Vandaag, donderdag 25 februari 2016, is onze toffe, stoere kater Bandit ingeslapen.
Dank voor al het moois dat je ons hebt gegeven, lieve schat. We houden voor altijd van je ❤
Nick, Sean en Marion
Bandit is net een oud mannetje. Hij snurkt. Hij slaapt rechtop zittend. Hij piest wel eens naast de pot – of bak in zijn geval. En hij zuipt! Uit de emmer met wasdrogerwater. Of in de achtertuin uit een bloempotje, uit de drinkbak van de vogels of uit de bak waar bol-ornamenten in staan die al jaren niet meer actief zijn. De gieter is ook een favoriete drinkgelegenheid, al past hij daar niet met zijn kop door.
Maar meneer zuipt bij voorkeur uit de bloemenvaas; een vaas die op mijn ongelakte houten salontafel staat. Dezelfde vaas die gisternacht is omgegaan, waardoor er nu een vage afdruk van een tijdschrift op mijn tafel is geprint. Ook is een boek half doorweekt, maar dat is gelukkig nog te redden. Waarom wilde ik ook alweer per se geen lak op die tafel?
Naast zijn drankverslaving, lijdt de arme sloeber door ouderdom ook aan artrose, stress en dementie. ’s Nachts zit hij bovenaan de trap en roept klaaglijk liefhebbend naar mij. De bovenverdiepingen zijn namelijk verboden terrein voor hem, sinds hij herhaaldelijk dacht dat daar het toilet gevestigd was. Een kinderhekje verspert hem de weg.
Bandit krijgt pijnstillers (Metacam), anti-stress-capsules (Zylkène) en Cholodin als voedingssupplement. Omgaan met deze snuiter vergt wel een ietsiepietsie van mijn geduld en van mijn portemonnee, maar de medicijnen zorgen er gelukkig voor dat mijn oude kater onbezorgd en blij door het leven ligt te slapen.
Net dook hij weer met zijn snoet tussen de tulpen. Ik ben ernaartoe geslopen en heb hem gecontroleerd laten schrikken -anders ging de vaas weer omver- en bestraffend toegesproken. Opvoeden heet dat. Aangezien hij dement is, helpt dat echter slechts twee minuten.
Maar zeg nou zelf: is deze ouwe bandiet geen engeltje als hij slaapt? ❤
PS. Geen enkel oud mannetje is misbruikt bij het maken van deze post.
PS. PS. Geen enkel oud mannetje hoeft zich aangesproken te voelen door de beschreven symptomen.
PS. PS. PS. In deze post worden geen specifieke leeftijden genoemd. Wat is oud?
Met drie katten – een wit-rode, een wit-zwarte en een rode – heb je nooit gebrek aan haren. Ik wou dat ik die losse vacht op mijn eigen hoofd kon plakken, dan waren alle partijen blij. Maar die kattenharen hechten zich niet aan mijn eigen sprietjes, nee. Ze hechten zich vastberaden aan mijn kleding. En die is meestal zwart. Liefkozende kopjes, speelse grijpgrage pootjes, en daar dwarrelen ze weer, regelrecht naar mijn panty. Het is in een seconde gebeurd. Ook al pak je kleren uit de kast, er zit altijd wel een verdwaald wit-rood-zwart element. Op het werk heb ik daar mijn personeel voor: collega’s plukken me regelmatig. 😉 Maar thuis is het een voortdurende bron van vermaak. Of ergernis.
Een klerenborstel biedt geen raad, en ook zo’n plakkende kledingroller doet het maar een paar keer goed. Onder de kraan schoonmaken staat er, maar dan gaat de plaklaag vrij snel aan gort. Toch maar eens op internet gekeken, waar ik het volgende alternatieve kattenhaarverwijdergereedschap vond:
Die laatste tip ga ik meteen proberen. Want ik moet naar mijn werk, in het (zo) zwart (mogelijk)!
Enne, trouwens:
Heb jij nog andere tips?
Waarom heten fruitvliegjes fruitvliegjes? Waarom heten ze geen omnivoorvliegjes? De fruitschaal is hun walhalla. Ze zijn dol op bananen. Als de bananen op zijn, duiken ze op de mandarijnen. Daarna zijn de appels aan de beurt. Ons fruit ligt nu veilig en koud in de koelkastlade, maar nog steeds schiet geregeld een klein vlekje door mijn gezichtsveld. Die beestjes zijn niet voor één gat te vangen. Fruit weg? Ze stappen gewoon over op groente. En als dat niet meer voorhanden is (het groente-afvalbakje wordt voortdurend geleegd), gaan ze over op een broodkruimeldieet.
