Geplaatst in Persoonlijk, Schrijven

Pijn

Met pijn in zijn ogen kijkt hij mij aan. Een achteloos bericht brak de bruingroene glans en met moeite veegt hij de scherven bij elkaar. Breekbaar – nog steeds – na te snel vervlogen kinderjaren zonder handje in de zijne. Tweewekelijkse logeerpartijen vervingen de dagelijkse sores en smeedden een band tussen vader en zonen. Niets zou de liefde voor zijn kinderen dwarsbomen en de trots brandt fel. Zijn jongens, prachtknapen. Nu ze allebei studeren zijn hun bezoeken sporadischer, maar een biertje drinken, uit eten, heeft een nieuwe dimensie in hun gezamenlijke leven gebracht.

En nu dan die speciale dag. De Vader-Zoon-Dag. Geweldig vindt hij het, eindelijk weer een tastbaar bewijs van zijn vaderschap. Tot het bericht op het scherm verschijnt dat er nog een ‘vader’ komt. En dat is er een te veel. Er is maar één echte vader! Of knelt de stiefband net zo zwaar, zo niet zwaarder dan de bloedband? Door een scheiding ongewild van de vanzelfsprekende eerste plek verdreven. Dat doet verrekte pijn.

Auteur:

Reader, writer, word player. Collector of visuals. No lady, but all woman. Caretaker of lads & cats, dungeons & dragons. DuTchess. Green witch.

9 gedachten over “Pijn

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s