Geplaatst in Zeswoordverhaal-uitdaging

Zeswoordverhaal: Thuis

Het thema van de schrijfuitdaging voor het zeswoordverhaal van deze week is THUIS.

Hoe fijn is het om thuis te komen als buiten de wind giert en de regen tegen de ramen slaat. Je veegt je schoenen, hangt je jas op, en stapt de woonkamer binnen, waar warmte je omringt, zich om je schouders vleit. Laat alle spanning van je afglijden, weg met de stress. Je bent welkom. Je bent thuis. Lees verder “Zeswoordverhaal: Thuis”

Geplaatst in Expressief, Gevoel, Persoonlijk

Ken je dat?

Zo’n dag dat je na een slapeloze nacht te lang onder de douche blijft staan en daardoor in de file naar je werk staat?
Zo’n dag dat je een probleem oplost, en daardoor beseft dat er nog een ander, groter probleem is?
Dat de zon schijnt en je alleen maar naar het bos wilt, maar opgesloten zit achter glazen wanden?
Zo’n dag dat je tegenstrijdige aanwijzingen krijgt?
Je geïrriteerd je laptop dicht klapt en naar huis wilt gaan, maar dat net op dat moment studenten aan de balie staan voor een sleutel?
Dat je zit te wachten op die sleutel, ze dan om een andere komen vragen en je nog langer moet blijven?
Zo’n dag dat je vriendje ziek is en je na je werk even langs gaat om om een kus te bedelen, als vervanging van een avond samen?
Zo’n dag dat je dan eindelijk op weg naar huis bent, maar recht in een rode zee van achterlichten rijdt?
Zo’n dag dat je je moeizaam een andere weg baant, dwars door het centrum, van het ene geobstipeerde stoplicht naar het andere?
Je huiverend thuis komt in een donker huis?
Zo’n moment dat twee harige lijven zich met ware doodsverachting van de trap af storten in hun haast om je te verwelkomen met liefhebbend gespin, aanhankelijkheid en vooral veel kopjes?
Zo’n dag waarvan het einde alles weer goed maakt?

Ken je dat?

171101Smokey

 

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Avontuur op Papier

Mijn verhaal over BOEKEN in zes woorden:


LAATSTE BLADZIJDE…

ZE KNIPPERDE. WEER THUIS.

170701boekuit

afbeelding: Pixabay


schrijfuitdaging

 

<<  Wil je ook de andere zeswoordverhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast! 😀

Geplaatst in Familie, Gezin, Persoonlijk

Mijn Mannen

Gisteravond zaten we nog laat aan de tuintafel, mijn drie mannen en ik – twee ervan ontsproten aan mijn schoot, de andere mijn partner. Het was verdacht stil in de buurt. Waren wij nog de enigen buiten? ‘Nee, die zijn waarschijnlijk stil en luisteren naar ons.’ De schutting kreeg ineens oren.

Ik had pastasalade gemaakt, een grote schaal vol. Binnen stonden de ingrediënten voor een tweede lading klaar, maar dit bleek al te veel. Nick at alleen de pasta en de kip; de groene en rode onderdelen liet hij liggen – veel te gezond. Sean schepte zijn bord nog een keer vol en keek met hoopvolle blik rond. ‘Wil nog iemand mozzarella?’ Gelukkig niet. Binnen een seconde schepte hij het schaaltje leeg op zijn bord. Zet hem een hele bol voor, en hij eet hem zo op.

160901Mannen

Ze torenen boven mij uit, de twee spruiten. Ze praten soms onbegrijpelijk. Over bloemen en bijen. Afkortingen en verbasteringen der hedendaagse taal. Nieuwe ontdekkingen in het heelal. Wereldpolitiek. Pokémon GO. Hogeschoolperikelen. Onrecht en onzin. V-man en ik horen het met verbazing aan. ‘Praat toch normaal’, roep ik dan. Met een grijns kijken ze me aan, ze hebben weer eens gewonnen. Games, computers, daar weten ze alles van. Maar een simpele beugelfles openen en weer dicht maken, dat ligt iets gecompliceerder. Ze turen naar de onbegrijpelijke metalen draden, halen hun schouders op. En dan lach ik.

