Tag: OBA

Geplaatst in Columns, Fantasy, Nieuws

De Gulden Zet

Gepost op door Doldriest

Het Land Onder De Zeespiegel was in rep en roer. Het gonsde letterlijk van de geruchten.

Heb je het al gehoord? De Wilde Pion wil de Gulden inzetten in het Grote Schaakspel!

Opwinding en verwarring heersten over het land en ook ver daarbuiten. Overal braken discussies los. ‘Wat zou het betekenen,’ vroeg men zich af, ‘welke kant gaat het Spel nu op? Keert dit het tij? Komen de Gulden Tijden van weleer weer terug? Of wordt het gehele Waterrijk in duisternis gedompeld?’

Hoewel de andere Grootmeesters dit soort zetten al vaker voor hun kiezen hadden gekregen, werden zij toch enigszins onrustig. Zij drentelden heen en weer over het schaakbord, stootten hun tenen aan de randen en keerden schielijk weer terug naar hun vakje. Maar even consolideren.

Eigenlijk was de zet helemaal niet nieuw. De tactiek stond al jaren bekend als de Zet der Gulden Middenweg. Niet echt nieuw of verrassend dus. Vrij doorzichtig zelfs. De strategie was gebaseerd op de doctrine van de mythische figuur Aristotalloss, die had verkondigd dat iedere deugd voortkomt uit twee ondeugden.

Eén van de ondeugden in kwestie, de Wilde Pion, wreef intussen in zijn handen, overtuigd van zijn briljante zet.

Laat de kiezers zich maar uitspreken over de Gulden Zet. Dan kan ik me daar lekker achter verschuilen, terwijl de andere Grootmeesters de echte kastanjes uit het vuur halen. Brand ik mooi mijn vingers niet. Het is trouwens een prima jaargetijde voor kastanjes. En ze groeien langs de Gulden Middenweg!

Zijn mede-ondeugden waren Hoogmoed, Gierigheid en Gulzigheid. Het waren vage figuren die nooit echt op de voorgrond traden maar alles regelden via hun volgelingen. Ze hielden van het zaaien van verdeling. Van rookgordijnen creëren en afleiden. Van gekonkel en gekronkel. Van het opzetten van mensen tegen elkaar.

De Grootmeesters peinsden lang over een tegenzet. Het Grote Schaakspel in het Land Onder De Zeespiegel stagneerde en viel zelfs even stil, terwijl de onrust en protesten van de mensen in het hele rijk toenamen. Met luide stemmen eisten zij duidelijkheid.

Slaan wij inderdaad de Gulden Middenweg in of handhaven wij de Euri Tactiek?

Ten langen leste staken de Schaakmeesters de koppen bij elkaar, sloegen de handen ineen en deden zelfs een tijdje aan voetjevrijen over de vakgrenzen heen. Het was een magische samenwerking. De Meesters waren nu samen aan zet, en dit deden zij met wijsheid, rechtvaardigheid, gematigdheid en moed. Met trouw aan de medemens. Zij hielden vast aan de eerder gekozen strategie in het Grote Schaakspel en versloegen daarmee de Wilde Pion met zijn Gulden Zet.

Had Aristotalloss toch nog gelijk: iedere deugd komt inderdaad voort uit ondeugden. En dat doet mij deugd.

Het voorgaande is natuurlijk slechts een deel van een sprookje. Ik stort me niet echt in de politieke wateren van het Land Onder De Zeespiegel. Die stromen zijn mij iets te roerig en verraderlijk. Ik laat het aan de dolfijnen en barracuda’s over, de walvissen en kwallen, de algen en kreeften. Zij voelen zich allen als een vis in het water, ook al zijn zij het niet. In het Land Onder De Zeespiegel geldt namelijk het recht van de sterkste. Of van de meest gehaaide…

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Taal

Gepost op door Doldriest

~

Willekeur aan letters

neergesmeten

op wit vlak

~

Ontluikende chaos

ingetoomd

begrip in collectief

~

Expressie van beelden

gedachtenband

van mens tot mens

~

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Verhuizen

Gepost op door Doldriest

Intrigerende uitdaging van Jokezelf: bedenk een compleet verhaal in precies zes woorden en zoek daar een illustratie bij. Dit keer gaat het over verhuizen. 

