Na een regenachtig begin van de ochtend slaagde de zon er vanmiddag toch in om de wolken aan de kant te duwen. Naar buiten dus! 😀
We reden naar de molen van Zevenbergen en ik parkeerde mijn bolide aan de kant van de weg. De herfstlucht deed de molen prachtig uit komen
Vanaf deze plek slingert een fietspad zich langs boom en water, waar zomers de koeien los rond lopen, in hun vrijheid slechts beperkt door wildroosters. De bewijzen hiervan liggen voor het oprapen. En aan de sporen te zien liggen er teveel om te worden ontweken door alle fietsers. Gelukkig werd het verderop wat rustiger, poepontwijktechnisch.
Daar kwamen we nog veel meer molens tegen: windmolens. Schone energie maar nadrukkelijk aanwezig in het landschap. En er staan blijkbaar nog niet genoeg: minimaal drie zijn nog in aanbouw.
Een oude man op een fiets kon zich niet onthouden van negatief en bitter commentaar. Zijn wereld moet in de loop der jaren veel veranderd zijn. De windmolens doen me een beetje denken aan de indringers in War of the World.
Ook voor dieren was plaats vandaag, gevederd en gevacht.
Zie je de reiger in het derde plaatje? Rechts daarvan vloog hij weg toen ik naderbij kwam. En de hond had alleen maar aandacht voor de bal 😉
Naast deze fauna was tussen de voornamelijk bruin en groene tinten van blad en gras ook nog wat kleur te vinden in planten en bloemen.
Na een uurtje zijn we omgedraaid, omdat mijn rug er geen zin meer in had. Mijn camera wel gelukkig, dus hier nog wat mooie plaatjes – vergezichten en close-ups.
Een zomers bezoek staat alweer op het wandelprogramma, al is het maar om de koeien te zien!
Dag molen, tot volgend jaar!
DOLDRIEST 
Sfeervolle foto’s Marion. 🙂
Snap alleen de foto van de windmolen op zijn kop niet. Of werd ie net omhoog getakeld?
LikeLike
Het was echt mooi buiten. 🙂
Nee, Truus, dat is een weerspiegeling in het water!
LikeLike
Ach, natuurlijk…. 🙂
LikeLike
how I enjoyed your beautiful shots! We were invited on a short hike and also had a lovely day.
LikeLike
Looking forward to see your photos of that hike, Rosa.
LikeLike
this is a link to my other blog. Would like to know if you can follow the language, Zuid-Afrikaans.
http://blogs.litnet.co.za/rosiemetdorings/2012/11/19/die-jaar-het-my-fiks-gemaak/
Onse voorvaders was Nederlandssprekend en die taal het gegroei uit die Nederlandse taal
LikeLike
Without any difficulty, Rosa! 😀 I have left a comment there.
LikeLike
Mooie foto’s Marion, vooral die bomen 🙂
LikeLike
Ze waren zeer fotogeniek, Angel, en stonden gelukkig ook goed stil 😉
LikeLike
Like in het kwadraat, Marion. Wat moet een land als het onze zonder polders. Gelukkig zijn deze er nog.
Hoe maak je overigens zo’n diashow (onderin dit blog)? Als het te ingewikkeld is negeer dan deze vraag gerust.
LikeLike
Oh maar dat is heel simpel, Ingrid.
Open je dashboard in de post waar je een diashow wilt plaatsen en klik op het knopje ‘Media toevoegen’. Zorg dat er meerdere foto’s uploaded zijn en klik daar dan op het tabblad Galerij. Scroll naar onderen, waar je ‘Insert slideshow’ ziet staan. Klik dat aan en klaar is Kees. En de diashow ook! In je bewerkingsscherm zie je dan een simpele code staan. WordPress neemt daar alle bij die post geplaatste foto’s in op. Probeer maar eens 🙂
LikeLike
Wat een mooie wandeling Marion zo rustig in het groen.Ik heb virtueel met je meegewandeld en genoten van boeiend vertellen en de knappe foto’s.
Ik vind de bomenrijen langs het kanaaltje heel boeiend en dat is dan ook mijn favoriet in deze reeks.
Groeten
Marylou
LikeLike
Leuk, vroeger daar heel veel tijd doorgebracht. Varen op de mark, wandelen door het groen, schaatsen op het ijs van de Coppense molen.
LikeLike
Het is mooi daar hè? Uitgestrekte velden en water 🙂
LikeLike
Fijn dat je meewandelde, Marylou. De weerspiegeling in het water was prachtig gisteren, doordat het water zo glad was.
LikeLike
Kijkend naar al jouw mooie foto’s deed ‘de molen van Zevenbergen’ me spontaan denken aan een gedicht dat ik héél lang geleden schreef, Marion.
Met stijve wieken
De oude windmolens met stijve wieken die je hier en daar ziet staan
raken meestal rustig, soms wild in het rond slaand de hemel aan.
Meesterwerken van steen, ijzer, en hout van dikke bomen.
Getemde middelpuntvliedende kracht, tot er stormen komen.
De wind
voor alle ellende blind
zet men snel
buiten spel.
Schroomloos en bang voor de natuurwet
worden de wieken in hun blootje gezet.
Als huilende kinderen, storm en regen.
Omdat ze hun vernietigende zin niet kregen.
Trillend, van het kleed ontdaan
laat de molen de wind begaan.
Blinde razernij, mogelijk uit een zachte bries geboren
sterft een langzame dood achter het platgelegde koren.
Dat later door zware ronde stenen wordt geplet.
Wanneer nieuwe wind de oude wieken in gang zet.
Dankjewel voor de herinnering.
Lenjef
LikeLike
Werkelijk prachtig, Jef. Zeer beeldend beschreven, je leeft als het ware mee met de molen, door weer en wind. Dank je.
LikeLike
Prachtige foto’s Marion! Heerlijk voor mij om te kunnen genieten van het land waar mijn wieg heeft gestaan! Persoonlijk vind ik de windmolens iets machtigs hebben en ook iets moois. Ik zie ze graag, ik heb meer een hekel aan de ontsierende kerncentrales. 😉 Thanks voor het leuke dagtripje in het prachtige herfstachtige polderlandschap van het heerlijk Brabant. 🙂
LikeLike
Ben zo blij dat je genoten hebt van de foto’s, Anja 😀
Kerncentrales vind ik ook erger dan deze molens, al staat er daar maar eentje van 😉
Bijzonder graag gedaan!
LikeLike
Een enkele keer hoor je wel meer dat iemand de windmolens mooi vind. Echter altijd mensen die ze niet ongevraagd in hun achtertuin krijgen. Gelukkig blijft de fiets / wandeldijk nog steeds uniek in Nederland.
LikeLike
Om constant tegen zo’n reuze-ding aan te kijken lijkt me ook geen pretje, Ton.
LikeLike