Geplaatst in Verdriet

De zon komt op

en de zon komt op
alsof er niets is gebeurd
alsof het leven doorgaat
maar voor ons
staat alles even stil

rust zacht, lieve Mirza

180303Mirza

Ter nagedachtenis aan onze lieve collega Mirza van Tilburg, die zondag 25 februari jl. onverwachts overleed. We missen haar vreselijk. 

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Onderwijs, Persoonlijk, Verdriet

Onuitwisbaar

Het klopt niet. Er klopt helemaal niks van. Geen bal, geen jota. Het einde van afgelopen schooljaar klopte niet, en het begin is onwerkelijk. Het kan niet waar zijn.

Lees verder “Onuitwisbaar”

Geplaatst in Algemeen, Nieuws

Nanu Nanu

Vannacht wordt ineens de deur van mijn slaapkamer open gegooid. ‘Mam’, zegt mijn zoon, ‘Robin Williams is dood!’ Slaapdronken probeer ik te bedenken wie Robin Williams is: de zanger of de acteur. Ik besef dat het de acteur is. ‘Wat erg, die man is hartstikke gaaf. En nu hij heeft zelfmoord gepleegd!’. Nanu Nanu drijft vanuit een of ander laatje in mijn hoofd voorbij, en mijn gedachten schieten terug naar zijn buitenissige karakter in Mork & Mindy.

 

 

Robin Williams kon alles spelen, maar viel vooral op door zijn komische rollen. Hier een overzicht van zijn indrukwekkende acteerprestaties:

  • 2015: Absolutely Anything (post-production) | Dennis the Dog (voice)
  • 2014: Night at the Museum: Secret of the Tomb (post-production) | Teddy Roosevelt
  • 2014: Merry Friggin’ Christmas (post-production) | Mitch
  • 2014: The Angriest Man in Brooklyn | Henry Altmann
  • 2014: Boulevard | Nolan Mack
  • 2013: Robin Williams in Multiple Exposures (Short)
  • 2013: The Face of Love | Roger
  • 2013: Lee Daniels’ The Butler | Dwight D. Eisenhower
  • 2013: The Big Wedding | Father Moinighan
  • 2011: Happy Feet 2 | Ramon / Lovelace (voice)
  • 2009: Old Dogs | Dan
  • 2009: Night at the Museum: Battle of the Smithsonian | Teddy Roosevelt
  • 2009: World’s Greatest Dad | Lance
  • 2009: Shrink | Holden
  • 2007: August Rush | Maxwell ‘Wizard’ Wallace
  • 2007: License to Wed | Reverend Frank
  • 2006: Night at the Museum | Teddy Roosevelt
  • 2006: Happy Feet | Ramon / Lovelace (voice)
  • 2006: Man of the Year | Tom Dobbs
  • 2006: Everyone’s Hero | Napoleon Cross (voice, uncredited)
  • 2006: RV | Bob Munro
  • 2006: The Night Listener | Gabriel Noone
  • 2005: The Big White | Paul Barnell
  • 2005: Robots | Fender (voice)
  • 2004: Noel | Charlie Boyd / The Priest (uncredited)
  • 2004: House of D | Pappass
  • 2004: The Final Cut | Alan Hakman
  • 2002: Insomnia | Walter Finch
  • 2002: Death to Smoochy | Rainbow Randolph
  • 2002: One Hour Photo | Seymour Parrish
  • 2001: A.I. Artificial Intelligence | Dr. Know (voice)
  • 1999: Bicentennial Man | Andrew Martin
  • 1999: Jakob the Liar | Jakob
  • 1998: Patch Adams | Patch Adams
  • 1998: What Dreams May Come | Chris Nielsen
  • 1997: Good Will Hunting | Sean Maguire
  • 1997: Flubber | Professor Philip Brainard
  • 1997: Deconstructing Harry | Mel
  • 1997: Fathers’ Day | Dale Putley
  • 1996: Hamlet | Osric
  • 1996: The Secret Agent | Assassin (uncredited)
  • 1996: Jack | Jack Powell
  • 1996: The Birdcage | Armand Goldman
  • 1995: Jumanji | Alan Parrish
  • 1995: To Wong Foo Thanks for Everything, Julie Newmar | John Jacob Jingleheimer Schmidt (uncredited)
  • 1995: Nine Months | Dr. Kosevich
  • 1994: Being Human | Hector
  • 1993: Mrs. Doubtfire | Daniel Hillard / Mrs. Doubtfire
  • 1992: Toys | Leslie Zevo
  • 1992: Aladdin | Genie / Merchant (voice)
  • 1992: From Time to Time (Short) | Timekeeper (voice)
  • 1992: FernGully: The Last Rainforest | Batty Koda (voice)
  • 1991: Hook | Peter Banning
  • 1991: The Fisher King | Parry
  • 1991: Shakes the Clown | Mime Class Instructor (as Marty Fromage)
  • 1991: Dead Again | Doctor Cozy Carlisle
  • 1990: Awakenings | Dr. Malcolm Sayer
  • 1990: Cadillac Man | Joey O’Brien
  • 1989: Dead Poets Society | John Keating
  • 1988: Portrait of a White Marriage | Air Conditioning Salesman (uncredited)
  • 1988: The Adventures of Baron Munchausen | King of the Moon (as Ray D. Tutto)
  • 1987: Good Morning, Vietnam | Adrian Cronauer
  • 1986: Seize the Day | Tommy Wilhelm
  • 1986: Club Paradise | Jack Moniker
  • 1986 The Best of Times | Jack Dundee
  • 1984: Moscow on the Hudson | Vladimir Ivanoff
  • 1983: The Survivors | Donald Quinelle
  • 1982: The World According to Garp | Garp
  • 1980: Popeye | Popeye
  • 1977: Can I Do It ‘Till I Need Glasses? | Lawyer / Man with Tooth Ache

