Geplaatst in Columns, Cultuur, Natuur, UK, Vakantie

Braaaaave stoel

Vakantie-blues speelt door mijn hoofd en de klanken maken korte metten met mijn concentratie. Ik houd het niet meer uit, wil weg, mijn baan opzeggen en er vandoor. Het keurslijf van alledag past niet meer. Ik wil zelf beslissen wat ik doe met mijn tijd en niet gedirigeerd worden door mail en telefoon. Het gareel knelt en ik worstel, verzet me. Waar is mijn paspoort? Kom hier reistas, je buik is veel te leeg. We gaan terug!!

Een week na mijn vakantie ben ik nog steeds in de ban van het prachtige zuiden van Engeland. Ruige kusten en lieflijke bloementuinen. Een taal om als een lichte deken om je heen te slaan. Gastvrije bevolking. Een adembenemend patchwork van groene weilanden, gedrapeerd over hellingen en dalen en afgewisseld met bebladerde stroken. Mijn Zuid-Limburgse hart voelt zich helemaal thuis. Een route van 2.500 km leidt iedere dag een stukje verder naar Land’s End – het uiterste puntje van Cornwall – en buigt dan weer terug naar het oosten. Machtige kastelen en stille kerken. De tocht voert door New Forest National Park. Paarden en koeien lopen onverstoorbaar vlak voor de motor. Ik stuiter van enthousiasme en wordt gemaand stil te blijven zitten.

Heb je je al eens begeven in de wondere wereld van Bed & Breakfast? Voor mij een nieuw fenomeen, en wat een kennismaking! Direct de eerste nacht ben ik om door de B&B van mrs. Brown, een tenger breekbaar vrouwtje van minstens tachtig jaar maar nog zeer kranig. Een kamer recht aan het strand! Overal ligt dik rood tapijt, zelfs in het kleinste kamertje. Zouden ze dat iedere week vervangen? En dan het landhuis net buiten Exeter. Aan het ontbijt roep ik dat ik blijf, dat ik de mansion wil kopen. Prompt volgt het antwoord: ‘Yes, actually that IS possible!’ Het blijkt echt te koop te staan voor het luttele bedrag van 850.000 pond. Juist… omrekenen heeft geloof ik geen zin, maar wat een ontzettend gave plek.

We gaan naar een kasteel kijken, boven op de berg. De motor brengt ons trouw naar een kleine parkeerplaats, maar helaas mag hij niet verder. Veilig en (erg) warm gekleed in een all weather broek, motorjas en de helm bengelend aan mijn arm begint de klim. De Tour de France is er niets bij. Een stijging van 30%, afgewisseld met iets makkelijkere stukjes. Al gauw gaat de jas uit. Wat ben ik blij dat ik The Stig niet ben! Verbeten zwoeg ik verder. Na een blik op mijn verhitte hoofd neemt mijn partner de helm van me over. ‘Houd vol Mar’,  denk ik, ‘laat je niet kennen!’ Eindelijk komen we boven aan, hoera… maar de juichstemming slaat al snel om in verbazing. Waar is dat prachtige kasteel? Niets. Een lifeguard station, een weide met een hek dat toegang geeft tot een wandelroute en in de verre diepte lonkt de zee. Gossamme, dat méén je toch niet hè, heel dat stuk voor niks?! Aaaaargh. Ik laat me vallen op een rots en puf uit met een hart dat gelukkig wordt tegengehouden door de nauwte van mijn keel. Even de verkeerde afslag gepakt. Weer beneden laten we het oude bouwwerk mooi links liggen! We zijn tenslotte in Engeland.

Wat een manier van reizen, ik word er lyrisch van. De wereld ziet er anders uit vanaf een Harley: vrij en avontuurlijk. Soms echter een beetje te… Links een afgrond van ettelijke honderden meters, nonchalant ‘beschermd’ door een latje van 3 centimeter op heuphoogte. Boven een dak van gebladerte dat geruststellend ritselt en intussen stiekem het vocht naar beneden transporteert. Voor me een kronkelende weg, een paadje van amper een meter breed, in het midden smaakvol gedecoreerd met een strook mos, grassprietjes en wat kiezel. Lekker smoooooth. Bergop- en afwaarts. En wij daarover heen op een ronkende motor. Eén schrikreactie door een konijn – laat ik al helemaal niet denken aan een tegenligger – en we storten naar beneden. Ik zie mijn kinderen nooit meer terug. Stil zitten, doodstil zitten meid! Na wat een half uur lijkt maar vast korter is, komen we beneden aan in de Valley of Rocks. Terwijl ik als een haas van de Harley afklauter, ontsnapt een BLOODY FRIKKIN’ HELL!!! aan mijn bloedeloze lippen, weergalmend vanuit de diepte waar mijn hart ooit gezeten heeft. ‘Zo, dat was best heftig!’, hoor ik. The understatement of the year. Gelukkig masseert de ongelofelijk prachtige omgeving zachtjes mijn getergde zenuwen en na wat foto’s stap ik met knikkende knieën weer op.

