Flarden van tijd
verstrikt in het doolhof
van menselijke perceptie
***
Men grijpt ernaar
in een wanhopige wedloop
naar meer
***
Tijd wordt schaars
vastgehouden door degenen
die het niet hebben
***
Laat ze vrij
laat los
leef nu
in dit moment
***
En plotseling
is ieder fragment oneindig
een zee van tijd
strekt zich voor je uit
***
Tweeduizendtien en tweeduizendelf
Brachten mij dichter tot mijzelf
Schrijven daar, schrijven hier
Schrijven geeft mij veel plezier
Engels, Nederlands, het is één brij
Van woorden en zinnen, met foto’s erbij
Ik sta ermee op en ga ermee naar bed
En meestal is het dolle pret
Mijn brein maakt sprongen van hot naar her
Over dingen dichtbij en dingen van ver
Iedere dag een Figment is dit jaar’s doel
En geloof me, da’s best een heleboel!
Plus wat losser Gedartel op deze site
Eens per week, het lijkt wel light
Samen met M&M schrijf ik Dierlantijnen
Over spreeuwen, dassen en konijnen
Schrijfgroep BlogMaarRaak! vergt onderhoud
Alweer ’n bijeenkomst, ik krijg het benauwd << niet echt hoor 😛
Over Kerkers & Draken schrijf ik ook nog
Op Dungeon Dutchess, zo heet dat blog
Soms wordt het teveel, ben ik de klos
En voel me dan even Van Blog Los
Verhalen en plots spelen door mijn hoofd
Door al het bloggen bijna uitgedoofd
Tot vorige week, ik zag het licht
Het verbindende thema en kogelgewricht
Ideeën groepeerden tot kinderboek
Enthousiaste duik in nieuw onderzoek
Schrijven, lezen, mijn kop wordt te heet
Maar dan komt de muze en pakt me beet
Zij zit op mijn schouder en dwaalt door mijn haar
En als ik twijfel, dan staat ze steeds klaar
Net als jij lieve lezer, met je oog en je oor
Al ben ik Van Blog Los, jij sleept mij erdoor
Dus een groot DANKJEWEL voor alle steun
En nou houd ik op met mijn gekreun! 😉
Om zes uur laat mijn gsm een bedrieglijk zacht deuntje horen met de verborgen harde boodschap: OPSTAAN meid! Zo blind als een mol in het harde spaarlamplicht de knop van mijn PC vinden, knipperend met droge ogen de mail doornemen, onder de douche wankelend verder wakker worden en dan vanaf zeven uur schrijven. Sinds Nieuwjaar doe ik namelijk mee aan een challenge, zodat ik iedere dag een post schrijf op mijn Engelse blog. Hoe gek kun je zijn? Met moeite lukt het me te stoppen om kwart voor acht. Tijd voor Avans!
Het klinkt misschien gek, maar dit ochtendritueel geeft me energie, balans en inspiratie. En dit heb ik hard nodig: de afgelopen weken zijn namelijk op zijn mildst gezegd turbulent geweest. Energie slurpend. Hectisch. Onrustig. Mentaal belastend.
Het leek een routine kwestie. Een van de vele mails na de kerstvakantie. Even aandachtig bestuderen, een oplossing zoeken en klaar is Kees. Oké, handig, we noemen het Case Kees. Het was echter geen doorsnee mail. Case Kees gaat over het ontdekken van creatieve, doch niet zo recht-door-zee praktijken. Van een storm in een glas water. Een storm die onder een loep ineens opborrelt en over het glas heen stroomt. Van een zich steeds verder uitbreidende inktvlek die onuitwisbare sporen achterlaat, zowel bij Kees als bij degenen die er nauw bij betrokken zijn. Het is een case van onnodig verdriet, bedrog, ellende, irritatie, zelfs woede en wanhoop. Case Kees gaat over fraude.