You’re only given one little spark of madness. You mustn’t lose it.

Robin Williams

Rest in peace, Mr. Williams. Misschien heb je teveel vrolijkheid aan ons allemaal weggegeven.

CW, CBS And Showtime 2013 Summer TCA Party - Arrivals

afbeelding: www.lifetimetv.co.uk

Geplaatst in Korte verhalen, Persoonlijk

Aan de Hand van een Engel

De kist was blauw geverfd, versierd met bloemen, sterretjes en gevleugelde figuren in felle kleuren. Van de saaie witte buitenkant was niets meer te zien. En dat was maar goed ook, want in die kist lag geen saai mens. De vrouw die er vredig rustte was een schilderachtig figuur, een en al actie en vrolijke opgewektheid, wilskracht en doorzettingsvermogen. Zelfs vanuit de andere zijde brak haar optimisme door het verdriet van de aanwezigen heen, overspoelde hen met zonnige Afrikaanse muziek. Op de bank haar drie geliefde kleindochters, hun lange blonde haren eensgezind golvend met gevlochten accenten, de moeders beschermend ernaast.

Het was stil. Een inhouden stilte die ademloos leek te wachten. De betovering werd verbroken door de sympathieke stem van de voorganger, die leidde door het leven van de vrouw. Een leven dat mooie en minder mooie tijden gekend had, maar dat gekenmerkt werd door één motto: het zal allemaal goed komen! Langzaam stierven de stemmen van het koor weg, stemmen van wie zij ooit deel uitmaakte. Er was een leegte in de samenzang, een leegte die alleen zij kon opvullen. Haar stem een noot die opviel door gemis.

De dienst naderde zijn einde en het moment van afscheid kwam naderbij. Onverbiddelijk. Liefde noch verlangen kon de tijd stop zetten. Familie en vrienden liepen naar voren om afscheid te nemen, en verdriet etste diepe, door tranen doorkruiste lijnen. De laatste bezoeker verdween door de deur en vertwijfeld keek de naaste familie naar elkaar. De waas van de afgelopen weken werd weggevaagd, de realiteit een ongenode en ongewenste gast. Was dit echt het einde? Mam, hun Omi lag daar! Zwijgend stonden ze om de kist en hielden elkaars handen vast, wachtten.

Dan een haast onwaarneembare trilling en met een zacht ruisen van vleugels kwam de stilte tot leven. Een lichte huivering voer door hen heen. Was het inbeelding? Maar nee, ze hadden het allemaal gehoord, gevoeld! Voor hun ogen nam het licht een andere vorm aan, schilderde een vrouw die glansde in het zilveren schijnsel. Licht omhulde haar nu frêle gestalte en even scheen zij vleugels te hebben. Stralend omhelsde ze haar meiden met een gevoel van vrede en op de haar zo kenmerkende kordate wijze nam zij de hand die zich vanuit het licht naar haar uitstrekte. Met een lach werd de vrouw – hun moeder en oma – weggevoerd aan de hand van haar Engel. Engelen, waarin zij rotsvast geloofd had. Vanuit de verte een laatste echo in haar unieke timbre.