Er is altijd wel zo’n beestje dat voor je uit zweeft. Volgens mij werken ze in ploegendiensten. Ze lijken langzaam, maar kunnen ineens versnellen. Je ziet ze duidelijk, maar even later worden ze onzichtbaar, om vervolgens een halve meter verder weer te verschijnen. Maar altijd in je ooghoeken – soms letterlijk. Het is een ongelijke strijd.
Ik heb geprobeerd ze te negeren, te doen alsof ik ze niet zie. Maar dat houd ik nooit lang vol. Ongevraagd dringen ze je comfortzone binnen en komen onaangenaam dichtbij. Als een dwaas sla je om je heen, maar je raakt ze nooit. Je klapt in je handen om die rotbeesten te pletten -meestal een paar keer achter elkaar- maar 19 van de 20 keer zijn je handen schoon en vliegt het beest met een bliksemsnelle uitwijkmanoeuvre verder. Met dikke bromvliegen weten mijn katten wel raad, maar deze miniatuuruitvoering keuren ze geen blik -of hap- waardig.
Waar leven die beesten van? Waar leven die beesten niet van. InternetOma wist raad: meng siroop met wat afwasmiddel, en ze komen er massaal op af. Fraai advies. Ik heb een onweerstaanbare fruitvliegcocktail gemaakt en op de vensterbank in de keuken gezet -shaken, not stirred- maar denk je dat ze daar in trappen? Een paar ja, maar die zenden vanuit hun longdrink-zwembad meteen een SOS signaal uit, met als gevolg dat de andere vlieggenoten zich uit de voeten maken. En plagend rond mijn hoofd zweven.
Misschien kan ik ze leren om stof te eten. Als ze dan toch zo nodig huisdier willen zijn, kunnen ze zich beter nuttig maken.
De mooie zomeravond nodigde ons gisteren uit voor een barbecue in het gezelschap van mijn zonen Nick, Sean en diens Engelse vriendin. Plus een groot aantal ongenode gasten: wespen. Ze waren zeer aanhankelijk, die geel-zwart gestreepte gevleugelde zoete eters. Zo aanhankelijk, dat we om beurten opsprongen om een veilig heenkomen binnenshuis te zoeken. Niet echt bevorderlijk voor ontspannen eten en gezelligheid.
De arme beesten kunnen er echter ook niets aan doen. De werksters zijn namelijk werk- en dakloos na een zomer hard werken – het voeden van de larven – en hebben honger! Hun pietepeuterige maagjes schreeuwen om bier, frisdrank en fruit. En waar vinden ze dat? Yep, aan onze tafel. Misschien moeten we hen dat pleziertje maar gunnen, want bij de eerste nachtvorst gaan alle wespen dood, behalve de koninginnen.
Wat kun je nu doen als een wesp dichtbij komt? Het allerbelangrijkste is rustig blijven en niet als een dwaas om je heen gaan meppen. En dat is moeilijk, geloof me, want die neiging heb ik ook. Vroeger gingen we kamperen met ons gezin, en als pap, mam, mijn broer en zusje gezellig aan het campingtafeltje zaten, zat ik in mijn eentje in het bos, op veilige afstand van de zoemende wespen en het eten. Er moeten betere oplossingen zijn.
We beginnen met voor velen de meest logische: een wespenvanger – gekocht of als volgt zelfgemaakt: knip een plastic fles in twee delen. In het onderste gedeelte meng je limonadesiroop met wat bier. Zet het bovenste deel van de fles zonder dop op zijn kop in het onderste deel. De hongerige wesp zal door de kleine opening naar beneden kruipen en in het vocht plonzen, maar een weg naar boven zal zij niet meer vinden. Zet de wespenvanger NIET bij je in de buurt, maar lok de beestjes naar een veilige plek.
Wespen zijn echter behalve lastig ook nuttig. Zij hebben behoefte aan suikers (uit bloemennectar, vruchtvlees, sap, limonade, etc.), maar ook aan eiwitten. En daarvoor eten zij andere insecten op, zoals vliegen, volwassen hooiwagens, cicaden en hun larven, onbehaarde of weinig behaarde rupsen, larven van bladwespen, zaagwespen, honingbijen en spinnen. Ook bestuiven ze nog het een en ander.
Daarom is het veel beter ze weg te houden van de plekken waar jij wilt zitten. En ik heb een aantal tips verzameld om dat mogelijk te maken:
Let er ook op dat er geen afval ligt en sluit afvalzakken en kliko’s goed. Drink frisdrank uit een blikje of flesje altijd met een rietje. Het moet wel een heel slanke wesp zijn, wil zij daar doorheen kunnen. Ik weet niet of dit zo handig is bij bier, maar je hebt gegarandeerd minder goudgeel vocht nodig voor het zelfde resultaat. Let ook goed op dat er geen wesp in je glas vliegt. En gebruik geen parfum, want dat vinden ze ook lekker ruiken. Zweet trouwens ook.