Met recht een enerverende vakantie! Wat is die bureaustoel dan veilig als ik weer bij Avans ben. Als we knuffels, kussen en vakantieverhalen met het team hebben uitgewisseld. Als we alweer schaterend van diezelfde stoel zijn gevallen. Misschien valt het toch wel weer mee om terug te zijn…

Auteur:

Reader, writer, word player. Collector of visuals. No lady, but all woman. Caretaker of lads & cats, dungeons & dragons. DuTchess. Green witch.

14 gedachten over “Braaaaave stoel

  1. Ik heb enkele jaren terug een rondrit gemaakt in Schotland. Ook een prachtige omgeving en hoe hoger je in Schotland gaat hoe minder volk je tegen komt. Wij hebben tijdens deze rondrit, met de auto, ook verschillende B&B’s bezocht, en ik moet zeggen dat ze stuk voor stuk zeer verzorgd waren. Sommige waren zelfs vrij uniek van inrichting. Hoe verder we naar het noorden trokken hoe stiller dat het werd, precies dat we alleen op deze planeet waren.
    Misschien dat het door mijn Schotse “roots” komt, maar ik zou ook best ginder willen gaan wonen. Ik heb trouwens ginder mijn lievenlingsplekje al gevonden …
    Maar we zullen het maar bij dromen houden zeker ?

    Like

    1. Geen idee of het door jouw Schotse roots komt Michael, want ik hoor meer mensen zeer lovend over Schotland spreken. Stoer, ruig, afgelegen. Klinkt prachtig en aanlokkelijk.
      En over die dromen… dromen zijn soms bedrog, maar komen ook wel uit. Als je er maar hard genoeg in geloofd, hoopt en voor gaat.

      Like

  2. Hey Marion,

    Ik weet precies wat je voelt en bedoelt. 😉

    Volgend jaar is het alweer 20 jaar geleden dat wij daar “rondzwierven” met een mercedes en een (iglo)tentje….maar mijn hart verlangt er nog steeds naar terug.
    Ik denk dat als je Doctor Who naar mij stuurt om iets ‘over’ te doen qua vakantie, dan wordt het waarschijnlijk de nr. 1 van mijn top 3. Rondreis met lief door Schotland, Wales en Engeland.(1992)
    Een goede tweede is de week Tsjechië(zonder kids) van dit jaar en op nr. 3: 3 weken zonnige Jura te Frankrijk(2009) wél met onze 3 bengeltjes.

    Zucht, maar volg. wk. moeten wij ook allemaal weer in het gareel wat betreft schooltijden, vergaderingen enz.
    Vanochtend al aan straat gestaan om te brigadieren. De basisschool is immers al wel in volle gang.
    En alle verenigingen zijn ook opgestart dus dat wordt weer veel en vaak op de klok kijken 🙂
    Succes meis…

    Liefs,
    Karin xxx

    Like

    1. Rondrit door Schotland lijkt me ook prachtig! Maar dan wel met een auto. Om doornat en rillerig achter op een motor te zitten lijkt me nou ook niet echt jofel. Maar je weet het nooit hè, voor hetzelfde geld schijnt de zon. Moeilijk zeg, die beslissingen.
      Ik zal jouw hart een aai geven als ik het tegenkom aan de overkant 🙂
      xx

      Like

    1. Die kijk ik ook soms, waar ze de huizen verbouwen? Of een passend huis moeten zoeken bij een stel? Gaaf wat dan naar voren komt hè.
      Er stonden in Engeland ook erg veel huizen te koop. Met erkers, pannen aan de muren, afdakjes, klimop… zucht… 🙂

      Like

  3. Goh, Mar met veel goesting heb ik dit gelezen! Wat heb je dat weer knallend verwoord. Ik vind het zo fijn dat je je passie gevonden hebt. Kunnen we samen plannen over hoe we ooit aan het de echte vrijheid kunnen beginnen…;-))
    Nans

    Like

  4. Herkenbaar gevoel, die vakantie-blues. Ik ben zelf net terug van een trektocht met mijn gezin door Zweden. Had ik maar een luikje in huis (of in mijn tas zodat ik het mee kan nemen) waar ik even snel doorheen kon kruipen om op een favoriet plekje te komen. Op zo’n stil plekje op de Fjäll waar de natuur je eventjes je adem beneemt. En dan kruip je een uurtje later weer terug en kan je de sleur weer een paar dagen aan.

    Like

    1. Wat een geweldig idee is dat Mark, zo’n luikje. Misschien dat we Doctor Who moeten inschakelen.
      Ik ben dertig jaar geleden in Zweden geweest, ook een prachtig en ruig land. Kan me voorstellen dat je daar heel erg naar verlangt. Vaak naar de foto’s kijken en er ook in Nederland op uit trekken.
      Hopelijk kom je nog vaak hier lezen 🙂

      Like

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s