De emoties hierover zijn in de loop der weken bij alle partijen hoog opgelopen, zeker na steeds nieuwe ontwikkelingen. “Laat het los, het is ‘maar’ werk,” wordt dan gezegd, maar dat is lang niet altijd eenvoudig. Je praat er op je academie over, je vertelt het thuis. Natuurlijk gaat het over werk, over je baan. Over je bijdrage aan het gehele proces van studentbegeleiding. Een gezonde professionele afstand bewaren gaat normaal heel goed, maar sommige zaken – en sommige studenten – raken je recht in je hart.
Je werkt met jonge mensen die volop in ontwikkeling zijn, kwetsbaar zijn. Je gaat twijfelen aan je acties. Heb ik alles wel zorgvuldig behandeld? Had ik het kunnen voorkomen? Had ik misschien wel een oogje dicht moeten knijpen? Dit soort gedachten, de zorg om een medemens, het heen-en-weer geslingerd worden tussen medeleven en verontwaardiging, tussen vertrouwen en wantrouwen. Dat kost zo vreselijk veel energie.
Inmiddels is de vlek tot stilstand gekomen en begint hij aan de randen zelfs op te drogen. De inkt heeft zijn lijnen getrokken, is omgevormd tot woorden en begrippen. Het proces gaat verder, met helderheid en rust.
Gelukkig geeft Case Kees ook blijk van een zeer grote betrokkenheid en vasthoudendheid, van zorg, zorgvuldigheid en bezorgdheid voor het welzijn van studenten en medewerkers vanuit alle hoeken van Avans. Wat hebben we kanjers in ons ijzersterke Avans team. Mensen, jullie zijn geweldig, dapper en doortastend, oprecht, eerlijk en vol compassie. Ik kan me geen betere collegae wensen.
Leve Avans United!
Heb jij ook iets dergelijks meegemaakt? En wat deed dat met jou?
Najaar 2000, nu ruim tien jaar geleden, gebeurde er iets dat mijn wereld op zijn kop zou zetten. Op dat moment had ik teveel pijn om me dat te realiseren, maar daarna verliep alles in sneltreinvaart. En nog steeds zit ik op die TGV.
Karate clubkampioenschappen, ik sta tegenover mijn vriendin en evenbeeld: ook Marion, ook Zuid-Limburgse, even groot – maar blijkbaar met een betere rug. Midden in een aanval voel ik een bliksemschicht door mijn lijf schieten, regelrecht mijn linkerbeen in en door naar mijn voet. ‘Ow,’ dacht ik, en vocht door. Een karateka geeft niet zomaar op namelijk. Afgroeten ging nog net, en ik strompelde terug naar de kant. Even zitten maar. In de loop van de avond werd het steeds erger, en ’s nachts kronkelde ik over, door en van pijn haast onder het bed. Een alles verzengende pijn die alle gedachten aan andere dingen aan de kant schoof. Mijn lichaam gaf een overduidelijk signaal dat iets goed mis was.
’s Ochtends direct naar de huisarts gegaan, die vervaarlijk met zijn hoofd schudde. Eerst moest de zwelling weg zijn voordat een diagnose gesteld kon worden. De pijn hield aan, inmiddels had zich een complete messenset in mijn rug genesteld en had ik nauwelijks gevoel in mijn linkerbeen en -voet. In het ziekenhuis kreeg ik een MRI scan, en die was haast nog vreselijker dan de hernia. Een nauwe tunnel waar je in geschoven wordt met je hoofd eerst. Waarom kan dat niet ANDERSOM, zodat je nog een beetje contact met de buitenwereld hebt? Gedachten aan een aardbeving en levend begraven worden flitsten non-stop door mijn hoofd. Vooral niet je ogen open doen Mar! Natuurlijk toch even kijken en meteen sloeg de claustrofobie genadeloos toe. Hoe vaak mijn vingers nog nét niet de paniekknop indrukten weet ik niet. Uiteindelijke diagnose: zware hernia tussen de vierde en vijfde wervel.