Maak er wat van!

130614Marianne

Voor mijn lieve vriendin Nancy x

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gevoel, Persoonlijk, Poëzie

Spelende Engel

~

Zeventien zou je zijn

Lois

op handen

gedragen door je moeder.

Liefdevol, vol verwachting

was zij

waren wij

maar ongezien

en toch herkend

ging je weg van ons.

Wij waren weg van jou

van je schoonheid

je lieflijkheid

je maakte diepe indruk

afdruk in onze harten

onuitwisbaar

in ons leven.

Ik houd van jou

en houd haar vast

net als jij zou doen

met je tere vingertjes.

Ik let op haar

namens jou

denk samen met haar

vandaag en alle jaren

aan jou

onze spelende engel.

Zeventien zou je zijn

lief nichtje

vandaag

~

130504SpelendeEngel

Voor mijn zusje Monique. Ich bin bie dich de ganze daag, leeve sjat.

 

Geplaatst in Persoonlijk, Poëzie

Lief kind

~

ach

lief kind

blondgelokt

met gulle lach

die straalde

in jouw ogen

nu uitgedoofd

verdoofd

zijn wij

op zoek

naar jou

onvindbaar

maar overal

zingt je stem

je leeft

in ons

altijd

~

Wieteke

Voor Wieteke, lieve dochter van een collega, die slechts tien jaar mocht worden.

Geplaatst in Columns, Expressief, Foto, Persoonlijk

Dag lieverd

Deze week geen Avans column. Ik heb mijn gedicht Afscheid, geschreven voor Lia Daenen toen ze erg ziek werd (eerder op Doldriest gepubliceerd), naar de redactie gestuurd, aangezien Lia deze week haar ongelooflijk dappere strijd heeft moeten opgeven.

Layers of Life – op mijn Engelse site – is opgedragen aan deze lieve, sterke en zorgzame collega, onze vriendin.

Dag lieve Lia, rust nu maar uit, meis.

Geplaatst in Columns, Compassie, Gezondheid, Persoonlijk

Het leven is als Pepsi!

Daar is Marion! Een uitgelaten studente vliegt me buiten om de nek en springt met me in het rond, op de hielen gevolgd door haar vriendin die dezelfde blije boodschap heeft. Opluchting staat op hun gezichten geschreven. Eindelijk ‘s avonds met het gezin op de bank, spelletjes doen, een film kijken. Eindelijk gewoon weekend vieren in plaats van die eeuwige dreiging van de studie. Wat een prestatie van deze kanjers. Vier jaren lang gezwoegd voor het diploma, en nu is het dan ook zover. Ze zijn geslaagd! En ik ben zo trots op hen.

Ik stap de werkvloer op en een zware deken van verdriet daalt neer. Verstikt. Maar ik kruip eronder en deel de pijn en wanhoop die in de lucht hangen. Een student van ons is overleden. Zomaar. Plotseling. Niets wees erop dat deze tragedie zou gebeuren. Hij werd slechts 19 jaar. We staan allemaal met onze mond vol tanden, er zijn geen woorden voor. Waarom hij? Waarom deze levenslustige bruisende jonge vent, die nog lang niet klaar was met leven?

Zijn klasgenoten zijn verbijsterd en murw geslagen. Iedereen die hem kent is diep geraakt. Tentamens zijn ineens niet meer belangrijk. Samen zijn, samen praten, samen stil zijn, dat telt. En ondanks de pijn en het verdriet is het mooi te zien hoe zij steun zoeken en vinden bij elkaar. Een hechte vriendenclub is het. Snikken worden gesmoord in wijd open armen. Tranen worden gedroogd op de schouder van een lotgenoot. Ze zijn verdrietig. Missen hun maatje. En ik ben triest met hen, maar ook zo trots op hun kracht, hun moed!