Word je toch gestoken, verzacht dan de steek met ammonia, met inkt uit een balpen (kras er gewoon overheen), afwasmiddel, leg een aspirine op de plek, smeer in met de as van een sigaret of met natte shag, wrijf er met een door spuug natgemaakt suikerklontje overheen. Bij een steek in de mond of keel ALTIJD zo snel mogelijk naar een arts gaan. Rauwe ui eten zou helpen tegen de zwelling tot je daar arriveert, maar dit heb ik ook maar online gevonden.
Nagekomen tips in de reacties:
Let op de gevaarlijke klauwen van dit zeldzame dier. Voorzichtig benaderen!
klik voor details
Twee dikke katers op één ton… past gemakkelijk, toch? Vooral als je elkaar een pootje helpt. 😉
Sommige dingen kun je niet verzinnen. Die zijn zo fantastisch dat ze wel echt gebeurd moeten zijn. Zo ook het einde van het muizenverhaal van vandaag.
Bij thuiskomst bleek de muis nog steeds in leven te zijn. Zoonlief had de vaatwasser leeggehaald en het met jam besmeurde bord opgeruimd. Bandit sliep. Smokey sliep. Alleen Boris zat suffig voor zich uit te kijken. Waar was de prooi gebleven? Ik haalde mijn schouders op en viel op de bank, nog misselijk en draaierig van het werk. Na een tijdje de post van vanmiddag geschreven en toen mijn laptop aangezet voor het wekelijkse Skype-uurtje met V-man.
Piep, hoorde ik. Nee hè. Jawel. Piep ging het, waarna de katten weer in de actieve stand gingen. Het geluid bewoog zich van achter in de kamer naar voren, naar de keuken, waar ik aan tafel zat. Ineens een doordringend muizengekrijs vlak naast mijn voeten, met Boris als katalysator. Ik gilde van schrik en sprong weg bij de laptop, en zag nog net een staartje weer onder de kast in schieten. Smokey er achteraan, in de aanval.
Ik denk nog, dat gaat de goede kant op, maar niks. Een uur later was de kamer in volle rust. Muis onzichtbaar, de katten sliepen boven, ik met Sean op de bank. Dan vanuit mijn ooghoeken een beweging: het muisje liep doodgemoedereerd over het vloerkleed bij de bank. Geen kat te bekennen. Nou ja zeg. Met een streng commando sommeerde ik de beestenbende onmiddellijk te komen en Muis te pakken. De inhoud van mijn bevel zal ze niet geprikkeld hebben, maar de schrilheid van mijn stem wel. Ik was er helemaal klaar mee. Drie katten in huis, en dan danst de muis onder tafel!
De jacht verplaatste zich via de boekenkast naar het tv-kastje. Smokey deed enorm zijn best. Hij hing in de gordijnen, schoot half onder het kastje, en streek vervolgens langs mijn benen. Bandit zat op de vensterbank van het uitzicht op de achtertuin te genieten en Boris bekeek alles vanaf de leuning van de bank. En die muis maar piepen, net zo schril als mijn stem. Zoon en ik deden net alsof we tv keken, maar we hadden geen idee wat er op stond. Na een tijdje keerde de rust weer, de muis verloor haar stem en de katten verloren hun interesse.
Dan maar de vaatwasser inruimen. Toen ik hem dicht drukte, zei ik tegen mijn zoon,
He, de vaatwasser piept net zoals de muis.
Ik draaide me om en zag het beestje vrolijk achter me lopen, over de vloer, open en bloot. Als je het over de duvel hebt.
Sean, argh, SEAN, daar loopt hij!
Ik wijzen, zoon kijken, kat kijken, kat huppelen, kat met pootje op kopje tikken, muis gewoon verder lopen. Mensen, en toen had ik het niet meer. Ik was net op weg van aanrecht naar kliko. Muis liep intussen onder de bank door richting boekenkast. Het was niet meer denken, het was doen. En ik mepte, in een reflex. Met een leeg pak chocoladevla.