 

“Oh, en hier komt de commode!”

 

Lees hier de andere creatieve bijdragen…

Geplaatst in Fantasy, Games

Dungeons & Dragons

Gepost op door Doldriest

Dit wordt geen gezapig weekend met saai familiebezoek. Geen wassen draaien en strijken. En er is al helemaal geen sprake van op de bank in slaap vallen. In tegendeel, het wordt een aaneengesloten strijd tegen het kwade. Of tegen het goede. Wat zeker is, is dat het een gevecht wordt, vaak op leven en dood.

Morgenmiddag arriveren mijn vrienden uit West-Friesland voor twee dagen vol avonturen met en tussen trollen, orcs en elfen, reuzen en aardmannetjes in de uitgestrekte gewelven van het Onderdonker. Jeeeeeeeeeez’, dat klinkt echt voor geen meter in het Nederlands. The Underdark! Gelukkig spelen we Dungeons & Dragons (D&D) voornamelijk in het Engels.

Zwaaiend met zwaarden en schilden maaien we onze tegenstanders neer, doorboren en spiesen, hakken en houwen, tot niets meer overblijft dan wat bloederige…  met een koffielepeltje zitten we op de bank met een hapje en een drankje, pratend, in de aanval of juist de verdediging, vol discussie of samenwerkend. Met diverse schitterende D&D boeken bij de hand om regels en magische items op te zoeken.

Zo’n rollenspel wordt geleid door een Dungeon Master (DM), die het basisverhaal helemaal heeft voorbereid en uitgewerkt (tot en met de bijrollen). De spelers weten alleen de feiten die de DM hen verstrekt. Hij schetst de spelsituatie, stelt vragen, doet suggesties en geeft opdrachten aan de spelers, die ieder een fantasy personage hebben bedacht. En dan gaat het avontuur beginnen, duiken we onder in onze rollen en gaan spelen. In onze groep zijn er vier spelers en een DM.

Zo kan de groep – na subtiele aanwijzingen van de DM – bijvoorbeeld recht in een hinderlaag van een bende schurken lopen. Dan is het niet zo dat een van ons opspringt, een cape omslaat, naar de keuken rent en met een koksmes gaat maaien. Of met aardappelschilmesjes de anderen belaagt. Nee, we verzinnen de acties zelf door middel van onze fantasie. We gaan in de tegenaanval. Zoeken dekking achter een boom en schieten terug. Of sluipen naderbij en schakelen de boeven zo uit. Of sturen er een vuurbal naar toe (wizard). We schetsen een spel met woorden.

Deze verzinsels worden eenvoudig uitgebeeld door miniaturen en getekend op papier of een whiteboard. Acties zijn aan vaste regels gebonden. Zo wordt de uitkomst vaak bepaald door het gooien van dobbelstenen. Het zijn heel aparte exemplaren. Een normale dobbelsteen is een D6 (zes vlakken), maar wij spelen met een D4 (vier vlakken), een D6, D8, D10, D12 en een D20. Het is dus helemaal niet zeker of een actie gaat lukken.

Als een 20 gerold wordt (met de D20 natuurlijk) weerklinkt gejuich, want dat betekent dat de actie zeer goed gelukt is. Maar het komt ook wel eens voor dat je een 1 rolt (met diezelfde D20) en dat is niet zo gunstig. Zo heb ik in een weekend wel eens vijf keer een één gerold, zowat achter elkaar. En kukelde dus ook vijf keer van een palissade af. Hard. Een tijdelijke ‘gave’. We hadden direct door moeten rijden naar het casino! Iedere keer als je gewond raakt, raak je hitpoints kwijt. Je kunt ook ‘dood’ gaan in een sessie en dan ben je je personage, waar je maanden, zo niet jaren aan hebt gewerkt, kwijt.

