… slechte kleding wel.
Mijn verhaal over KLEDING in zes woorden:
“Het is niet te koud, mama!”
klik voor details
<< Wil je ook de andere zes-woorden verhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast.
… slechte kleding wel.
Mijn verhaal over KLEDING in zes woorden:
klik voor details
<< Wil je ook de andere zes-woorden verhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast.
Huisjes van plezier
wachten op de lentezon,
stram in het gelid.
Waar kindervoeten holden
spelen nu de zandkorrels.
klik voor details
© doldriest.com
JAPANS GEDICHT OP ZATERDAG
Iedere (nou ja, bijna iedere) zaterdag publiceer ik een Japans gedicht op Doldriest. En ik daag jou uit om mee te doen!
Schrijf een:
en plaats het -al dan niet met afbeelding- op je blog, website of Facebook. Geef het de titel Japans Gedicht (of een andere titel) en link terug naar deze uitdaging. Plaats vervolgens de url naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest.
Fijne zaterdag!
Liefs,
Marion
Wie volgt?
Noodverordening, explosievendienst, protesten en dranghekken. Bussen vol demonstranten. Politiemensen in en uit uniform, ME en helicopters. Een man met een hakbijl…
Maar van harte welkom in Nederland, lieve Sinterklaas. Welkom, vrolijk rondbuitelende fratsenmakers in wat voor kleur dan ook. Kom en wees blij, Piet, Pedro, Klaas, Charles, Ali of welke naam dan ook. Zet het vuur van de ketels maar wat lager, Stookpiet, want de Stoomboot mag gerust hier aanmeren. Let maar niet op die nare boze grote mensen hoor. Kijk in plaats daarvan naar de glunderende kindersnoetjes in wat voor kleur dan ook, met welke naam dan ook, die vol verwachting naar jullie opgeheven zijn. Die al weken, zo niet maanden naar jullie komst toeleven.
Ziek word ik van het hele gedoe rondom dit kinderfeest. Voors en tegens botsen fel, vechten onder het oog van de kleintjes die er helemaal niets van begrijpen. Het zal de kinderen een biet zijn hoe zwartbruingroenroodwitblauwe Piet eruit ziet. Sinterklaas komt naar Nederland, met zijn boot, met zijn schimmel, en rijdt over de gladde bevroren daken om cadeautjes door niet-bestaande schoorstenen te mikken.
Wat vinden kinderen van de Pieten? Maken zij verschil tussen een zwarte en een blauwe Piet? Tussen een regenboog- en roetveeg Piet? Maken zij verschil of maken de volwassenen verschil? Tradities hoeven niet vast gemetseld te zijn. Tradities mogen best veranderen, als ze niet meer goed passen in de huidige samenleving. Als onze medelanders zich gekwetst voelen, moet zeker een discussie gevoerd worden. MAAR NIET NU. De volwassenen moeten nu gewoon even hun mond houden. Protesten, ME en mannen met hakbijlen. Gossamme zeg! KINDERFEEST, remember? Onze kinderen zijn nu het middelpunt, mogen zij even, ja?!
Misschien dat het boek ‘1000 jaar Sinterklaas‘ van Peter van Trigt eindelijk duidelijkheid schept en een einde maakt aan de verhitte discussie. Duizend jaar Sinterklaas! Van Trigt dook in de geschiedenis en schreef het ware verhaal van St. Nicolaas en zijn geheimzinnige knecht. Het Sinterklaasfeest kan grotendeels naar eigen inzicht worden ingevuld. Je hebt alleen een Sint en een of meer knechten nodig.
In Sint’s schaduw loerde steeds een demon, een duistere gezel.Tegenover de heilige was deze demon echter machteloos. Dat kon iedereen met eigen ogen zien. Want waar Sint optrad, werd hij namelijk begeleid door een of meerdere zwarte knechten met een roe en een ketting. Die ketting stond voor het geknechte, oftewel het: onderworpen kwaad. De roe was voor wie niet wilde luisteren naar zijn opvoeders.
Misschien moet de toekomstige Piet op een duivel gaan lijken, compleet met hoorntjes op zijn voorhoofd en bokkenpoten. Een geketende duivel. Misschien dat dát beter is voor onze kinderen, voor onze gemêleerde maatschappij…
Een rode Piet? Niet omdat dat de kleur van de duivel is, maar omdat rood de kleur van alle harten is. Of de buitenkant nu zwart, wit, geel, rood, blauw of groen, purpelpaars, gestippeld of gestreept is.
onbevangen klein
stapt ze dwars door kunstwerk heen
parmantig roze
klik voor details
© doldriest.com
JAPANS GEDICHT OP ZATERDAG
Iedere (nou ja, bijna iedere) zaterdag publiceer ik een Japans gedicht op Doldriest. En ik daag jou uit om mee te doen!
