Mijn bijdrage aan Verbeeld een Verhaal in Zes Woorden: Vervoer
~
EINDBESTEMMING BEREIKT… MAAR NOG NIET AFGEDANKT!
~ klik op de foto voor een groter formaat ~
—
Lees ook de andere verhalen over vervoer.
Tag: kunst
Bigtwin Bikeshow 2012 – 2
Voor de lol nu wat andere biker foto’s 😉
Kunst & Golf
Golf. Visioenen van mensen in geruite broeken die een grote tas vol clubs achter zich aan slepen over een gladde grasmat. Mensen die regelmatig stoppen om met een soepele zwaai een kleine witte bal een hengst te geven, die vervolgens met een sierlijke boog in de verte verdwijnt. Zon, rust en beheersing. Swings, putten, greens.
Wat ik daar tussen doe? 😉
Slechts twee maal heb ik de edele golfkunst mogen beoefenen. Vooral oefenen. Een clinic binnen en een clinic buiten, op de driving range. En dat was best grappig, vooral als je eindelijk de bal een keertje flink raakt. Ik heb echter begrepen dat je niet in de lucht mag springen als iets goed gaat. Dat het niet de bedoeling is dat je het uitgilt van pret als je een onmogelijke uitdaging hebt overwonnen. En dat ingetogen karakter trekt mij niet zo aan.
Op deze bewolkte dag was ik echter niet op Golfbaan de Haenen in Teteringen om te golfen. Nee, er was een kunstexpositie. Een route van twee kilometer voerde me langs werken van de Brabantse kunstenaars Theo Keurentjens en Juul Baltussen, die in steen en staal werken. Met een prachtig uitzicht op de golfbaan en omgeving. En de sporters waren allemaal zeer vriendelijk!
Natuurlijk had ik mijn camera bij me. Proef de sfeer van kunst en golf:
De Kunstexpositie is nog tot en met 30 september 2012 te bezichtigen, entree is gratis. In het clubhuis is een gids verkrijgbaar met een beschrijving van de kunstenaars en de foto’s van de werken. De wandelroute van ca. 2 km start ook bij het clubhuis. De Haenen wil hiervan een jaarlijkse afwisselende kunstevenement van maken
Golfpark De Haenen
Laan der Continenten 70
4847 DG Teteringen
076- 5783950
info@dehaenen.nl
www.dehaenen.nl
Contactpersoon:
Hans de Wilde 06-53149989
Floriade 2012
De trein spoedt zich oostwaarts. Enigszins benauwd vraag ik aan mijn vriend of het toch niet zoiets is als de Huishoudbeurs. Hierop word ik hartelijk uitgelachen. Juist ja. Ik waag het er maar op: we gaan naar de Floriade in Venlo. Een strak blauwe lucht trilt boven het theater van de natuur en ik laat me meetronen door de menigte. Eenmaal binnen zie ik kleuren. Kleuren van bloemen, kleuren van taal en van mensen. Het wordt een prachtige, zonovergoten dag.
De Wereld Tuinbouw Expo heeft vijf aandachtsgebieden:
- Relax & Heal: proef, ruik, voel, hoor en zie in alle rust hoe de natuur je gezondheid, je welzijn en je gevoel beïnvloedt.
- Green Engine: natuur en industrie, het lijken twee uitersten. Dat die twee ook heel goed samengaan, zie je hier. Maak kennis met de tuinbouw als belangrijke motor van de economie.
- Education & Innovation: een wereld van strakke lijnen en wisselende perspectieven. Symbool voor de manier waarop we naar de toekomst kijken. Steeds vanuit een andere hoek.
- Environment: ervaar hoe bloemen, planten, bomen, groenten en fruit in je directe leefomgeving je dagelijkse leven kunnen verbeteren. Hier word je je bewust van het belang van groen in de stad. Binnen en buiten. Thuis en op je werk.
- World Show Stage: maak kennis met andere culturen en dompel je onder in een kleurrijke smeltkroes van kunst, cultuur en entertainment.
Maar ik heb mijn eigen indeling.
