Geplaatst in Verdriet

De zon komt op

en de zon komt op
alsof er niets is gebeurd
alsof het leven doorgaat
maar voor ons
staat alles even stil

rust zacht, lieve Mirza

180303Mirza

Ter nagedachtenis aan onze lieve collega Mirza van Tilburg, die zondag 25 februari jl. onverwachts overleed. We missen haar vreselijk. 

Geplaatst in Fotogedicht

Gebroken Glimlach

 

zijn wrede woorden

slaan gat in haar bewust zijn

gebroken glimlach

 

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Onderwijs, Persoonlijk, Verdriet

Onuitwisbaar

Het klopt niet. Er klopt helemaal niks van. Geen bal, geen jota. Het einde van afgelopen schooljaar klopte niet, en het begin is onwerkelijk. Het kan niet waar zijn.

Lees verder “Onuitwisbaar”

Geplaatst in Gedicht, Poëzie

Hemels Water

~

regen
druppel
op mijn gezicht
gevuld met zout
keer je weer
als traan

zondvloed
speldenprikken
rond, nat, klein
ik veeg ze af
en besef
ze doen geen pijn

regen
tranen
met opgeheven hoofd
voel ik het verschil
niet meer
nooit weer

en langzaam
droog ik op
door hemels water

~

131114regen

 

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Rust

Leid me weg van hier
ik wil elders zijn
terug naar de tijd
dat lachen huilen werd
snikken van de pret
moeiteloos blij
zonder bedenkingen

Laat me vluchten
in de armen
van vergetelheid
bruutheid weggevaagd
door de zon
in een nieuwe hemel
lok me, horizon

Geef me de rust
en de moed
om te zijn
en te blijven
waar mijn hart
en ziel
eindelijk thuis zijn.

image

Soms is het leven te hard. Onbegrijpelijk, onbegrepen. Arme meid, rust zacht. 

Geplaatst in Korte verhalen, Persoonlijk

Aan de Hand van een Engel

De kist was blauw geverfd, versierd met bloemen, sterretjes en gevleugelde figuren in felle kleuren. Van de saaie witte buitenkant was niets meer te zien. En dat was maar goed ook, want in die kist lag geen saai mens. De vrouw die er vredig rustte was een schilderachtig figuur, een en al actie en vrolijke opgewektheid, wilskracht en doorzettingsvermogen. Zelfs vanuit de andere zijde brak haar optimisme door het verdriet van de aanwezigen heen, overspoelde hen met zonnige Afrikaanse muziek. Op de bank haar drie geliefde kleindochters, hun lange blonde haren eensgezind golvend met gevlochten accenten, de moeders beschermend ernaast.

Het was stil. Een inhouden stilte die ademloos leek te wachten. De betovering werd verbroken door de sympathieke stem van de voorganger, die leidde door het leven van de vrouw. Een leven dat mooie en minder mooie tijden gekend had, maar dat gekenmerkt werd door één motto: het zal allemaal goed komen! Langzaam stierven de stemmen van het koor weg, stemmen van wie zij ooit deel uitmaakte. Er was een leegte in de samenzang, een leegte die alleen zij kon opvullen. Haar stem een noot die opviel door gemis.

De dienst naderde zijn einde en het moment van afscheid kwam naderbij. Onverbiddelijk. Liefde noch verlangen kon de tijd stop zetten. Familie en vrienden liepen naar voren om afscheid te nemen, en verdriet etste diepe, door tranen doorkruiste lijnen. De laatste bezoeker verdween door de deur en vertwijfeld keek de naaste familie naar elkaar. De waas van de afgelopen weken werd weggevaagd, de realiteit een ongenode en ongewenste gast. Was dit echt het einde? Mam, hun Omi lag daar! Zwijgend stonden ze om de kist en hielden elkaars handen vast, wachtten.

Dan een haast onwaarneembare trilling en met een zacht ruisen van vleugels kwam de stilte tot leven. Een lichte huivering voer door hen heen. Was het inbeelding? Maar nee, ze hadden het allemaal gehoord, gevoeld! Voor hun ogen nam het licht een andere vorm aan, schilderde een vrouw die glansde in het zilveren schijnsel. Licht omhulde haar nu frêle gestalte en even scheen zij vleugels te hebben. Stralend omhelsde ze haar meiden met een gevoel van vrede en op de haar zo kenmerkende kordate wijze nam zij de hand die zich vanuit het licht naar haar uitstrekte. Met een lach werd de vrouw – hun moeder en oma – weggevoerd aan de hand van haar Engel. Engelen, waarin zij rotsvast geloofd had. Vanuit de verte een laatste echo in haar unieke timbre.

Maak er wat van!

130614Marianne

Voor mijn lieve vriendin Nancy x

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gevoel, Persoonlijk, Poëzie

Spelende Engel

~

Zeventien zou je zijn

Lois

op handen

gedragen door je moeder.

Liefdevol, vol verwachting

was zij

waren wij

maar ongezien

en toch herkend

ging je weg van ons.

Wij waren weg van jou

van je schoonheid

je lieflijkheid

je maakte diepe indruk

afdruk in onze harten

onuitwisbaar

in ons leven.

Ik houd van jou

en houd haar vast

net als jij zou doen

met je tere vingertjes.

Ik let op haar

namens jou

denk samen met haar

vandaag en alle jaren

aan jou

onze spelende engel.

Zeventien zou je zijn

lief nichtje

vandaag

~

130504SpelendeEngel

Voor mijn zusje Monique. Ich bin bie dich de ganze daag, leeve sjat.