Daarnaast heeft ieder personage sterke en zwakke punten die de kans op succes vergroten of verkleinen. Als je een compleet harnas draagt, is de kans nihil dat je goed bent in sluipen. En heb je moeite tegen een berg op te klimmen. Maar van de andere kant ben je wel een tank in close combat. Lekker rossen. Een goede samenstelling van de groep is dan ook zeer belangrijk.

Hoewel de DM het verhaal kan sturen, is de echte invulling van een D&D avontuur soms zeer verrassend door de creatieve bijdragen en vondsten van de spelers. Zo hebben wij in de vorige campaign in onze bloeddorst een van de bij-personages van de DM ‘vermoord’, voordat die ons een belangrijke tip kon geven. Verhaal bijna om zeep, maar het beteuterde gezicht van de DM was kostelijk.

Mocht je nieuwsgierig zijn naar onze belevenissen, dan kun je rondkijken op Dungeon Dutchess, waar ik verslag doe van onze verhalen.

Even nog wat technische details voor de liefhebbers:

  • Editie: D&D 3.5
  • Setting: Forgotten Realms

Naast al deze dwaze D&D avonturen is er in zo’n tweemaandelijks weekend ook ruimschoots plek voor culinaire uitspattingen. Nasi Goreng is een klassieker. De pasta-salade een topper. Kaas en olijven. Fris, bier en wijn. Ook is er altijd ruimte voor een spannende dvd en ontspannen geklets. Kortom, het zijn top-weekenden. Even helemaal weg van het werk, van de dagelijkse zorgen en beslommeringen.

Mijn vrienden hebben geen zachte G. Ook zijn zij het milde zuidelijke klimaat niet gewend. Maar stiekem vinden ze het allemaal best geinig, ook al zullen zij het ten stelligste blijven ontkennen.

Tot morgen! Bij nader inzien: tot straks! Middernacht is alweer voorbij…

Geplaatst in Humor

Kadaffie

Gepost op door Doldriest

Net voor het weekend nog even een glimlach:

PS Ik heb zelf een Kaatje… 😉

Geplaatst in Columns, Humor

Klantenbinding?

Gepost op door Doldriest

Reclame maken is topsport onder bedrijven. De een verzint nog gekkere stunts dan de ander om klanten te lokken. Wij zijn veel goedkoper, groener en beter, kom naar ons! Ooit heb ik me laten verleiden door een aanbieding en stapte over naar een andere energieleverancier. Dat heb ik geweten. Hoewel de stroom niet werd afgesloten – technisch verliep alles goed – werd wel een groot appèl gedaan op mijn geduld. En volharding. En speurzin. Een aanslag van meer dan € 1800 viel zomaar eventjes op de deurmat. Eerst kreeg ik het erg warm van pure paniek, toen van verontwaardiging en daarna van woede. Waar waren ze in vredesnaam mee bezig? Ik betaal altijd netjes mijn rekeningen dus waar ging dit over?

Telefoonkosten met klantenservices lopen op per minuut. En voordat je door een pesterig menu bent, zijn er al minstens vijf verstreken, om de boodschap te krijgen dat er nog dertig wachtenden voor jou zijn. Dat houd je een half uur vol en dan smijt je ziedend de hoorn op de haak. Bij wijze van spreken dan. In werkelijkheid druk je op een knopje. Om een half uur later weer door diezelfde molen te gaan.