Mensen:
Kunstigheden:
Dieren:
En natuurlijk bloemen, bloemen en nog eens bloemen. Zoveel bloemen dat ik een extra batterij nodig heb voor mijn camera. Hier een bloemlezing:
Een bijzondere belevenis is de Earthwalk. Een schuin oplopend pad slingert zich rond een grote halve aardbol omhoog waarin een film wordt vertoond. Onder je voeten. Je gaat met zijn allen op een (hoop ik heel) dikke glasplaat staan en kijkt op hoog niveau naar het schouwspel dat zich afspeelt met jouw neus er bovenop. Enige bestendigheid tegen hoogtevrees is gewenst, maar het is niet echt eng. Wat ik wel verontrustend vind is het lichte gekraak van het bouwsel. Ik moet mijn fantasie strak in de hand houden, wil ik rustig blijven staan. Alweer word ik uitgelachen 😉
Je kunt hieronder door een groot formaat foto’s heen bladeren door op het eerste plaatje te klikken.
Of laat je ogen verwennen zonder te klikken:
Heb ik teveel beloofd? Adembenemende schoonheid in het klein. De Floriade 2012 is zeker de moeite waard. Geopend van 5 april tot en met 7 oktober as.
Vakmanschap!
Mijn oom Albert Driessen, gepensioneerd en gepassioneerd loodgieter, vertelt:
Het was op een mooie voorjaarsdag in april 2006 – als ik het mij goed herinner – dat een bevriende dakdekker kwam vragen of ik genegen was om mee te helpen bij het maken van griffioenen voor een restauratieproject waar hij een beetje mee in zijn maag zat. Daar hij wist van mijn passie om iets te creëren, zat hij goed met zijn vraag!
Na mij verdiept te hebben in de materie en nadat mijn vraag om de laatst overgebleven griffioen uit elkaar te mogen halen positief beantwoord was, ben ik aan de slag gegaan.
Met een bevriend kunstenaar zijn wij afdrukken gaan maken van de vijf losgemaakte onderdelen waaruit deze griffioen bestond. Nadat wij de mallen in brons gegoten hadden, kon ik gaan beginnen met het drijven van het lood in de mallen om ze samen te voegen, zodat er een griffioen als eindproduct ontstaat.
Marion, ik heb je hierboven een indruk willen geven van wat er zoal bij komt kijken als je een beeld wilt maken. De griffioenen, dat was een uitdaging! De kapel ligt op de begraafplaats onder aan de voet van de Cauberg te Valkenburg.
Verder zie je een draak die ontstaan is van wat afvalmaterialen, een regenton die ik wat kaal vond uitzien, een trechter gemaakt om wat bloemen in te zetten, een klok met een paar ogen erboven die waken over de juiste tijd, enkele bronzen beelden die ik gemaakt heb, en op de laatste foto zie je de wasmodellen klaarstaan om na enige verdere bewerkingen af te gieten in brons.
Zoals je ziet is tijdinvulling geen probleem.
Veel liefs en groetjes,
Oom Al
Wat ben ik trots op mijn kunstzinnige en getalenteerde oom!
________________________________________________________________
Meer invalshoeken vind je bij Reismeermin.
Landgoed Wolfslaar
Ergens in de 17e eeuw wordt in Breda een boerenhoeve gebouwd, compleet met weilanden, akkers, een moestuin en een grote boomgaard: Landgoed Wolfslaar is ontstaan. En deze geschiedenis herhaalt zich: in de loop der tijd is deze boerenhoeve minstens vijf keer vernietigd en weer opgebouwd. Een volhouder dus.
In 1862 geeft de toenmalige eigenares, barones Charlotte Storm-Cuypers opdracht tot de bouw van het statige, stijlvolle Landhuis en Koetshuis zoals wij deze tegenwoordig kennen. Haar erfgenamen verkopen het geheel in 1905. Tussen 1905 en 1947 wordt Landgoed Wolfslaar door verschillende families bewoond, totdat het in 1955 wordt verkocht aan de gemeente Breda. Achtereenvolgens fungeert Wolfslaar als kraamopleidingsinstituut, onderdeel van de Volkshogeschool Bouvigne en als kantoor van de Grontmij.