Mijn door het vele sporten getrainde lichaam herstelde zich wonderwel volgens de medici – echter tot op zekere hoogte << slaat zowel op het ‘getrainde lichaam’ als op het ‘herstel’. Bij de controle zei de chirurg dan ook dat ik te goed vooruit ging om te opereren. Nou, dan had hij zeker niet goed genoeg gekeken HOE ik vooruit ging. Stapje – tien tellen stilstaan om bliksem te ontladen – stapje – idem. Het duurde vijf minuten voor ik bij de WC was, dus mijn waterhuishouding moest goed gepland worden. Drie maanden heb ik gezeten op de bank. Drie maanden heb ik met mijn rug op de grond gelegen en met mijn benen op de bank. Drie maanden van massages en fysiotherapie. Drie maanden waarin ik thuis achter de PC zat. Toen krabbelde ik op – iedere dag ging het beter – en ging weer aan de slag.
Het ergste van de hernia vond en vind ik dat ik moest stoppen met sporten. Karate mag absoluut nooit meer, de heupbeweging is te heftig voor mijn tere werveltjes. Tennis mocht rustig aan, hetgeen een terminus in contradictio is. Je tennist of je tennist niet! Paardrijden mocht voorzichtig. Idem, één dartele bok en ik lag weer in puin. Dat durfde ik niet meer. Ik heb nog een blauwe maandag aan fitness gedaan. Wat een genot, met een houten sandaal aan mijn linkervoet 100x de voet naar boven bewegen. ‘Het zit niet in mijn voet, het zit in mijn rug!’, sputterde ik tegen maar nee hoor, doorgaan. Dus niet, ik stopte met die onzin.
Tafeltennis was de volgende keuze. Redelijk stilstaan, niet al te gekke bewegingen en toch in teamverband. Plus ik was de enige vrouw tussen de mannen. Wat een zaligheid! Al gauw was de stilte voorbij en kreeg ik ze aan de praat. Vooral André was mijn maatje daar. We lagen regelmatig gierend en snikkend van het lachen over de tennistafel heen, wild naar balletjes maaiend. Ik heb er veel geleerd, maar het was toch niet goed voor die rug van mij. Na een half uur kon je een speld in mijn linkervoet prikken en ik zou het niet gevoeld hebben.
Er zaten ook zeer positieve kanten aan de hernia. Zo hoefde ik niet meer in de kou te staan om de ellenlange (maar erg mooie!) carnavalsoptocht te zien in ons dorp. Enne… meer positiefs kan ik zo snel niet bedenken helaas. Behalve natuurlijk mijn schrijven. Mijn geliefde uitlaatklep voor emoties en fantasie. Tijdens de maanden dat ik gekluisterd was aan de bank, vond ik het Tolkien Forum The One Ring. Ik nam actief deel aan een fantasy rollenspel, helemaal door ons zelf geschreven – allemaal in het Engels. Door de hernia vond ik nieuwe geweldige fantastische (online) vrienden en werd ik gesteund door mijn lieve face-to-face vrienden. Ik ontdekte Dungeons & Dragons, wat ik tot op de dag van vandaag speel.
Ik kan niet meer sporten, of langer dan een paar minuten zonder pijn staan. Slenterend winkelen is een HEL – maar daar houd ik sowieso niet van. Vakanties vergen enige aanpassing: zo zijn citytrips haast niet te doen: in Londen wilde ik gaan liggen in Harrods, in Barcelona zat ik bijna te huilen van de pijn in een museum en in New York zakte ik bijna ineen op de stoeprand. Ik HAAT het dat ik niet meer gewoon alles kan doen wat ik wil, maar kan niet anders dan het accepteren; twee pijnbestrijdingsoperaties vorig jaar hebben ook geen effect gehad.
