Dag meisje met de roze schoen
Hallo, wat ben jij aan het doen?
Wandelen op een zonnige dag
Ik blijf graag even als dat mag
Wat heb jij lange benen?
Waarom krullen jouw tenen?
Ik vind je stippenjurk erg mooi
En ik jouw shirt, gemaakt van hooi
Waarom ben jij zo vreselijk groot?
En jij zo’n kleine spillepoot?
Wat zijn wij anders met zijn twee
Jawel, maar zit jij daar echt mee?
Verschillen, die zijn relatief
Niet zo moeilijk alsjeblieft?
Kijk eens op een andere manier?
Oh ja, ik zie het zelfde hier
Handen op de rug, benen recht
Voeten vooruit, net wat je zegt
Mijn hart klopt snel en in de maat
En dat van jou hangt aan je staart
Groot, klein, ’t is maar hoe je kijkt
Lang niet alles is wat het lijkt
Mijn nek doet nou pijn van het turen
Au ja, mijn rug, we staan al uren
Tot morgen dan, kom je weer hier?
Jazeker, leuk, even voor vier
Dag lief meisje, dag nieuwe vriendin
Tot gauw kleine man, ik heb nu al zin
Mijn studiekeuze had werkelijk niets met mijn wensen voor de toekomst te maken. Wel alles met een uitloting voor de opleiding Ergotherapie. Met een gebrek aan financiële middelen om archeologie succesvol te kunnen inzetten na de studie (verborgen piramides blootleggen en zo). En vooral met spontane besluiten, gezelschap, jong en onbezonnen zijn en niet te vergeten de aantrekkingskracht van Breda. Decanen zijn overbodig: open een vestiging van het V.V.V. in middelbare scholen en promoot je stad. Succes verzekerd.
Studeren betekent vaak afscheid nemen van je leventje bij paps en/of mams. En dan zou het zo maar kunnen zijn dat je gaat samenwonen met iemand van je middelbare school, die je niet goed kent en die je uiteindelijk beter leert kennen dan je ooit zou willen. Dan kan het best wel eens gebeuren dat je regelmatig een grijze massa lillende lever boven een braadpan ziet uitstijgen, met daarboven weer het verheerlijkte gelaat van je huisgenote, terwijl je eigen van afgrijzen vertrokken gezicht vastberaden de toegang tot je mond blokkeert. Uit diezelfde pan worden twee dagen later misschien wel kipschnitzels opgediept, die aan weerszijden van de vork hun flanken laten hangen… Een slappe kipschnitzel, voormalig krokante schijf met knapperige korst! Metamorfoseert dat ding tussen wanden van staal of zo? Niet weg te krijgen! Ik leerde in ieder geval in een rap tempo lekkere dingen koken.
En dan ineens gaat het kriebelen. Je passie gaat knagen. Je echte interesse, je talent en bevlogenheid spannen samen om je eens flink te kietelen, zodat je het niet meer kunt negeren: je MOET er nu iets mee gaan doen! Als je een van de gelukkigen bent grijp je deze kans op omscholing op wat latere leeftijd en stort je je met de moed der wanhoop – wellicht met de wanhoop der moed – op een nieuwe studie. Een studie die bloed, zweet en tranen kost, maar waarmee je je leven de juiste kant op kunt sturen. RESPECT voor deze doorzetters. Maar soms heb je deze optie niet en moet je andere wegen bewandelen.
Tweeduizendtien en tweeduizendelf
Mijn brein maakt sprongen van hot naar her
Schrijfgroep 
Tot vorige week, ik zag het licht
Net als jij lieve lezer, met je oog en je oor
en gingen we aan het werk.
DOLDRIEST 