(Foto’s van de gebouwen op verzoek toegevoegd – bron: internet)
Tegenwoordig worden de gerestaureerde panden gebruikt als luxe conferentie- en feestlocatie met bijbehorend – in 2005 met Michelinster bekroond – restaurant. Prachtig allemaal. Voor mij heeft Wolfslaar echter een andere aantrekkingskracht: de landgoedtuinen, een stukje natuur waar je het niet verwacht. Wie weet struinen er zelfs nog wolven rond…
Droomwerelden
De weg was donker, nauwelijks verlicht door de her en der geplante lantaarnpalen. Het was geen romantisch duister, integendeel. De lampen van het tegemoetkomende verkeer op de A16 boorden zich als schijnwerpers in mijn brein, terwijl ik op de ventweg in een sukkeldrafje verder reed. Waarom, WAAROM zetten ze geen witte strepen aan de kant van die weg? Overal staan strepen waar je niet overheen mag rijden, en als je ze nodig hebt, zijn ze er niet. Behoedzaam activeerde ik Kaatje’s groot licht waar het maar kon.
Gelukkig arriveerde ik heelhuids in Terheijden, waar mijn vrienden al op me wachtten. De uitbundige begroeting bestond uit knuffels, kussen, pootjes en zelfs wat gelik. Recht op mijn neus. Nou is die ook niet heel erg makkelijk te missen 😉 Wij – de drie Mar’s – werden uitgezwaaid door nog een Mar (maar dan de mannelijke versie) en Reina, die ons beteuterd nakeek. Gingen we dan niet wandelen?
Nee lieverd, wij gingen naar een andere wereld. Wij gingen, na anderhalf jaar mislukte afspraakpogingen, eindelijk mijn verjaardagscadeau van vorig jaar mei verzilveren. Ik had namelijk een tegoedbon voor een workshop bij Droomwerelden gekregen.
Droomwerelden is een fantastisch initiatief van Marij van Ham (jawel, weer een Mar!), die creatieve cursussen met zelfdrogende klei verzorgt voor jong en oud, kinderfeesten, voor rustige kinderen en voor kids met een uitdaging, voor mannen en vrouwen. Iedereen kan bij haar terecht in de smaakvol en professioneel ingerichte ruimte. En wij dus ook!
Eerst uitgebreid rondsnuffelen natuurlijk. Er stonden heel veel prachtige dingen, van Marij van Ham zelf, maar ook van haar cursisten. Ik kon mijn geluk niet op: ik was omringd door elfen, kobolds, fantasy wezens, feeërieke lampen en draken! DRAKEN! Ze bestaan echt 😉 Ik stond natuurlijk te kwijlen bij de grote draak in de slideshow, die door Marij gemaakt is.
De sfeer was heel relaxed en we kregen koffie en thee, banketstaaf en chocolade pepernoten. Op dat moment kon de avond al niet meer stuk. We bladerden de voorbeeldboeken door en keken elkaar aan… dat konden wij nooit! En zeker niet binnen twee-en-een-half uur. We were wrong.
Kijk maar eens naar de foto’s. Zie je dat witte ei? En die witte lap? Die vormden de basis voor de drakenkop die ik wilde maken. Marij deed alles even voor om vervolgens de uitvoering aan onze onwennige vingers over te laten. ‘Wat zijn jullie stil’, zei ze halverwege. We hadden echter alle aandacht nodig bij hetgeen in onze gedachten al klaar was, maar in onze vingers heel andere dingen deed. Zoals wegglijden. Omvallen. In elkaar zakken. En het leek zo makkelijk in haar vaardige handen.
De klok snelde vooruit, maar Marij bleef onverstoorbaar. Niets afraffelen, maar rustig verder gaan tot we klaar waren met onze kunsten. De grote tafel was bezaaid met klei, nep-tanden, verf in bierdopjes, stenen, penselen, kwasten, krabbertjes en ander gereedschap, kerstballen, piepschuim in alle maten en vormen. Zelfs een kanten blouse werd gebruikt om een reliëf in de klei aan te brengen. Pas tegen half elf was de laatste penseelstreek gezet en werden onze fantasierijke creaties zorgvuldig en feestelijk in cellofaan ingepakt. Zo trots als een aap waren wij. En de resultaten mogen er zijn, toch? Wat een aandoenlijke kus-vis van Mar. En een sierlijke droomwereld van de andere Mar! 😀
Dankjewel, lieve vriendinnen, dankjewel Marcel, voor deze bijzondere avond. Bedankt Marij, voor je kundige en bezielde begeleiding. Ik heb 200% genoten. En mijn bloeddorstige hagedis heeft inmiddels een ereplaats in mijn woonkamer gekregen:
Meer informatie over Droomwerelden vind je op www.droomwerelden.nl
Abraham op ’n Harley?
