Geplaatst in Compassie, Expressief, Natuur, Nieuws, Poëzie

Hartslag


Tsunami, tornado’s,

de dood van Bin Laden
een zondovervloed
aan geweld’ige daden

Het schrille contrast
tussen buigen en winnen
verhindert altijd
een balansvol beminnen

Mijn blik door het raam
valt zwaar op een mus
zij voelt echter niets
geeft geen blijk van onrust

Sereen is de zon
schijnt in leegte zo blauw
onwetend van rampen
houdt zij ook van jou

Van jou hier en hen daar
kent geen enkel verschil
maar de mens wikt en weegt
raakt het leven, maakt kil

Een façade van rust
wreed versplinterd door haat
waar de lont wordt ontstoken
is het straks veel te laat

Hartslag van de aarde
weerkaats in iedereen
met een klein beetje liefde
voelt geen mens zich alleen


Geplaatst in Compassie, Natuur

Ze Vermoorden Mijn Bomen!!

Vandaag geen vrolijk stuk. Ik zit hier achter het bureau in mijn werkkamer, volledig verslagen. Ze vermoorden de bomen in mijn achtertuin. Het groen moet wijken voor huizen en appartementen. Die huizen worden zeker direct tegen de achterkant van mijn schuur aangebouwd? En was er geen plek meer voor deze bomen, die al jaren onze wijk sieren? Volslagen onzinnig!

Was het toeval dat de kap begon op donderdag, de enige ochtend die ik thuis ben? Ik greep mijn camera en begon foto’s te maken, tranen weg knipperend. Ik haat dit.

De bomen gillen het uit, terwijl ze met een vreselijk gekraak doormidden gezaagd en getrokken worden. De resten worden achteloos met de grote gele grijper aan de kant geschoven.

Hoe het was:

In de lente, terwijl we het schommelbankje in elkaar zetten:

In de zomer:

In de winter, een kraakheldere koude ochtend:

Wat op dit moment gebeurt:

En dit blijft er nog over, een tuin in rouw:

Mijn veilige haven is geruïneerd. Kwaadheid, frustratie, verontwaardiging, maar vooral triestheid. De bomen waren een levend zonnescherm, ze fluisterden naar me op een lentedag. Ze boden bescherming en een thuis aan vele, vele vogels. De bomen waren een stukje magie in een gestreste wereld. En nu zijn ze weg…

Bedankt commercie, bedankt projectontwikkelaar, alweer een stukje natuur vernietigd!

~Marion

Geplaatst in Avans, Columns, Compassie, Expressief, Persoonlijk

Avans United

Om zes uur laat mijn gsm een bedrieglijk zacht deuntje horen met de verborgen harde boodschap: OPSTAAN meid! Zo blind als een mol in het harde spaarlamplicht de knop van mijn PC vinden, knipperend met droge ogen de mail doornemen, onder de douche wankelend verder wakker worden en dan vanaf zeven uur schrijven. Sinds Nieuwjaar doe ik namelijk mee aan een challenge, zodat ik iedere dag een post schrijf op mijn Engelse blog. Hoe gek kun je zijn? Met moeite lukt het me te stoppen om kwart voor acht. Tijd voor Avans!

Het klinkt misschien gek, maar dit ochtendritueel geeft me energie, balans en inspiratie. En dit heb ik hard nodig: de afgelopen weken zijn namelijk op zijn mildst gezegd turbulent geweest. Energie slurpend. Hectisch. Onrustig. Mentaal belastend.

Het leek een routine kwestie. Een van de vele mails na de kerstvakantie. Even aandachtig bestuderen, een oplossing zoeken en klaar is Kees. Oké, handig, we noemen het Case Kees. Het was echter geen doorsnee mail. Case Kees gaat over het ontdekken van creatieve, doch niet zo recht-door-zee praktijken. Van een storm in een glas water. Een storm die onder een loep ineens opborrelt en over het glas heen stroomt. Van een zich steeds verder uitbreidende inktvlek die onuitwisbare sporen achterlaat, zowel bij Kees als bij degenen die er nauw bij betrokken zijn. Het is een case van onnodig verdriet, bedrog, ellende, irritatie, zelfs woede en wanhoop. Case Kees gaat over fraude.