Krijg je eindelijk een medewerker aan de lijn. Ja, het was wel erg hoog ja. Of ik enig idee had hoe dat kwam? Nee man, natuurlijk niet! Ik was hem voor en zei dat ik echt geen wiet op mijn zolder teelde. Vervolgens stelt hij de vraag of ik misschien een vaatwasser heb? Nou mensen, toen ontplofte ik pas goed. Ik geloof dat ik in zijn oren heb gegild dat ik inderdaad een vaatwasser had. En dat dat ding al jaren kapot was!

Natuurlijk weigerde ik te betalen, ging in beroep en pluisde al mijn papieren tot op de letter uit. Geen cent tot de onderste steen boven lag. Uiteindelijk bleek de netwerkbeheerder een grove fout gemaakt te hebben door de meterstanden niet te melden bij overstap van de oude naar de nieuwe maatschappij, waardoor ik acht maanden dubbel zou moeten betalen.  Niet dus. Uit pure woede ben ik weer teruggegaan naar mijn oude energieleverancier.

Zo krijg je ook veel reclame voor internet/telefoon/televisie. Het zwarte schaap dat afvalligen wil terugbrengen naar de kudde van TELE2. Maar ik laat mij niet meer overhalen! Internet werkt, digitale televisie werkt, vaste telefoon rinkelt regelmatig. Nee, ik blijf gewoon trouw bij Ziggo.

Tot die met iets nieuws komen. Supersnel internet, werkt echter alleen met het nieuwe WiFi modem! Dan bekruipt mij de vrees en slaan de herinneringen aan de vorige ‘verbetering’ toe. De onmacht die je voelt als je alle aanwijzingen tot in detail opvolgt en toch niet gebeurt wat zou moeten gebeuren. Dat lampjes gaan flikkeren, speels heen en weer dansen, maar geen internet. Dat je dagenlang loopt te prullen en het achteraf een extern iets betreft. Dit bezorgt mij nachtmerries, ik doe namelijk nogal veel online.

Een nieuw modem dus. Mijn zonen enthousiast:

Jaaaaaa mam, een hogere internet snelheid, joeheeeeee!

Dacht het niet, ik installeer dat ding voorlopig niet. Het werkt prima zo, router, alles.

Ach kom op mam, doe niet zo moeilijk. Dat werkt heus wel!

Nee, ik vertik het. Bovendien wil je mij niet in de buurt hebben als ik geen internet meer heb. Wacht maar tot Vic hier is.

Hoezo, kan hij het dan wel aansluiten?

Nee, dat kan ik zelf ook. Maar hij kan me wel geestelijk opvangen en rustig houden als het mis gaat!

Het is woensdagavond in de herfstvakantie. Mijn vriend komt langs, luistert naar mijn verhaal en voor ik het weet staat hij met het nieuwe modem in zijn handen. Met een onheilspellende glans in mijn ogen wijs ik hem op de mogelijke gevolgen van deze installatie. Blijkbaar is het te donker om die dreigende schittering te zien, want hij gaat gewoon rustig door en zegt dat Ziggo heus wel weet wat ze doen. Juist ja.

Twee uur later, na vier keer de PC opnieuw opstarten, na tien keer het modem uit- en aanzetten, geven de icoontjes op mijn computer nog steeds aan dat alle verbinding met de buitenwereld is afgesloten. Geen nood, we bellen Ziggo even. Want de ONLINE support is natuurlijk onbereikbaar als je geen internet hebt, oelewappers. Mijn partner belt, hetgeen weer leuke keuzemenu’s oplevert.

Heb je je klantnummer bij de hand?

Ja hoor schat, dat staat op de factuur ONLINE.

Mijn stem druipt van het sarcasme. Humeur zakt en hoofdpijn stijgt. Gelukkig heb ik mijn wonderboekje bij de hand. Eindelijk contact met een Ziggo medewerker. Ik loop als een getergd dier heen en weer. Of ik even het modem beneden wil uitzetten voor de elfde keer. Natuurlijk wil ik dat. Ineens een gil van boven: de telefoonverbinding is verbroken. Ja LOGISCH als ik het modem moet uitzetten! Een hele tijd later eindelijk weer in gesprek met dezelfde persoon. De telefoon wordt in mijn handen gedrukt en ik krijg te horen dat deze klacht wel vaker voorkomt. Dat het een bekend verschijnsel is. Dat er een monteur langskomt om te zien waar de fout ligt. Op mijn vraag wanneer dat gaat gebeuren, antwoordt de man monter met

Maandag.