Schrijf een:
en plaats het -al dan niet met afbeelding- op je blog, website of Facebook. Geef het de titel Japans Gedicht (of een andere titel) en link terug naar deze uitdaging. Plaats vervolgens de url naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest.
Fijne zaterdag!
Liefs,
Marion
Wie volgt?
gekleed in vodden
zijn zij de koning te rijk
dorsten naar kennis
klik voor details
© doldriest.com
JAPANS GEDICHT OP ZATERDAG
Iedere (nou ja, bijna iedere) zaterdag publiceer ik een Japans gedicht op Doldriest. En ik daag jou uit om mee te doen!
Schrijf een:
en plaats het -al dan niet met afbeelding- op je blog, website of Facebook. Geef het de titel Japans Gedicht (of een andere titel) en link terug naar deze uitdaging. Plaats vervolgens de url naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest.
Fijne zaterdag!
Liefs,
Marion
Wie volgt?
Gisteravond zaten we nog laat aan de tuintafel, mijn drie mannen en ik – twee ervan ontsproten aan mijn schoot, de andere mijn partner. Het was verdacht stil in de buurt. Waren wij nog de enigen buiten? ‘Nee, die zijn waarschijnlijk stil en luisteren naar ons.’ De schutting kreeg ineens oren.
Ik had pastasalade gemaakt, een grote schaal vol. Binnen stonden de ingrediënten voor een tweede lading klaar, maar dit bleek al te veel. Nick at alleen de pasta en de kip; de groene en rode onderdelen liet hij liggen – veel te gezond. Sean schepte zijn bord nog een keer vol en keek met hoopvolle blik rond. ‘Wil nog iemand mozzarella?’ Gelukkig niet. Binnen een seconde schepte hij het schaaltje leeg op zijn bord. Zet hem een hele bol voor, en hij eet hem zo op.
Ze torenen boven mij uit, de twee spruiten. Ze praten soms onbegrijpelijk. Over bloemen en bijen. Afkortingen en verbasteringen der hedendaagse taal. Nieuwe ontdekkingen in het heelal. Wereldpolitiek. Pokémon GO. Hogeschoolperikelen. Onrecht en onzin. V-man en ik horen het met verbazing aan. ‘Praat toch normaal’, roep ik dan. Met een grijns kijken ze me aan, ze hebben weer eens gewonnen. Games, computers, daar weten ze alles van. Maar een simpele beugelfles openen en weer dicht maken, dat ligt iets gecompliceerder. Ze turen naar de onbegrijpelijke metalen draden, halen hun schouders op. En dan lach ik.

Wat geniet ik iedere dag van mijn mannen. Wat ben ik gezegend dat ze nog thuis wonen. Op kamers gaan of een appartement huren is erg duur, en is bovendien op dit moment helemaal niet nodig. Misschien vliegen ze de komende jaren (weer) uit. Maar voor nu koester ik me in hun warmte en gezelligheid. Ben gek op mijn mannen. ❤
Mijn wereld stond stil
toen jij werd geboren
en kreeg pas echt glans
door jouw eerste lach
Weerloos sterk
nam je mijn hart in handen
ik was verloren
vanaf de eerste dag
Je tere oogopslag
zo open, onschuldig
een moeiteloos smelten
ik zag alleen jou
Dan het hoofdje schuin
in twinkelende blik
verstraalde je ondeugd
waar ik zoveel van hou
Weergaloos dapper
stap jij door je leven
kin eigenwijs
onnavolgbaar vlug
Maar soms, in een tel
is daar weer mijn kleintje
en zie ik net als vroeger
je kuifje terug
Je kleine handen
werden stoere knuisten,
tien teentjes
nu van groot formaat
Maar wat blijft
is wij samen
een moederliefde
die nooit meer overgaat
—
Voor Owen en Elin,
en natuurlijk ook voor mijn zonen Nick en Sean
❤
© MC Driessen
Kinderen moeten rennen, ravotten, klimmen en klauteren – in het echt, en niet op een scherm. Hun vingers naar takjes grijpen, grassprietjes tegen het zonlicht houden, onderzoeken, slakken en torren bekijken, boomschors voelen, stenen over het water laten keilen – en niet alleen de denkbeeldige toetsen van een tablet en smartphone. Hun gezicht moet naar de zon en regen gericht zijn, omhoog kijkend naar de wolken – en niet constant voorover gebogen. Kinderogen moeten de wereldwonderen ontdekken, beleven, schoonheid indrinken – ook in het echt.
Kinderen mogen nog, en wij moeten het zelf weer leren.
klik voor details
© MC Driessen