Maar mijn leven is zoveel rijker geworden. Ik ben me meer bewust geworden van hetgeen ik wil doen met en in mijn leven, welke kant ik op wil gaan. Ik doe dingen omdat ik ze wil doen, niet omdat ik ze moet doen. Twee geweldige kinderen, een lieve partner, kanjers van vrienden, een uitdagende baan en mijn schrijven maken dat ik echt geniet, iedere dag weer. Ik kan zelfs met Vman op de Harley op vakantie, da’s namelijk zittend!
Heb ik een hernia? Ja, en nog een flinke ook – inmiddels zijn drie tussenwervelschijven versleten. Maar laat ik die hernia mijn leven bepalen? Herni-NEE!
Mijn woord voor 2011 is ‘Expressie‘.
Met dit woord als inspiratie heb ik besloten dat ik meer wil bloggen. En in plaats van dit alleen maar te denken, start ik gewoon vandaag. Ik zal een maal per dag posten op mijn Engelse blog Figments of a Dutchess.
Hier, op Drieske Dartelt schrijf ik (minimaal) een maal per week.
Ik weet dat het niet gemakkelijk zal worden. Maar van de andere kant is het ook ontzettend leuk, inspirerend en fantastisch. Daarom beloof ik dat ik gebruik zal maken van The DailyPost en de community van bloggers die worstelen met dezelfde uitdaging als ik. Ik zal hun hulp vragen als dat nodig is en anderen stimuleren waar en wanneer ik maar kan.
Mocht je regelmatig een kijkje nemen op Figments of a Dutchess, dan hoop ik dat je me bij zult staan met reacties, ‘likes’ en aanmoedigingen.
Hartelijke groet,
Marion
Gisteravond kwam BlogMaarRaak! voor het eerst bijeen: White Lady, Dyna Lady en ik. In een ontspannen sfeer was het – zoals beloofd – eerst tijd voor koffie en thee met knapperige amandelkoekjes. Daarna werd Drieske’s Place bewonderd, de drakenmuur beschreven 
en gingen we aan het werk.
Dyna Lady liet ons de uitgebreide mogelijkheden van Adobe Photoshop zien, ongelofelijk wat hier allemaal mee kan. Inspirerend. Hier is een mooie foto-blog in de maak!
Vervolgens hebben we gepraat over het vinden van onderwerpen en kwamen we tot de conclusie dat onderwerpen meestal getriggerd worden door inspiratie. Je kunt nog zo’n mooi onderwerp hebben, maar als de muze niet in je hoofd en hart rondfladdert, komt je schrijven niet op gang. Ik geef als tip om gewoon iets anders te gaan doen als de inspiratie niet komt, je gedachten te verzetten en dan ineens – wham – het idee wordt geboren en je kunt aan de slag. Een andere manier is gewoon te gaan schrijven, maakt niet uit wat, schrijven en zien of zo de inspiratie op gang komt. Schrijven is namelijk hard werken!
Daarna nemen M&M mijn column door en zijn hier positief over. Gelukkig, bedankt voor de feedback meiden.
Ook is er tijd voor afdwalingen: ik maak uitgebreid kennis met de wereld van Swarovski. Schattige knalgele eendjes en Tinker-oor-bell-en… thanks, but not for me!
Precies om middernacht sluiten we de eerste bijeenkomst van BlogMaarRaak! – een erg leuk begin. Op naar de volgende op 23 november a.s.
Uitpuilende plastic zakken met kleren in de gang, een half uit elkaar vallende kartonnen doos waaruit de meest vreemde dingen naar boven steken. Een trap waar je alleen met ware doodsverachting langs naar boven durft te klauteren. Een overloop bezaaid met hoopjes spullen, schijnbaar lukraak neergegooid. Overal stof en boeken. Herken je dit?
Of ik ga verhuizen? Nee hoor, ik peins er niet over. Leuk huis, niet te groot, genoeg slaap- en andere kamers, een lekkere tuin, schuur voor – al dan niet lekke – fietsen.