De emoties hierover zijn in de loop der weken bij alle partijen hoog opgelopen, zeker na steeds nieuwe ontwikkelingen. “Laat het los, het is ‘maar’ werk,” wordt dan gezegd, maar dat is lang niet altijd eenvoudig. Je praat er op je academie over, je vertelt het thuis. Natuurlijk gaat het over werk, over je baan. Over je bijdrage aan het gehele proces van studentbegeleiding. Een gezonde professionele afstand bewaren gaat normaal heel goed, maar sommige zaken – en sommige studenten – raken je recht in je hart.

Je werkt met jonge mensen die volop in ontwikkeling zijn, kwetsbaar zijn. Je gaat twijfelen aan je acties. Heb ik alles wel zorgvuldig behandeld? Had ik het kunnen voorkomen? Had ik misschien wel een oogje dicht moeten knijpen? Dit soort gedachten, de zorg om een medemens, het heen-en-weer geslingerd worden tussen medeleven en verontwaardiging, tussen vertrouwen en wantrouwen. Dat kost zo vreselijk veel energie.

Inmiddels is de vlek tot stilstand gekomen en begint hij aan de randen zelfs op te drogen. De inkt heeft zijn lijnen getrokken, is omgevormd tot woorden en begrippen. Het proces gaat verder, met helderheid en rust.

Gelukkig geeft Case Kees ook blijk van een zeer grote betrokkenheid en vasthoudendheid, van zorg, zorgvuldigheid en bezorgdheid voor het welzijn van studenten en medewerkers vanuit alle hoeken van Avans.  Wat hebben we kanjers in ons ijzersterke Avans team. Mensen, jullie zijn geweldig, dapper en doortastend, oprecht, eerlijk en vol compassie. Ik kan me geen betere collegae wensen.

Leve Avans United!

Heb jij ook iets dergelijks meegemaakt? En wat deed dat met jou?

Geplaatst in Compassie, Expressief

Moeras

Waarom doe je dit nou toch? Je haalt je zoveel problemen op je nek, en je schouders zijn niet sterk genoeg om ze te dragen. Was toch gewoon eerder naar me toe gekomen in plaats van in paniek te raken. We waren er samen wel uit gekomen, net als in de reclame. Al ging het niet over stoppen met roken.

Nu is het te laat. Je hebt jezelf in de nesten gewerkt – en dan heb ik het niet over een warm veilig nest. Steeds dieper, steeds verder weg zakkend in een moeras. En dit moeras is vasthoudend, het laat je niet zonder meer gaan. Je bent er met open ogen in gewandeld en zoekt nu wanhopig naar een uitweg.

Red je zelf en geef het toe. Vertel gewoon de waarheid, gooi het er allemaal maar uit en recht je schouders. Die problemen zullen niet vanzelf weggaan, maar we kunnen ze wel met je delen, samen naar een oplossing zoeken.

Ach jongen toch, ben dapper en kom op voor jezelf. Vecht, zodat je morgen met opgeheven kin de wereld tegemoet kunt treden. Wij kunnen de waarheid niet meer zien in de spiegels van je ziel, ik hoop dat je het zelf nog wel kunt. Vecht, vecht, je bent het waard…

~ voor B.
Geplaatst in Compassie

Cholera en voodoo in Haïti

Op Haïti zijn de afgelopen weken bijna vijftig doden gevallen. Deze slachtoffers vielen niet ten prooi aan de gevreesde ziekte cholera, nee, zij werden op gruwelijke wijze vermoord! Vermoord door onwetendheid en bijgeloof. Vermoord door mensen in doodsangst – angst voor voodoo, of zoals het in Haïti heet: vodou.

De huidige bevolking van Haïti stamt grotendeels af van de Afrikanen die als slaven naar het land werden gebracht. In Haïti aangekomen werden zij door priesters en plantagehouders gedwongen bekeerd tot het katholicisme. Uit een mengeling van deze én Afrikaanse religies ontstond het vodou, de Haïtiaanse variant van het in West-Afrika ontstane voodoo. Nog steeds beoefenen veel Haïtianen het vodou.

Haïti is een eilandstaat, ingeklemd tussen Cuba en de Dominicaanse republiek. Het is een van de armste landen ter wereld, waar kinderarbeid een normale zaak is. De werkloosheid is met 70% enorm en de arbeidsbevolking is voornamelijk werkzaam in de – niet duurzame – landbouw. Je kunt eerder zeggen roofbouw. Door de politieke onrust en natuurrampen is er nauwelijks nog toerisme. Massale ontbossing – er is nog maar TWEE procent van de oorspronkelijke bossen over! – veroorzaakt erosie en woestijnvorming en hierdoor is het gebied extra kwetsbaar voor orkanen en cyclonen. En daar ontbreekt het Haïti helaas niet aan.