Eh sorry, zei je nou ‘maandag’?

Het sarcasme drupt langs mijn hals naar beneden.

Maandag!

Nou dat dacht ik toch niet. Ik accepteer die datum niet, dat duurt veel te lang. Ik heb niet om een nieuw modem gevraagd, alles werkte perfect. Bovendien kan ik onmogelijk vrij nemen die dag. Weet je wat, houd dat nieuwe modem maar, ik installeer het oude wel weer!

Dat zal niet gaan.

Pardon?!

De instellingen zijn dusdanig gewijzigd dat dit onmogelijk is.

Op dat moment druk ik de telefoon weer in de handen van mijn vriend. Ik heb geen woorden meer. Na mijn mededeling ‘Ik ga morgen wel werken!’ blijft het stil de rest van de avond. Ik lees en lees, boos op alles en iedereen. Inmiddels is mijn oudste zoon in de weer met het oude modem, maar dat mag inderdaad niet baten.

Nog veel later die avond gooit diezelfde zoon de deur van de slaapkamer open en zegt

Truste.

Truste vent.

O trouwens, internet werkt weer!

en doet dan de deur weer dicht.

WAT?!?

Hij komt terug en vertelt triomfantelijk dat hij het modem langer dan een half uur heeft uitgezet en dat het nu wel werkt! Alle opwinding voor niets. In de ochtend bied ik mijn excuses maar aan voor mijn ‘sceptische’ gedrag. De rust is wedergekeerd.

Afgelopen maandag lag een kaart in de bus. ‘Jammer dat u er niet bent’, van Ziggo. Dat zij graag een nieuwe afspraak met mij maken naar aanleiding van een storingsmelding. En dat ze de voorrijkosten van € 35 wel in rekening brengen… Inmiddels is een vrij pittig bericht onderweg naar Ziggo. Ik wacht nog steeds op antwoord.

Geplaatst in Film

Kuifje komt tot leven!

Gepost op door Doldriest

Kapitein Haddock, Bobbie, Tintin. Kortom… KUIFJE, een creatie van Belgische striptekenaar Hergé (George Rémi). Het eerste stripalbum werd voor het eerst gepubliceerd in 1930. Pas in 1946 verscheen de eerste Nederlandstalige druk.

 

En nu spelen onze helden in een bijna levensechte animatiefilm, gemaakt door Peter Jackson (Lord of the Rings) en Steven Spielberg.

Duizend bommen en granaten!! Het klinkt erg veelbelovend. Na het bekijken van deze trailers, ga ik The Adventures of Tintin, Secret of the Unicorn zeker zien!

Trailer 1:

Trailer 2:

Recensie van de Volkskrant:

Het is een interessante paradox. Stort een filmmaker als Steven Spielberg zich voor het eerst op 3D, doet hij dat met een figuur die een platte held bij uitstek is. In The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn geeft hij een derde dimensie aan Kuifje, de journalist met het olijk omhoog staande plukje haar die door de Belg Hergé met zorgvuldige zwarte lijnen werd uitgetekend.

Er zijn talloze redenen om je niet aan die combinatie te wagen en al helemaal niet als Amerikaan met een figuur die in stripminnend Europa een legendarische status heeft. Spielberg gebruikt voor zijn 3D-avontuur de ‘motion capture’-technologie, een manier van filmen waarbij de acteurs geanimeerde karakters voorzien van stem en mimiek. Dat is wel wennen: wat is deze Kuifje glad! Jamie Bell (Billy Elliot) doet zijn best om hem expressie te geven, maar een blotenbillengezicht blijft het.