Het was feest afgelopen vrijdag. Niet zomaar een feest, maar een feest van iemand die een halve eeuw ervaring achter zijn kiezen heeft. Van iemand die nu weet waar hij zijn mosterd moet halen. Iemand die je geen rad meer voor ogen kunt draaien… behalve dan dat van een Harley-Davidson. Want van zo’n rad krijgt onze Abraham nooit genoeg… Afgelopen vrijdag werd Bob vijftig jaar. Ook Vman en ik waren uitgenodigd.
Bob’s feest werd in de Ierse pub thuis gevierd – maar toch ook weer niet 😉 Het was een gezellige bende van vrienden en familie en al gauw liep ik van wang naar wang, want een hartelijke begroeting is een must in onze groep! Heerlijk om bij te kletsen onder het genot van een glas rosé en appelsap. Tot het sap mijn neus uit kwam en ik op aanraden van de puike bediening overging op Rivella. Best lekker dat spul.
Er kwamen allerlei heerlijke hapjes langs, het was alleen jammer dat er roze wormen in zaten! Tot grote vreugde van Martina bedankte ik voor deze ‘lekkernij’. Maar zonder gekheid, de catering was geweldig! Kruidige gazpacho, fruitige saladehapjes, knapperig verse broodjes met roomboter en verschillende soorten zout. Een brokje zout belandde in mijn decolleté en dreef mij half tot waanzin. Na overleg met een proestende Ruby ben ik het maar eruit gaan vissen op een rustige plek. Glaasjes met verrukkelijke olijven. Er werden zelfs vers gegrilde hamburgers royale geserveerd.
Halverwege de avond werd onze Abraham ontvoerd door een geheime delegatie, om even later aan de hand terug geleid te worden naar het feestgedruis. Daar waar Bob eerder normaal gekleed was, mochten wij nu zijn harige benen aanschouwen die onder een korte broek uit staken. Een shirt, blinddoek en een olijk petje met propeller maakte de outfit compleet. Bob nam plaats op een houten hobbelpaard ‘Harley’ en al spoedig schommelde hij erop los. Wat ging er gebeuren?!
Er kwam een enorme taart het zaaltje binnen wandelen! Nee, geen dikke vrouw, maar een echte taart. Nou ja, ook niet echt, maar van stof, versierd met ballonnen. Tijdens de speech werden enige gebeurtenissen uit Bob’s leven aangestipt. De spanning steeg, wat was het geheim van deze taart? Al gauw daalde de taart op miraculeuze wijze en uit het midden sprongen vier behaarde dames als duveltjes uit een doosje naar voren: K4. Bob’s benen waren er heilig bij! Na enige band-problemen gaf K4 een spetterende voorstelling met hun liedje ‘Wij blijven vrienden‘. Hilarisch!
Ton nam op zijn eigen unieke wijze het woord en bood Bob maar liefst twee keer twee cadeaus aan: twee fake om hem op een dwaalspoor te zetten, en twee echte. Hij kreeg een grote motortas en een prachtige pentekening van zijn hond Sam in een mooie lijst. Een bijzondere herinnering aan een bijzondere vriend…
Tegen het einde van de avond kwamen de flessen whisky op tafel, waaronder mijn favoriete Dalwhinnie. Jammer genoeg heette ook ik BOB – maar geen Abraham, nóg niet . Meer dan een zo goed als onzichtbaar bodempje zat er niet in die avond. De muziek stopte, de bediening stopte, maar wij waren nog lang niet klaar met kletsen. Ruim na twee uur liepen we naar buiten.
Kaatje stond nog trouw te wachten en daar ging het weer richting huis. Halverwege merkte ik dat we gevolgd werden! Onverstoorbaar hield ik me aan de maximum snelheid – sort of – om voor een rood stoplicht halt te houden. Mijn achtervolger stopte naast ons, opende het raam en begon te dreigen dat we beter een beetje door konden rijden! Vman antwoordde dat we dit helemaal zelf moesten weten, en na wat over en weer geschreeuw stapte de bijrijder van mijn bumperklever uit! Het leek me beter om er als de wind vandoor te gaan… ook al waren het Ruby, PP en Rudy maar *grijns* hopelijk waren er geen getuigen van dit incident, anders zou alarmnummer 112 wel eens een oproep gehad kunnen hebben.
Het was feest afgelopen vrijdag! 😀
DOLDRIEST 
