jij je leven invulling geven in het komende jaar? Wat ga je doen? Wie wil jij ZIJN? Op welk woord zou jij de aandacht willen leggen in 2012?
Ken je het Zijn > Doen > Hebben principe (nog)? Als je begint met een verandering op het ‘zijn’ vlak, volgen het ‘doen’ en ‘hebben’ makkelijker. Zie voor meer uitleg mijn post van vorig jaar: Wat is jouw woord voor 2011? Lees het maar even, dat voorkomt wellicht veel ik-heb-steengoede-voornemens-maar-ze-zijn-verdorie-onuitvoerbaar-ellende! Om te kunnen komen tot Zijn > Doen > Hebben, gaan we ieder een speciaal woord uitkiezen. Je kunt eens kijken naar de woorden hieronder en dan een uitkiezen dat bij je past. Een woord dat uitdrukt hoe je wilt zijn. Waar je extra aandacht aan wilt geven het komende jaar. Je kunt natuurlijk ook zelf een woord bedenken!
Zal ik zelf de aftrap geven? Mijn woord voor 2012 is
FOCUS
Focus: Het object of de kwestie waarop het denken en de aandacht is gericht.
Mijn gedachten zijn namelijk vaak erg speels. Ze kijken rond in hot, luisteren in her, en sprinten vervolgens van het een naar het ander. Een rasechte tweeling vrees ik. Met op ieder moment een brij aan indrukken die in die grijze massa daarboven verwerkt moet worden tot de juiste smaak, dikte en verhouding. En dat kost allemaal extra energie, en de blikvangers zelf krijgen niet altijd de aandacht die ze verdienen. Terwijl ze die méér dan waard zijn: mijn jongens, partner, familie en vrienden, werk, omgeving, de wereld. Mijn interesses en schrijfgedachten.
Meer aandacht voor het hier en nu, en niet al kilometers verder zitten. Focus op met wie of met wat ik bezig ben, zonder te denken aan andere dingen die in mijn hoofd rond flitsen, dingen die nog geregeld en uitgewerkt moeten worden. Ja, daar mag ik wel aan denken, maar NIET NU. Zonder me zorgen te maken over wat misschien eventueel wellicht zou kunnen gebeuren. Nee Mar, FOCUS meid.
Wat is JOUW woord voor 2012?
Jouw leidraad voor de komende maanden? Vertel het ons. Deel en inspireer! En wil je – indien van toepassing – vertellen over jouw ervaringen met het woord van vorig jaar? Hoe is dat gegaan? Had je er een houvast aan?
Fijne feestdagen. Hoe je ze viert maakt niet uit. Maar dat je het leven viert wel. Op naar 2012!
Dan nu weer een nieuwe uitdaging: ik zoek verhalen over de LENTE. In slechts zes woorden! Met de huidige kou kunnen we immers wel wat warmte gebruiken.
De komende twee weken zoek ik verhalen over 
Bijna een jaar geleden deed ik voor het laatst mee aan een bijzondere uitdaging. Een uitdaging om in slechts zes woorden een verhaal te schrijven. En eergisteren droeg ik 
DOLDRIEST 