Passende keuze
Aan de andere kant, die mengeling van cartoonesk en natuurlijke bewegingen is ook een passende keuze: die combinatie was een van Hergés grote krachten. Daarbij krijg je amper tijd om je eraan te storen. Kuifje zelf is immers niet het meest interessante personage. De razende reporter is in de strips van Hergé vaak een katalysator, een manier om de lezer mee te slepen naar exotische plekken, bevolkt met kleurrijke bijfiguren. Het is het type dat alle belevenissen eerder ondergaat dan naar zijn hand zet – zijn hond Bobby is eigenlijk net iets opmerkzamer.

En dat is precies zoals Spielberg hem toont, in deze film die elementen van de albums Het Geheim van de Eenhoorn, De schat van Scharlaken Rackham en De Krab met de Gulden Scharen bij elkaar veegt en het eerste deel moet zijn van een trilogie. Aan de hand van Kuifje dompelt hij de kijker vanaf het begin onder in digitale actie. Spielberg trakteert op zwaardgevechten en prachtige achtervolgingen, waarbij hij laat zien hoe 3D een niet nadrukkelijke toegevoegde waarde kan zijn. Geen kogels die het publiek in vliegen, maar dwarrelend stof dat een ruimte diepte geeft. En het mag misschien niet de eerste keer zijn dat een hoofdrolspeler midden op straat tussen voortrazend verkeer belandt, maar zelden was het zo spannend.

Nostalgisch
Naar verluidt was Hergé er na Spielbergs Indiana Jones-films van overtuigd dat alleen deze regisseur zijn creatie recht zou kunnen doen. The Adventures of Tintin laat inderdaad zien hoe zeer Kuifje en deze avonturenreeks bij elkaar liggen: het is een bijna nostalgische combinatie van humor en actie. En Spielberg omarmt het bronmateriaal met minstens evenveel liefde als de nieuwe technieken: de voortrazende film zit vol verwijzingen en favoriete figuren als kapitein Haddock – mooi neergezet door Andy Serkis – dragen de film.

Geplaatst in Natuur, Nieuws

Witte Haai Vogelvrij in West-Australië

Gepost op door Doldriest

Wilde dieren en tamme mensen. In zo’n spanningsveld moeten haast wel slachtoffers vallen. Zo ook in West-Australië, waar in de laatste maanden al drie watersporters zijn doodgebeten door (een) witte haai(en). Angstaanjagend voor beide partijen. De witte haai – bekend van Jaws – kan wel zes meter lang worden. De mens bijt van zich af door zes lijnen uit te gooien in de hoop de haai te vangen; het dier gebruikt gewoon zijn tanden – om te eten.

Sinds 2000 mag men witte haaien legaal afschieten in Australië, ook al wordt deze vis met uitsterven bedreigd. En waarschijnlijk gaat men nu inderdaad van deze mogelijkheid gebruik maken om ervoor te zorgen dat deze killer niet nog meer menselijke buit gaat verschalken. Colin Barnett, premier van de staat West-Australië, overweegt zelfs een grote ruiming van haaien bij de populaire zwemstranden. Ook wil hij extra patrouilles en luchtsurveillances instellen en worden stranden afgeschermd. Want als er dodelijke slachtoffers vallen is dat niet goed voor de gezondheid van mens en economie.

Voorheen viel ‘slechts’ één dode per jaar door een haaienbeet, tegenwoordig loopt dit aantal op. Alleen al in de afgelopen maand stierven de Amerikaanse duiker George Thomas Wainwright (32) en zwemmers Bryn Martin (64) en Kyle Burden (21) in het westen van Australië. Afschuwelijke voorvallen. Het is mogelijk dat slechts een killer shark hiervoor verantwoordelijk is; waarschijnlijk zwemmen echter meerdere witte haaien rond in die wateren.