160901Mannen1

Wat geniet ik iedere dag van mijn mannen. Wat ben ik gezegend dat ze nog thuis wonen. Op kamers gaan of een appartement huren is erg duur, en is bovendien op dit moment helemaal niet nodig. Misschien vliegen ze de komende jaren (weer) uit. Maar voor nu koester ik me in hun warmte en gezelligheid. Ben gek op mijn mannen. ❤

 

Geplaatst in Foto, Vakantie

De Franse keuken

We rijden over smalle Franse landwegen, op weg naar huis na een heerlijke vakantie. De twee weken Normandië zijn voorbij gevlogen. En toch was iedere dag gevuld met zoveel moois. Alledaagse gebeurtenissen in een nieuwe setting krijgen extra glans. We hebben lieve mensen ontmoet, in onze gite Le Bois-Ellier, in de hotels, de winkels en restaurants. Fransen stug en onvriendelijk? Daar klopt niets van; tenminste, niet anders dan in Nederland of waar dan ook.

160809LeBoisEllierCompilatie
Le Bois-Ellier

De zon schijnt vanuit een met wolken bedekte hemel en we dalen met 5% af. Zodra een weg ook maar iets naar beneden helt, staat er een bord met het bijbehorende percentage. Schrijven op een tablet in een bocht nodigt uit om misselijk te worden, maar gelukkig kan ik blind typen. Ik houd mijn blik strak op de weg gericht, terwijl V-man met vaardige hand de auto langs de vele rotondes stuurt. De afstand tot ons Frans toevluchtsoord wordt steeds groter.

Joe Bonamassa & Beth Hart

Golvende graanvelden waar de wind doorheen kruist. Het mais, het melancholieke gitaarspel van Joe Bonamassa. Wat zal ik de uitgestrektheid missen, de heuvels en dalen. De bijzondere bouwstijlen. Was het in de buurt van Le Bois-Ellier voornamelijk bouwen met Engelse stenen –Bretonse stenen moet ik zeggen– is het hier in Dieppe en omstreken een mix van bakstenen en grove keien. Anders, mooi, uniek. Ik zal je missen, Normandië, zoals ik nu onze gastvrouw Lynne, haar man Keith en hun grappige Jack Russell Monty al mis.

160809MontyCompilatie
Monty Ponty

Maar wat ik niet zal missen is het bloederige schouwspel van onze lunch gisteren. Terwijl ik de buitenste stukjes van een eendenborst naar binnen probeer te krijgen, worstelt Victor met zijn steak ‘medium’. Nou medium is het allerminst. Denk aan een lap die tien seconden op een grill heeft gelegen, met daar binnenin een massa rauw vlees, vet, pezen en… argh. “Ik word weer vegetarisch!”, kreun ik aan tafel. De maaltijd gisteravond was veel beter: V-man had forel en ik zalm, met een sla-tomatensalade en een dressing van olijfolie en azijn. Eerlijk eten. Lekker eten. Gáár eten!

Naar huis. Ik wil niet naar huis. Ik wil wel naar huis. Ik mis mijn jongens en mijn katten. Wil onder de nieuwe douche staan. Maar ik mis ook het onbekende, de nieuwe vergezichten. Majestueuze windmolens die keurig op een rijtje draaien in de wind. De bovengrondse elektriciteits- en telefoonlijnen, die iedere weg de weg wijzen. Lijntjes energie naar de afzonderlijke huizen brengen. De wijze waarop de vrouwelijke TomTom-muts de Franse wegen uitspreekt. De zwart- en bruin-gevlekte koeien. De mooie bruine koeien. De gespierde beige runderen. Geiten en schapen. Geen zonnebloem- of lavendelvelden dit keer –die liggen zuidelijker.

We rijden naar huis op deze tweede zwarte zaterdag. Van mij mogen we op deze kleine wegen blijven rijden, dan duurt het nog wat langer. Nog even in de vakantiestemming blijven. En hoewel ik Normandië en haar mensen zal missen, schept vooruit gaan ook weer ruimte voor nieuwe avonturen. Zoals in de herfstvakantie naar Engeland. We hebben weer wat mogen proeven van de Engelse sfeer bij Lynne en Keith. En dat smaakt naar meer. Maar niet naar de Franse keuken.