Een voorjaarsschoonmaak in het najaar dan? Bijna goed mensen! Ware het niet dat ik niet zo schoonmakerig ben. Heerlijk om tevreden op de bank te kijken naar de smetteloze witte vloertegels, blinkende ramen en stofloze meubels. Maar dit genieten duurt maximaal een dag, of een halve dag als je kinderen hebt. Voeg daarbij nog een halfgare kat en het eind is zoek. Niet echt een hobby dus.
Terug naar de rommelige voorwerpen die het huis bezet houden. Ze zijn allemaal ontsnapt uit een heel klein kamertje boven. Het oude ‘babykamertje’ dat gesierd wordt door heuse draken en vrolijke kleurtjes. Geen roze of blauwe tinten, nee, mijn kinderen werden vanaf dag 1 ondergedompeld in een fantasy thema. Met het oog op mijn toenemende schrijfactiviteiten ga ik Drieske’s Place nu echt inrichten. De secretaire verhuist naar boven en neemt mijn desktop mee, games, notitieboekjes. Daarboven ontstaat een waar schrijversparadijs.
Als je voorheen de deur opende, trof je links een indrukwekkende stapel met kleding aan. Twee slaapzakken. Een buikspiertrainapparaat. Bureautje met inhoud. Meters boeken. Een open kast met twee meter LP’s, een pick-up, fotoboeken, ‘belangrijke’ papieren – 10 jaar geleden waren ze dat in ieder geval wel. Verder nog zo’n handige hoge kast waar je alles in kwijt kunt. En dat klopt, je bent inderdaad altijd alles kwijt als je iets eruit moet halen. Je komt de vreemdste dingen tegen die je nooit eerder kon weggooien: ‘Komt vast nog wel een keer van pas!’. Not today ladies and gents, vandaag gaat alles weg!
Een koffiezetapparaat. Geen Senseo, geen Nespresso-machine, gewoon een koffiezetter met een filter en gemalen losse koffie. Wat MOET ik er in vredesnaam nog mee? Die ene keer dat iemand hier koffie drinkt, kan het Senseo apparaat het met gemak aan. Weg met dat koffiezetapparaat! In de kartonnen doos dus. De dag erna vis ik ‘m er weer uit. Dat ding is nog helemaal in orde, niet kapot. Toch maar bewaren dan? Heb ik nog ergens anders een plek om het te bewaren? Nee Mar, doe nou maar gewoon weg, naar het Milieudepot waar je andere mensen er nog blij mee maakt! Boeken, met bloedend hart doe ik een aantal uit elkaar vallende boeken weg, die gelukkig nog hergebruikt worden in een carnavalswagen van de buren.
Dan kom ik drie plastic zakken met foto’s tegen, negatieven, stapels vol kleuren. Kinderfoto’s, mijn kattenmaatje Spike, vertederende Lotus, vakanties. Mijmerend verlies ik alle oog voor noodzakelijke ruimingsactiviteiten en stort me vol overgave op de dierbare en minder dierbare herinneringen…
~ zes dagen van hard werken en vooral ruimen verder ~
In de loop van de week wordt het kamertje steeds leger en kan geschoven worden. Bureau met PC naar boven, rest naar beneden. Mijn schrijfhol is bijna klaar. En ik ben er helemaal klaar voor. Zie hier Drieske’s Place:
Vandaag is Blog Maar Raak! geboren.
Blog Maar Raak! bestaat uit een groepje vrienden dat één maal per maand bij elkaar komt om te praten en kennis te delen over bloggen en alles dat daarmee samenhangt: uitwisselen van ideeën, schrijftechnieken, foto-bewerkadviezen, over het inrichten van een blog, inspireren, stimuleren en elkaar helpen. Of om gewoon om een paar uurtjes te schrijven. Want schrijven staat bij ons centraal.
De naam heeft twee betekenissen:
Wie weet groeit het uit tot wat moois en wellicht groters… heb je interesse, laat het me weten!
Op dinsdag 26 oktober a.s. komen we voor het eerst bij elkaar om 20.00 uur @ Drieske’s Place.
DOLDRIEST 