Maar wat wil je dan? De zee is het domein van zeesterren en dolfijnen, van kwallen en krabben, walvissen en haaien. Allemaal aangepast aan het zeeleven, verdediging door nog grotere tanden, door gif, door onbreekbaar pantser, omvang of snelheid. Wat zou jij liever vangen als haai? Gaan voor een kleinere vis die maar niet stil wil dobberen in het water, of liever zo’n lekker spartelend weerloos kant-en-klaar hapje? Ik wist het wel.

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Oud(er) Worden

Gepost op door Doldriest

Intrigerende uitdaging van Jokezelf: bedenk een compleet verhaal in precies zes woorden en zoek daar een illustratie bij. Dit keer gaat het over oud(er) worden. 

Hier mijn eerste poging:


De injectie was haar rimpels onwaardig.


Gerelateerde post: Rimpels, sierraad of vloek?

Geplaatst in Columns, Expressief, Natuur, Poëzie

Indian Summer

Gepost op door Doldriest

De zon stuurt haar warme stralen naar de aarde, waar de mens de gouden lansen verkleumd omarmt in een poging de zomer vast te houden…

Plagend dartelt een lichte bries rond, op zoek naar wat uitdaging. Al snel is het windkind verwikkeld in een schommelspel met blonde lokken. De vrouw lacht, schudt haar haren los en leunt dan met een haast onhoorbare zucht achterover in de tuinstoel. Een klein geluidje waaruit voldoening spreekt. Het gouden licht liefkoost haar huid en tovert vlammen van oranje en rood op haar oogleden. Een diep verlangen om altijd zo te kunnen blijven zitten golft door haar heen.

Op de achtergrond geluiden van een ander leven, een jachtig leven. Auto’s trekken op, een motor knettert in de verte. De sirene van een ambulance ploegt een pad van wanhoop door de omgeving. Wat zou gebeurd zijn? Dan leidt de stem van de buurvrouw haar weg van deze neerslachtige gedachte. Of ze nog koffie wil. Maar nee, deze vraag met ingesloten aanbod is niet voor haar bestemd. Getik van hakken kondigt een nieuwe indringer in haar stilte aan, maar de dreiging gaat voorbij zonder hoorbare gevolgen. Rust daalt neer als een sluier van welbehagen.

Wat lijkt de herfst nog ver weg op deze beschutte plek. Ze huivert even bij de gedachte aan striemende regen die een spoor van kilte achterlaat. Aan de wind, nu nog teder, maar later koud, krachtig, doordringend tot merg en been. Wanneer de zon verborgen wordt achter een deken van wolken. Een deken die geen warmte biedt. Aan bladeren die zich wanhopig met vingertoppen aan hun tak vastklemmen maar altijd de strijd verliezen, om doornat en vertrapt op de grond te belanden.

De ogen van de vrouw vliegen open en schitteren in een lichte paniek. Nee! Hoog boven haar strekt een hemelsblauw gewelf zich uit tot aan de horizon. De zomer is nog niet weg. Gerustgesteld strijkt ze met haar vingertoppen over de grond en verzamelt langzaam de flarden van haar gemoedsrust weer bijeen. Ontspant.

Dan verandert een terloopse blik opzij in een geconcentreerd turen. Ziet ze het nou goed? Op de plek waar een Indiase schone een rode stip schildert, zit een stippelbeestje als een bindi op het tuinbeeld. Een kevertje, gezonden door een lieve heer. De felle kleur contrasteert sterk met het zwart en de blik van de vrouw wordt onweerstaanbaar naar dit derde oog getrokken. Ademloos blijft ze kijken en ziet hoe het beeld tot leven komt, zich met haar koesterend in het nazomerlicht. Tengere hals kwetsbaar en daardoor sterk. Een glimlach verbindt de twee vrouwen – de een van steen, de ander van vlees en bloed – en samen heffen zij het gelaat naar de zon.

© Marion Driessen