Geplaatst in Gezondheid, Humor, Poëzie

Amai, Pechvogel!

 

diep in de avond

je gaat bijna naar bed

heb je toch nog even

de hond buiten gezet

ach, denk je

ik ren even mee

anders moet hij heel alleen

in het donker naar de plee

op blote voeten

dat zal niet gaan

maar zie daar

de redding staan

in zoon’s schoenen

stap je naar buiten

al zijn het veel te grote

logge schuiten

het sloft te veel

ze zijn maten te groot

dan schrik, en zwik

daar lig je in de goot

je hand zwelt op

en met veel gevloek

plas je bijna

in je pyjamabroek

een rit in de auto

naar het ziekenhuis

en je weet het al

het is echt niet pluis

je arme hand

in de scan gestoken

daaruit blijkt

op twee plekken gebroken

nu zit je dan

van elleboog tot vinger

stram in het gips

je arm in een slinger

lieve pechvogel

veel sterkte en geduld

ik heb nu genoeg

geflauwekuld

ga maar aan de pillen

en aan de neut

heb je toch nog

een klein beetje leut


 

Sterkte en beterschap ❤ x

M©Driessen

 

 

Geplaatst in Expressief, Gedicht, Poëzie

Ondersteboven

de wereld op zijn kop
of op zijn hoofd
verdoofd, verbijsterd
als in een droom
loop ik rond en zoek
naar mijn leven
mijn plannen
de stip aan de horizon
in ander perspectief
ik klamp me vast
aan het heden
en leef van dag tot dag
lief lijf
beklijf
normaal wil ik zijn
dag pijn
dag zorgen
tot morgen
vandaag ben ik
gewoon weer ik

Voor M.K.
veel sterkte en beterschap

~Marion

 

Geplaatst in Gedicht, Poëzie

Winterzonnewende

Met mijn hoofd in herfstkleuren getooid
droom ik van de lente
de terugkeer van het licht
dat rimpelt in het water
waar grijze wolken jagen
op delicate vleugels
geluidloos wiekend
als watten zonder gewicht

De wind verwart mijn haar, mijn zinnen
verkilt, verdooft het vuur
zijn aanraking guur en koud
en ik mantel warmte
tot gouden vlam verzengt
brandt dwars door duist’re lagen
als in hoge sferen
de zon wendt winter’s gezicht

M©Driessen

151222zonnewende1

klik voor details

 

Geplaatst in Gedicht, Gezin, Nieuws, Poëzie

Worstelen met haat

als de wereld met haat overspoeld lijkt te worden
kijk ik naar mijn kinderen
als de ellende teveel wordt
pak ik mijn partner’s hand
streel, speel met mijn katten
als de beelden te schokkend zijn
sluit ik mijn ogen
niet voor de realiteit
maar om in stilte rust te vinden
warmte in liefde,
genegenheid en vriendschap
in mensen zoals wij
verscheurd
door wat om ons heen gebeurt
en ik hoop, nee, ik vertrouw
op goedheid
ongeacht geloof, kleur, taal
draag op handen
de menselijkheid
die ons allen
verbindt
niet verblind
maar met open ogen
voor sterkte en kwetsbaarheid
voor de angst
die valkuilen graaft
zo diep
dat zij alleen te vullen zijn
met openheid, begrip,
volharding en moed
door naar elkaar te luisteren
niet te overheersen
in blinde paniek,
door te overleggen
samen sterk te staan
te worstelen met de haters
in een ring die de wereld omvat

~Marion

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gevoel, Gezin, Ouder worden, Poëzie, Verdriet

Als kind-zijn vervliegt

De lente kwam, de zomer ging

net als jij.

Herinneringen vervagen

worden meegevoerd

als pluizen op de wind

en met jou vervloog mijn jeugd

mijn dochter-zijn

het zusterschap.

In omgedraaide rol

acteer ik, zorg ik nu

daar waar eerst

geborgenheid was.

Ik mis je steun

broer

en grijp naar de draden

die ons gezin omstrengelden

maar ze zijn slechts flarden

echo’s van houvast.

Ineens ben ik de rots

maar broos en breekbaar

zonder jou.

De herfst komt

en rukt staccato

onbewogen aangedaan

bloedbanden uiteen.

Ze aan elkaar knopen

lukt niet meer

we zijn

los

DSC_1325

Voor mijn hartszusje Nancy, die een half jaar geleden haar broer verloor.

Geplaatst in Poëzie

Zonnekind

als zomer’ einde nadert
windgestuwd
herfstrijp gebrand

en regenvlagen striemen
huiverend schraal
koudkaal

steek ik een kaarsje aan

levend vuurlicht flakkert
warmt stiltesfeer
geeft hoop

in was gevangen zonnekind
vertelt ingetogen
bewogen

in glans van lach en traan

Geplaatst in Gedicht, Poëzie

Niemendalletje

~

oude vriend

ik ken je door en door

mijn vingertoppen

vinden blindelings de weg

naar al je geheimen

ontsluier, versleutel

visualiseer

leid mijn gedachten

en breng ze tot woorden

tot zinnen

bij zinnen

verzin

magische avonturen

verhalen

dansende niemendalletjes

~

150523toetsenbord2

Geplaatst in Persoonlijk, Poëzie

VerLicht

~

Gedwongen tot stilte

kon ik weer kijken, luisteren

ving lichtflarden in de schemer

en weefde ze aaneen

tot jij daar stond

~

150205licht

klik voor details

Geplaatst in Poëzie

Adempauze

Ver omhoog

maak ik me los

verruil donzig dek

voor vrije val

ik zweef, ik rol

holderdebol

naar beneden

de aarde tegemoet

ik moet, maar wil niet

nog niet helemaal

mijn kringloop

ijlt te snel

te ijl

snak ik naar adem

pauze

en klamp me vast

aan boom en tak

versier de struik

met frêle snoeren

waterbol

150119struik

klik voor details

Geplaatst in Poëzie

Gaatjes in de telefoon

 

Vroeger zaten er gaatjes in de telefoon

en toch was hij niet kapot

met je vinger draaide je helemaal door

tot je niet meer verder kon, het slot

 

Je kende alle nummers uit je hoofd

had tijd genoeg om het op te slaan

als de schijf terug snorde naar het begin

en je naar het volgende cijfer kon gaan

 

Het snoer zat altijd gedraaid

zodat je iets had om mee te spelen

werd het gesprek dan een beetje saai

kon je altijd je aandacht verdelen

 

De telefoon rinkelde vroeger echt

heel anders dan het geschel van nu

een vol geluid, heel het huis op zijn kop

ringtones zijn slechts een residu

 

Was je boos, smeet je de hoorn op de haak

dát was pas ophangen met flair

driftig tikken op mobiel glas

doet toch veel minder zeer

 

Je kon er niet mee bellen in de trein of op de fiets

en internet was al helemaal onbereikbaar

maar met je ogen stijf dicht, gedachten diep

zag je de persoon aan de andere kant zonneklaar

 

Vroeger zaten er gaatjes in de telefoon

nu zijn ze kleurrijk en smart

het maakt niet uit, als het maar werkt

maak contact, oor tot hart

 

140717