Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels. Een goede haiku brengt herinneringen terug aan dingen die je altijd al wist, maar misschien bent vergeten. Het brengt je terug naar jezelf, naar wie je bent en wat het is om mens te zijn. En dit voel je – niet met je hoofd, maar met je hart. Je stopt veel van jezelf in een haiku – ook wel een onafgemaakt gedicht genoemd. En dat gedicht gaat over je persoonlijke ervaringen en gevoelens. Over hoe je de natuur, de seizoenen, de wereld om je heen beleeft via je zintuigen. Je hoeft niets uit te leggen, niets te interpreteren. Beschrijf alleen wat er om je heen gebeurt; een vingerhoed vol emotie.
Senryu gaat over mensen en dingen uit het dagelijks leven en is vaak komisch en ook wel tragisch. De dichter zoekt altijd waarheid, betekenis… die in een senryu vaak in het ootje wordt genomen. Evenals bij de haiku staat de schrijver achter het vers, niet er middenin; zijn ik is geen particuliere persoonlijkheidsexpressie, maar vertaalt de gevoelens van velen.
Schrijf een haiku of senryu op je blog/website over wat jou vandaag bezighoudt en geef het de titel Haiku / Senryu Zaterdag. Zet je bijdrage met een link naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest. Je mag een foto of een tekening gebruiken, maar dat hoeft helemaal niet.
Deze week is het thema van de schrijfopdracht voor het zes woorden-verhaal: SPIEGEL.
Een spiegel is een voorwerp dat licht (en andere soorten elektromagnetische straling) weerkaatst volgens de wet “hoek van inval = hoek van terugkaatsing”. Men onderscheidt naar de vorm van het spiegelende oppervlak de vlakke, de holle, bolle en de lachspiegel.
De meeste spiegels bestaan uit een glazen plaat met op de achterkant een dun laagje reflecterend materiaal, veelal zilver of aluminium. Ter bescherming van het reflecterende laagje is dit afgedekt met enkele laklaagjes. Er zijn ook spiegels die bestaan uit een glanzend gepolijste, vlakke metalen plaat. Vermoedelijk is de eerste “spiegel” een wateroppervlak, waarin een mens zich weerspiegeld zag. Echte spiegels als voorwerp werden in de oudheid gemaakt van metaal. Gegoten of geslagen platte schijven van koper, brons of zilver werden glanzend gepolijst om als spiegel te kunnen dienen.
De spiegel komt in vele oude volksverhalen, in mythen en in sprookjes voor, waarschijnlijk omdat de spiegel door de primitieve mens als een magisch voorwerp werd beschouwd. Zo is ‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand’ een spreuk van de boze stiefmoeder uit Sneeuwwitje. En is spiegel het symbool van de Japanse zonnegodin Amaterasu. Narcissus uit de Griekse mythologie werd verliefd op zijn eigen spiegelbeeld. Een spiegel breken zou zeven jaar ongeluk brengen. En ‘De ogen zijn de spiegel van de ziel’ (Leonardo da Vinci).
Genoeg stof om inspiratie uit te halen?
De nieuwe 6WMB-uitdaging: schrijf een verhaal over een SPIEGEL in slechts zes woorden. Laat je inspireren door een foto of afbeelding en schrijf daar je verhaal bij. Of bedenk eerst zes woorden en maak/zoek dan een foto.
Hier een voorbeeld van een Zes Woorden verhaal, geschreven door Ernest Hemingway.
Wat een impact hebben deze zes woorden.
Publiceer jouw zeswoorden-verhaal met bijpassende foto of afbeelding op je eigen website/blog en plaats de link naar jouw post in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.
Veel plezier bij het schrijven!
Marion
LEES DE SPIEGEL VERHALEN VAN:
King Billy: Narcisisten spiegelen een illusie van zichzelf.
De volgende zes woorden met beeld schrijfuitdaging wordt gepubliceerd op woensdag 24 augustus. Als je een leuk idee voor een thema hebt, mag je me altijd mailen.