Twee pootjes en het staartje staken er nog onderuit, de chocoladespetters waaierden uit in een CSI patroon. En ik was misselijk van ontzetting en gruwelde, terwijl Smokey belangstellend toekeek. Het was stil, een doodse stilte. Het was chaos. Met twee folders hebben we het muisje voorzichtig opgeschept en naar buiten gebracht. En toen begon ik te lachen. En te gieren, ik kon niet meer stoppen – door de zenuwen, maar ook door de absurditeit van het gebeurde. Drie katten in huis. DRIE katten. En dan sterft de muis door een pak chocoladevla. Sommige dingen verzin je gewoon niet.
Katten. Waarom zou een mens katten in huis nemen? Hun voornaamste bezigheid is slapen, met luieren op een goede tweede plek. Daarnaast is er nog ruimte voor eten, drinken en spelen. Had ik slapen al genoemd, al dan niet met de ogen open? Kijk Boris en Smokey nou eens relaxen, schattig toch?
Nou, voor deze vijf sterren service zou je toch wel iets kleins terug mogen verwachten hè? Gewoon iets heel kat(ach)tigs, zoals spinnen vangen, of muizen. En wat denk je? Smokey heeft dat in beginsel heel goed begrepen. Die ving vanmorgen een muis. Levend. In de achtertuin. Fantastisch gedaan, jochie! Ware het niet dat hij de vervolgstappen niet zo goed begreep.
Zoals iedere ochtend sta ik in de keuken mijn ontbijt te maken – de achterdeur open om de lentebries binnen te laten – als ik het gepiep van de speelgoedmuis hoor. Zo, de jongens zijn al vroeg actief. Ik draai me om, benieuwd naar de katten-capriolen van vandaag.
Smokey staart gebiologeerd naar de muis, een en al aandacht. Dan steekt hij zijn poot uit en geeft de muis flink op zijn kop. Piep piep, gaat het, piep. Pieieieieieieiep! Hmmm wat vreemd, dat klinkt niet helemaal normaal. En dan gaat de muis er vandoor. Al krijsend en scheldend in de muizentaal, met een enthousiaste en trotse kater op de hielen.
Het ontbijt ligt vergeten op het aanrecht, en ik been verder de woonkamer in. Allemachtig, wat gebeurt hier?! Intussen gaat het gepiep door, het snerpt door mijn hoofd en golft als een stortvloed van rillingen door mijn lijf. Het arme beestje is in de hoek gedrongen door een set klauwen en een kattenkop. Smokey’s staart zwiept heen en weer, en hij duikt onder de stoel, achter een mandje, de hoek bij de boekenkast in. Even is het stil, maar dan weerklinkt weer het muizen SOS. Nooit te beroerd om te helpen komt kater nummer twee aangesneld, terwijl oude Bandit niks in de gaten heeft – die ligt superieur te wezen in zijn mandje en negeert de jongelingen.
Handenwringend loop ik heen en weer. Wat te doen?! Dan ineens weer actie. De muis loopt door de kamer en duikt onder een andere kast, tussen de wijnflessen, terwijl Smokey en Boris het beest als volleerde herderskatten flankeren.
Aaaaargh, naar buiten met dat beest!
gil ik.
De rode, niet te flauw, gaat er enthousiast achteraan en wrikt zich ook onder de kast. De flessen proosten onderling en ik hoop dat ze heel blijven. Helaas belemmert Boris’ dikke gespierde achterwerk een verdere snoekduik. De ene poot na de andere wordt uitgestoken, maar de muis is veilig. Dan is Smokey het zat en baant zich verbeten een weg tussen tegels en hout. Wacht, denkt de muis, dat komt te dichtbij, ik verhuis naar de sidetable. Ik kan het niet meer aanzien en ga mijn tanden poetsen. Als ik weer beneden kom, tref ik dit tafereel aan.
Ah, daar is het verlengsnoer dat ik kwijt was. En het rode balletje. Echter geen spoor van de muis. De katten houden braaf de wacht, terwijl ik mijn nog slapende zonen een nood-whatsapp stuur en naar mijn werk ga.
Dan om half twaalf een bericht van mijn jongste.
Ik kan geen muis of bloed vinden hoor.
Tenzij ze manieren hebben geleerd en eerst een bord hebben gepakt.
Tja.
😀
Actie: kat vangen
Doelwit: Boris
Signalement: rood, groene ogen, staart
Karaktereigenschappen: lief, schuw, eigenwijs, dapper
Tijd: schemering
Middelen:
Supervisor:
Ambitie: een weer goed gevulde, gezonde en gelukkige Boris
Uitkomst: nog onzeker
Fijne zaterdag allemaal!
—
Lees ook:
Operatie Verleiding is geslaagd. Boris is binnen en zit voorlopig apart in een kamer. Hij is super aanhankelijk en zichtbaar blij weer thuis te zijn. Maar wat is hij mager.
DOLDRIEST 