De bewoners blijft weinig bespaard: in 2004 een overstroming met meer dan 2.000 doden en vermisten. Datzelfde jaar waart orkaan Jeanne rond, in 2005 opgevolgd door broer Dennis: minstens 45 doden.  In 2008 doen diverse orkanen en tropische stormen Haïti aan, met bijna 800 doden en honderden gewonden als gevolg. In januari van dit jaar volgt een zware aardbeving met meerdere naschokken: 100.000 tot 200.000 doden en 1,5 miljoen daklozen. Een ramp van onvoorstelbare grootte.

Alsof dit alles nog niet vreselijk genoeg is, wordt in oktober cholera geconstateerd. De ziekte komt oorspronkelijk uit India, waar in 1817 een grote epidemie uitbreekt. De levensader, rivier de Ganges blijkt de besmettingshaard.

Cholera is een bacteriële infectieziekte die overgebracht wordt via water – besmet drinkwater, water dat gebruikt wordt voor het wassen van groenten, vissen die in besmet water geleefd hebben – of door contact met braaksel of ontlasting van een patiënt. Je kunt je voorstellen dat met 1,5 miljoen daklozen weinig sprake is van hygiëne. Ruim 120.000 Haïtianen zijn inmiddels besmet en circa 2.600 mensen zijn aan de ziekte bezweken.

De bewoners zijn dakloos, hongerig, leven onder erbarmelijke omstandigheden, en zijn bang voor cholera. Dit alles heeft er de afgelopen weken toe geleid dat in massa hysterie tientallen mensen in de zuid-westelijke regio Grand’Anse gelyncht, gestenigd, in stukken gehakt en in brand gestoken zijn. Velen van hen waren vodou priesters. De menigte dacht dat deze priesters met magische substanties de cholera over het land verspreiden. Men beschuldigt deze natuurgenezers van cholera hekserij.

De epidemie heeft vorige maand ook geleid tot dodelijke anti-VN rellen, toen de wanhopige populatie zich keerde tegen de Nepalese vredesmacht: zij zouden de ziekte naar Haïti gebracht hebben.

De regering moet dringend de Haïtiaanse bevolking informeren over de werkelijke oorzaak van cholera, en over de mogelijke bestrijding en voorkoming ervan. Dit zal geen makkelijke klus worden. Als je kind steeds zieker wordt, dan zoek je geen wetenschappelijke verklaring die je kunt zien noch begrijpen. Je zoekt een zondebok waar je je verdriet, angst en frustratie op kunt botvieren. En dit keer zijn het de houngan (vodou priester), de mambo (priesteres) en de bokor (beoefenaar van zwarte magie en tovenarij).

Er is nog maar weinig over van het paradijs dat Haïti ooit was. Merry Christmas Haïti, be as merry as you can…

Geplaatst in Compassie

Ontuchtzaak kinderdagverblijf Amsterdam

Met grote afschuw en absoluut ongeloof las ik net een bericht over de ontuchtzaak in Amsterdam. Een ontuchtzaak in een kinderdagverblijf. Een veilige haven voor je kinderen, tenminste, daar vertrouw je op als ouder.

Een mannelijke medewerker van het kinderdagverblijf heeft in de loop der jaren tientallen kinderen misbruikt. Kinderen van nul tot maximaal vier jaar! Echt, helaas schieten woorden te kort, anders zou hij nu vast dood neergevallen zijn door mijn woede.

Mijn kinderen zijn vroeger eerst naar een gastouder gegaan toen ik moest werken, en daarna ook naar een kinderdagverblijf. Een geweldig kinderdagverblijf met hartelijke meiden die niets liever doen dan je oogappels vertroetelen, spelletjes met hen spelen, dingen leren. Een geweldig beroep, door hen kunnen wij blijven werken omdat onze kinderen veilig zijn en het gezellig hebben.

En dan komt zo’n eikel die dit vertrouwen met voeten vertrapt, die kinderen in het ergste geval voor hun leven beschadigt. Die ouders in een hel op aarde doet belanden. Het Nederlandse rechtssysteem is hier niet op berekend. Hoe wil zo’n man berecht worden? Met gevangenisstraf? Met therapie? Ik heb een prima oplossing: castratie, met twee bakstenen desnoods. Daarna mogen de ouders van de kinderen hem van me hebben.