Kijk op Zes woorden: de uitdaging voor de eerdere thema’s. Wellicht zit er iets van je gading bij? En hier vind je meer uitleg over het Zes woorden verhaal met beeld.
We rijden over smalle Franse landwegen, op weg naar huis na een heerlijke vakantie. De twee weken Normandië zijn voorbij gevlogen. En toch was iedere dag gevuld met zoveel moois. Alledaagse gebeurtenissen in een nieuwe setting krijgen extra glans. We hebben lieve mensen ontmoet, in onze gite Le Bois-Ellier, in de hotels, de winkels en restaurants. Fransen stug en onvriendelijk? Daar klopt niets van; tenminste, niet anders dan in Nederland of waar dan ook.
Le Bois-Ellier
De zon schijnt vanuit een met wolken bedekte hemel en we dalen met 5% af. Zodra een weg ook maar iets naar beneden helt, staat er een bord met het bijbehorende percentage. Schrijven op een tablet in een bocht nodigt uit om misselijk te worden, maar gelukkig kan ik blind typen. Ik houd mijn blik strak op de weg gericht, terwijl V-man met vaardige hand de auto langs de vele rotondes stuurt. De afstand tot ons Frans toevluchtsoord wordt steeds groter.
Joe Bonamassa & Beth Hart
Golvende graanvelden waar de wind doorheen kruist. Het mais, het melancholieke gitaarspel van Joe Bonamassa. Wat zal ik de uitgestrektheid missen, de heuvels en dalen. De bijzondere bouwstijlen. Was het in de buurt van Le Bois-Ellier voornamelijk bouwen met Engelse stenen –Bretonse stenen moet ik zeggen– is het hier in Dieppe en omstreken een mix van bakstenen en grove keien. Anders, mooi, uniek. Ik zal je missen, Normandië, zoals ik nu onze gastvrouw Lynne, haar man Keith en hun grappige Jack Russell Monty al mis.
Monty Ponty
Maar wat ik niet zal missen is het bloederige schouwspel van onze lunch gisteren. Terwijl ik de buitenste stukjes van een eendenborst naar binnen probeer te krijgen, worstelt Victor met zijn steak ‘medium’. Nou medium is het allerminst. Denk aan een lap die tien seconden op een grill heeft gelegen, met daar binnenin een massa rauw vlees, vet, pezen en… argh. “Ik word weer vegetarisch!”, kreun ik aan tafel. De maaltijd gisteravond was veel beter: V-man had forel en ik zalm, met een sla-tomatensalade en een dressing van olijfolie en azijn. Eerlijk eten. Lekker eten. Gáár eten!
Naar huis. Ik wil niet naar huis. Ik wil wel naar huis. Ik mis mijn jongens en mijn katten. Wil onder de nieuwe douche staan. Maar ik mis ook het onbekende, de nieuwe vergezichten. Majestueuze windmolens die keurig op een rijtje draaien in de wind. De bovengrondse elektriciteits- en telefoonlijnen, die iedere weg de weg wijzen. Lijntjes energie naar de afzonderlijke huizen brengen. De wijze waarop de vrouwelijke TomTom-muts de Franse wegen uitspreekt. De zwart- en bruin-gevlekte koeien. De mooie bruine koeien. De gespierde beige runderen. Geiten en schapen. Geen zonnebloem- of lavendelvelden dit keer –die liggen zuidelijker.
We rijden naar huis op deze tweede zwarte zaterdag. Van mij mogen we op deze kleine wegen blijven rijden, dan duurt het nog wat langer. Nog even in de vakantiestemming blijven. En hoewel ik Normandië en haar mensen zal missen, schept vooruit gaan ook weer ruimte voor nieuwe avonturen. Zoals in de herfstvakantie naar Engeland. We hebben weer wat mogen proeven van de Engelse sfeer bij Lynne en Keith. En dat smaakt naar meer. Maar niet naar de Franse keuken.
DOLDRIEST 