Het team heeft het druk. Erg druk. Tentamens, examens, mondelinge toetsen. Scripties en onderzoeken. Een niet aflatende stroom van werk en inzet van studenten vraagt een even grote inzet van docenten en ondersteuning. De diploma-uitreiking nadert met rasse schreden en nog lang niet alles is binnen. Paniek slaat toe! Maar we zetten er samen nog even de schouders onder en ploeteren voort, tot ook die hobbel is overwonnen. Ben trots op mijn collega’s!

Blijdschap zij aan zij met leed. De eerste kleinzoon wordt geboren, een zoon overlijdt. Een relatie wordt verbroken, nieuwe liefde bloeit op. Gezinsuitbreiding, een student vliegt uit. Het leven is vaak onvoorspelbaar en vol tegenstrijdigheden. Meestal kabbelen de dagen voorbij, maar dan gaan gebeurtenissen er ineens met je vandoor, een stroomversnelling sleurt je mee, tegen wil en dank. Is het een kringloop of een stroom zonder einde? Wat ik wel weet, is dat onze geliefden voortbestaan in ons, in onze harten en gedachten. Iedereen laat iets achter, onuitwisbaar en nooit dovend. Life can be a bitch, mensen, maar ook heel mooi.

Het leven is als Pepsi: prikkelend en zoet. Opwekkend, soms stijgt het naar je hoofd. Er zit van alles in, maar je weet niet precies wat. Het is absoluut niet te pruimen als het lauw en doodgeslagen is. Live your life to the Max! Alvast een heel fijne vakantie. Dan zie ik je weer aan de andere kant van de zomer…

~Marion

Geplaatst in Compassie, Gezondheid

R.I.P. Ab Bobbink

Verbijstering. Ongeloof. Verslagenheid. Al deze emoties schieten in een razend tempo door mij heen. Maar het nieuws is en blijft onverbiddelijk: Ab Bobbink is vanmiddag plotseling overleden. Collega-columnist van Avans, collega van de Academie voor Gezondheidszorg, collega e-learning coach. Collega… nee, niet meer.

Nee, niet jij!

Waarom jij? 

Mooi en betrokken mens

Waar ben jij naar toe?

Waarom ging je nu,

net nu het zo goed met je ging?

Je had nog zoveel te vertellen

Je woorden laten een leegte achter

die niemand kan opvullen

Nooit meer even stilstaan

van gedachten wisselen

over het leven, over schrijven

Nooit meer genieten

van je bescheidenheid

je interesse

je bevlogenheid

je passie

Herinneringen blokkeren mijn keel

en mijn ogen worden mistig

Ik mis je Ab

en zal aan je blijven denken

Op 20 november schreef hij nog: Verder gaat het goed

Het was zo’n week dat ik weer eens extra geconfronteerd werd met mijn levensfase en de sterfelijkheid van de mens, met de sterfelijkheid van vrienden en bekenden. Met mijn sterfelijkheid. Op mijn leeftijd maak je steeds vaker mee dat leeftijdsgenoten om je heen ziek worden en de eindigheid daardoor een vorm krijgt. Confronterend die zoektocht naar betekenisgeving en nieuw evenwicht. Ik ontspring die dans en prijs mij gelukkig. Mijn kwalen zijn hanteerbar en gelukkig geldt dat voor nog veel meer mensen.

Zevenenzestig is natuurlijk ook niet gering. Hij voelt zich nog goed en energiek, maar om hem heen gaan er langzaamaan meer mensen dood. En de serie pillen die hij moet innemen – „tegen diabetes, hoge bloeddruk en prostaatklachten” – herinnert hem dagelijks genadeloos aan het onontkoombare verval en de vergankelijkheid. „Maar verder gaat het goed, hoor”, zegt hij, op die ondoorgrondelijk-ironische Bromettoon. Ik wil niks weten als de camera niet loopt, Frans Bromet, NRC Handelsblad, 19 november 2011

Maar verder gaat het goed. Dat geldt zeker voor mij. Ondanks de kwalen die bij het verval horen, voel ik me beter dan ooit. Stabieler, rustiger, genuanceerder dan voorheen. Ouder worden brengt verval, maar mij meer innerlijke onafhankelijk. Oud worden is mooi. Mijn lichaam mag me langzaam in de steek laten, maar mijn geest is evenwichter dan ooit.

Maar ik heb makkelijk praten, ik heb voor zover ik weet, geen kanker.

En ineens is hij weg. Hij had inderdaad geen kanker. