Geplaatst in Koken, Recepten

Recept: Pilav

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 500 gram kipfilet, in blokjes gesneden
  • peper en zout
  • olijfolie
  • 2 uien, gesnipperd
  • 2 tenen knoflook, gesnipperd of geperst
  • sambal naar smaak
  • 1 rode en 1 groene paprika, in stukjes
  • blik perziken
  • blikje tomatenpuree
  • scheut ketjap
  • tomatenketchup
  • 75 gram pistachenoten en/of amandelen, grof gehakt
  • peterselie, bieslook, koriander – bij voorkeur vers
  • rijst

Bereiden:

Kook de rijst naar wens.

Bak de kipfilet – gekruid met peper en zout – in wat olijfolie bruin en voeg dan de uien, knoflook en sambal toe. Even fruiten en daarna ook de paprika-blokjes erbij. Laat even bakken tot de groenten wat zachter worden.

Snijd de perziken in stukjes en bewaar het sap! Voeg perziken en sap aan het kip-mengsel toe, tomatenpuree en een scheut ketjap. Laat alles een klein half uur zachtjes stoven.

Breng op smaak met peper en eventueel wat tomatenketchup. Voeg op het laatst de noten en kruiden toe.

Serveren met de rijst.

Smakelijk eten! 😀

Geplaatst in Muziek

Dochters

Omdat het zo’n prachtig lied is dat me iedere keer weer ontroert:


Blijf warm dit weekend!

Geplaatst in Expressief, Korte verhalen

Wachten

Met haar neus tegen de ruit gedrukt, zo dicht bij het glas dat ze bijna niets meer zag door haar eigen adem, keek het meisje naar buiten. Het was een beetje mistig. Flarden wolken trokken voorbij en dompelden de wereld in een waas van wit licht.

Wanneer komen ze nou, Oma?

De vrouw zuchtte, iedere dag weer die zelfde vraag. Ze ging bij haar kleinkind staan en streek haar door de krullen. Toen antwoordde ze zacht:

Dat weet ik niet, schat.

Als een schim bleef het meisje bij het raam en wachtte. Als ze heel goed keek zag ze haar broertje. Sam was vandaag een stoere ridder, zijn stok een gevaarlijk zwaard. Daarmee rende hij achter zijn vriendje aan, tot die zich ineens omdraaide en er een waar gevecht ontstond. De jongens hadden rode wangen van inspanning.

Kom nou hierheen, ik wil ook spelen!

Ze bonsde op het raam.

Waarom ga je niet met de anderen spelen? Verstoppertje of tikkertje, daar ben je toch zo dol op?

Vandaag niet, Oma, ik blijf liever hier.

Het kind ging weer in de stoel zitten, maar bleef vol verlangen naar buiten kijken. Haar handafdrukken begonnen al te vervagen en het glas herkreeg zijn doorzichtige uiterlijk. Met haar bleke huid en haar blonde haar zag ze eruit als een prinsesje. Grijze ogen die veel te wijs waren voor zo’n jong kind. Berusting tekende haar gezicht, met af en toe een vlaag van ongeduld. Zoals nu.

Heeft Mama geen tijd voor mij, Oma?

De vrouw schrok en haastte zich terug naar het raam. Ze nam het verdrietige gezichtje tussen haar gerimpelde handen en keek het meisje ernstig aan.

Nee, lief kind, dat mag je nooit denken. Jouw Mama houdt enorm veel van jou en wil dolgraag bij je zijn. Altijd, iedere minuut. Maar het kan nu gewoon nog niet. Het is nog te vroeg, meiske.

En waarom moet Papa altijd werken? Het is niet eerlijk, ze kunnen toch wel even langskomen hier?

Zwijgend drukte de oude vrouw een kus op het voorhoofd van haar kleinkind. Hoe vaak hadden ze dit gesprek al gevoerd? Ze keek naar buiten en zag in de verte hoe haar dochter Sam naar binnen riep. Het was tijd voor het avondeten.

Ze pakte de tengere handjes stevig vast.

Kindje, kijk me eens aan? Dat weet je toch, lieverd. Ze hebben immers nog geen vleugels, zoals wij…

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Humor

Brandpreventie

LET OP! Dit is de afspraakkaart voor de jaarlijkse controle van uw rookmelders: donderdag tussen 8.00 en 12.00 uur.  

Ooit heb ik een programma gezien waarin een huisbrand van binnen uit was gefilmd. Je ziet letterlijk niets. Een kolkende zwarte rookmassa beneemt je het zicht en de adem en je moet op de tast vluchten. Probeer maar eens een sleutel in het slot te steken in het donker, terwijl de paniek toeslaat. Nog geen week later staat hier in de buurt een huis in brand. Vlammen likken als een levend wezen aan het dak en verwoesten alles op hun pad. Wat een afschuwelijk gezicht. Zomaar ineens kan je leven totaal veranderen. Worden herinneringen vernietigd, dingen die je in de loop van je leven hebt verzameld en gekoesterd. Het belangrijkste is echter dat niemand gewond was.

Op dat moment besluit ik mijn huis te beveiligen. Maar welke brandmelders ga je kopen en waar hang je ze op? En heb je daarmee de juiste oplossing voor jouw huis? Kies je brandblussers of neem je een branddeken? Check je regelmatig of de batterijen nog werken? Is je huis nu veilig? Ik ging op zoek naar vakkundig advies, dat ik vond via Brand Preventie Nederland. Na een consult met hun deskundige schaf ik drie brandmelders, een koolmonoxidemelder en een branddeken aan. Plus een jaarlijks onderhoudscontract.

Normaal gesproken kan ik op donderdagochtend uitslapen, maar wegens de controle staat de wekker nu op half acht. Ruim op tijd, ze komen toch pas rond 11 uur. Of vlak voordat ik naar mijn werk moet om 12 uur, dat zul je altijd zien. Onder de douche bedenk ik wat ik ga aantrekken en ik heb net twee lokken geföhnd, als

TRRRIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIING

Het is 7.53 uur. Dat méén je niet?!

Ik ren naar beneden, waar de man van B.P.N. al vrolijk naar me kijkt, een grote koffer in zijn handen. En ook al heb ik hem vaker gezien, ik voel me toch behoorlijk opgelaten met slierten nat haar rond mijn hoofd, op blote voeten en in een afgedragen, te grote badjas.

Als ik hem een hand geef, zeg ik

Tussen 8 en 12 uur, dat betekent toch tien voor twaalf?!

Hij lacht en loopt naar boven, waar ik hem op de enige nog werkende brandmelder wijs. De avond ervoor moest ik nog op zoek naar twee al te mondige melders die ergens op zolder liggen.

Deze doet het prima, maar de andere liggen er al een tijdje af. Die sloegen op hol midden in de nacht in een regenachtige periode met onweer en joegen ons de stuipen op het lijf. En ik denk dat er iets is afgebroken, want ik krijg ze er ook niet meer op.

Ik denk terug aan die week, waarin zo rond 3 uur ’s nachts snerpende tonen het hele huis – de hele rij – wekten. Totale paniek, kan ik je vertellen. BRAND!! Adrenaline stroomt door je lijf als je ruikt en snuft, naar rook zoekt, terwijl je zonen hun slaapkamers uit komen rennen. Om niets te vinden. De buren zijn ook op, ik hoor het. In gedachten liggen draden te smeulen, komt er een stof vrij die we niet ruiken maar die wel gevaarlijk is. Je zoekt en zoekt, maar vindt helemaal niets. Na een uur met alle ramen en deuren wagenwijd open te hebben gelucht, toch maar terug naar bed om proberen te slapen. De nacht daarop gebeurt exact hetzelfde, en na een derde keer is de maat vol. Eraf met die dingen! Brand Preventie Nederland vertelt me telefonisch dat de melders zeer gevoelig zijn, vooral bij een hoge luchtvochtigheid. En dat ik moet bellen als het weer gebeurt. We spreken af dat ik de melders er weer op zet. Maar dat lukt niet.

Twee ontmantelde brandmelders met batterijen liggen in mijn hand. Hij inspecteert de bevestigingsplaten en knikt. Inderdaad kapot.

Je moet ze ook los drááien, niet trekken.

zegt hij licht verwijtend.

Nou, in het holst van de nacht denk je echt niet aan met beleid draaien. Dan wil je alleen dat voor niets krijsende ding tot zwijgen brengen, hoe dan ook!

Hij kijkt me aan en knikt; ik krijg warempel gelijk! Als de man naar zijn auto loopt, duik ik de slaapkamer in om me aan te kleden. Vijf minuten later zijn mijn haren droog en zie ik er wat toonbaarder uit. Intussen is de brandveiligheid inspecteur klaar met het installeren van de twee nieuwe melders. Regelmatig klinken controletonen door het huis. Ook de koolmonoxide meter wordt gecheckt. Mijn oudste zoon, die op zolder ligt te ‘slapen’, houdt zich koest. Die zal wel stevig balen van het lawaai.

Graag wil hij een kop koffie ja, hij is al vanaf kwart voor zes op. Ik zet de koektrommel op tafel en vul intussen de machtiging in. We praten wat terwijl hij van zijn koffie drinkt. De inspecteur vertelt over een programma dat hij gezien heeft, ‘Opgelicht’ heet het. Over een man die zich voordeed als brandweerman. Vele mensen zijn gedupeerd door de bedrieger. Argwanend kijk ik naar zijn dienstkleding en werp een blik op zijn auto.

Eh, jij bent toch wel écht van Brand Preventie Nederland hè?

Hij grijnst en staat dan op. De koffie heeft hem weer verkwikt: hij is klaar voor de rest van zijn klanten. En ook mijn huis is weer alert. Nu maar hopen dat deze generatie brandmelders slimmer is en het verschil kent tussen brand en vocht.

Heb jij ook aandacht besteed aan brandpreventie? 

Geplaatst in Foto, Koken, Natuur, Persoonlijk

Thanksgiving

En dan is de herfstvakantie alweer bijna voorbij. Een ontspannen Indian Summer week, met gisteren een heerlijke familiebijeenkomst in het teken van Thanksgiving. Dit is het tweede jaar dat ik Dutchess Thanksgiving vier.

Op het menu stond:

  • Limburgse vlaai
  • een boswandeling
  • borrelen
  • champignonsoep
  • zuurkoolschotel
  • pittige gehaktballen
  • satésaus
  • toemis boontjes
  • komkommerschijfjes
  • witte rijst
  • kroepoek
  • vruchtenyoghurt
  • kletsen en lachen

De smaak van deze gerechten was gelukkig veel beter dan de kwaliteit van deze foto’s 😉

Ter compensatie hier mooiere plaatjes van de boswandeling:

~ klik op de foto’s voor een groter formaat ~

Bedankt, lieve familie, you’re the best!

Geplaatst in Foto, Gastblog, Korte verhalen, Natuur

Geveld!

Gastblog door mijn oom Albert Driessen, 9 april 2012

Het is zondagmorgen als ik mij op weg begeef om een wandeling te maken langs ’s heren veldwegen. In de verte hoor ik de kerkklokken luiden om mij te laten herinneren dat het Pasen is, ‘de wederopstanding van Christus’. Het zonnetje schijnt en begeleidt mij met haar warme stralen. Ik loop al neuriënd met stevige pas door velden en holle wegen waar je de dassenburchten goed kunt zien door het uitgegraven zand. Door de hoeveelheid zand die er lag zou je denken dat er een graafmachine (maar dat is een Das ook) bezig is geweest.

Je ziet dat ze flink bezig zijn geweest met snoeiwerkzaamheden en er ligt ook nog een oude boom waar nog vele voor mij onbekende kevers/larven en weet ik veel wat er nog meer van leven. De Ouvermoer beek – dat is de vroegere afwateringsbeek van de staatsmijnen waar het stof van de gewassen kolen in terecht kwam – Slambeek, zoals het hier genoemd werd, is in de jaren 70 ondergronds in buizen gelegd en mag nu weer in zijn oorspronkelijke loop door het landschap meanderen.

Aan het eind van de wandeling loop ik even langs ‘mijn’ oude appelboom om te kijken of er al bladvorming te zien is, maar tot mijn grote schrik is de boom geveld door de tand des tijd. Het doet mij toch wel iets om mijn levensboom nu alleen maar in mijn herinneringen te hebben en natuurlijk ook op foto’s.

Marion, ik ga er van uit dat ik nog vele jaren deze herinneringen mag koesteren en zoals een oude spreuk zegt

Groetjes,
Al

________________________________________________________________

Dat hoop ik ook, oom Al. Je hebt weer een heel mooi stukje geschreven, een stukje lente in de herfst. Dankjewel!
~ Marion

Geplaatst in Foto, Fotogedicht, Natuur, Poëzie

Stekelmans

~

nietige distel

je bent adembenemend  

prachtig van nabij

~

– klik op de foto voor de volledige grootte –

________________________________________________________________

Een haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.

Geplaatst in Gezondheid, Koken, Recepten

Smoothies

Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag, zo zegt men: nodig om het energiepeil weer op te krikken voor de dag die voor je ligt. Maar zeg eens eerlijk: heb jij doordeweeks wel tijd om ’s ochtends uitgebreid te malen?

Bij mij verschilt het van dag-tot-dag. De ene keer drink ik jus d’orange en eet een rijstwafel of cracker voordat ik naar mijn werk rijd, de andere keer neem ik wat meer tijd voor een bakje muesli met yoghurt, kiwi of ander fruit en extra walnoten. In het weekend ontbijten  we uitgebreider: een broodmaaltijd met vis of een omelet. Heerlijk.

Sinds kort heb ik een andere manier van ontbijten ontdekt: smoothies, en dan met name groene smoothies. Een aantrekkelijke manier om lekker, gezond en snel te eten. Je giet het gewoon naar binnen!

Groene smoothies bestaan uit groenten, fruit en een vloeistof (zoals water of vruchtensap, eventueel yoghurt of melk). En het enige dat je hiervoor nodig hebt is een blender, een scherp mes en een snijplank.

Om een rijke smoothie te maken, begin je met banaan, mango, perzik, peer, appel of papaya als basisfruit. Je kunt dit aanvullen met bijvoorbeeld:

  • Banaan (basis) met aardbeien
  • Mango (basis) met ananas
  • Peer (basis) met sinaasappel
  • Appel (basis) met bessen

Maar andere combinaties zijn ook mogelijk. Mix deze ingrediënten in de blender tot een romige drank. Voeg vervolgens groenten toe – dit is niet perse noodzakelijk, maar wel aan te raden:

  • spinazie
  • peterselie
  • Chinese kool
  • bleekselderij
  • komkommer
  • witlof
  • sla
  • paprika
  • wortels

Je kunt het zo gek niet verzinnen of het kan, mits je het lekker vindt natuurlijk! De verhouding is meestal 60% fruit en 40% groenten, maar je kunt dit zelf aanpassen. Vind je de smoothie niet zoet genoeg, doe er dan dadels, pruimen of een extra banaan bij.

Mijn favoriet tot nu toe:

  • 1 banaan
  • 1 appel
  • 1 peer
  • 2 koppen jonge bladspinazie
  • 1 stengel bleekselderij
  • 1 kop water

Vanmorgen heb ik een smoothie gemaakt van water, appel, pruimen, bleekselderij en een beetje kervel, gewoon omdat ik die al in huis had. Het smaakt verrassend origineel en puur – waarbij het fruit de smaak van de groente verzacht – en ik vind het heerlijk. Bovendien krijg je op deze manier gemakkelijk de aangeraden twee ons groenten en twee stuks fruit per dag naar binnen, waarschijnlijk nog meer. Ook hoop ik dat de smoothies een gunstig effect hebben op mijn hypoglycemie.

Cheers!

Ik heb een aantal websites gevonden met allerlei recepten, maar ik zal er in de loop van de tijd hier ook nog zelf publiceren.

PS. Het is herfstvakantie, dus geen Avans column deze week. Ook al is die wel al klaar. 

Geplaatst in Koken, Recepten

Recept: zuurkoolschotel

Een herfstrecept waarbij succes verzekerd is, ook als je niet echt van zuurkool houdt:

1 tot 1.5 kilo aardappels gaar koken met een tablet rundvleesbouillon.
stampen met
peper en zout
nootmuskaat
melk
beetje kruidenkaas (Boursin).

Intussen een pond rundergehakt rullen, kruiden met
paprikapoeder
scheut ketjap
theelepel sambal
plens sinaasappelsap
flinke scheut ketchup
voorgebakken uitjes
peper en zout
en lekker bruin laten bakken.

250 gram spekjes wat uitbakken
een pond uitgelekte zuurkool erbij
met een flinke scheut room
flinke scheut water
een grof gesneden appel
stukjes ananas
laat dit alles maar een kwartier sudderen, het mag best nat blijven

Je hebt dus tegelijkertijd drie pannen op het fornuis staan!

Vet een grote ovenschaal licht in
doe de zuurkoolprut onderin
dan de laag gehakt erover
en als laatste de aardappelpuree
wat klontjes boter erop

en bak 30-45 minuten in de oven op 180C.

Echt heerlijk, doen hoor! En laat je me nog weten wat je van het recept vindt?

Smakelijk eten 😀

Geplaatst in Dieren, Foto, Korte verhalen, Persoonlijk

De vogel is gevlogen

Halloooooooooooo? Mijn stem schalt door het huis als ik thuis kom van het werk, in de hoop op een echo in de verte. Twee bromstemmen geven antwoord. Yes! Mijn jongste zoon is ook thuis. In augustus is hij uitgevlogen naar een studentenhuis bij Maastricht. Samen met twee vrienden uit ons dorp en nog drie andere jongeren vindt hij inmiddels zijn weg in het studentenleven. Twee aan twee koken voor de zeskoppige huisploeg. Samen aan tafel in de grote keuken. Een beetje opruimen en poetsen. Met de trein of fiets naar de universiteit. En natuurlijk ook studeren. Het gaat goed met hem!

In Uitvlucht beschreef ik wat ik voelde bij de gedachte dat Sean het nest ging verlaten. Gelukkig blijkt het allemaal best mee te vallen. We houden contact via Skype, via WhatsApp en sms’jes. Bellen doen we niet vaak, dat vindt hij niet zo prettig. En gelukkig woont Nick nog thuis, al moesten we wel allebei wennen aan de andere positie aan de eettafel. En de gewijzigde hoeveelheid voedsel.

Maar nu is mijn jongste weer even thuis! Zijn lange lijf holt bij me weg als ik hem een knuffel wil geven. In de hoek van de keuken weet ik hem te pakken te krijgen, onder luid protest – maar dat klinkt niet echt heel serieus. ’s Avonds zitten we met zijn vieren – mijn partner is ook gearriveerd – rond tafel aan de Chinese maaltijdsoep. Met omeletreepjes, taugé, uitjes en ketjap als garnering. Het smaakt goed en de gesprekken zijn even dwaas als voorheen.

Het is wel een hele toer om alle agenda’s goed op elkaar af te stemmen. De jongens gaan regelmatig naar hun pa. En daar is ook nog V-man’s huis, dat bewoond wil worden. Ieder weekend is het afwachten hoe de afspraken lopen.

Niet alleen mijn oudste zoon en ik zijn blij als Sean thuis komt, maar ook zijn grote kleine behaarde vriend, Bandit. Al gedraagt die zich in het begin als de beledigde onschuld, verontwaardigd door zijn baasje’s afwezigheid. Al gauw echter spint katerkop als een razende: hij heeft zijn vertrouwde plekje weer kunnen innemen: op bed, warm en knus weer verenigd met zijn jonge meester. De vogel was gevlogen, maar deze kater heeft hem inmiddels weer weten te vangen. Al is dat maar van korte duur.

Allemaal een heel fijn weekend. Is jullie volière ook weer gevuld?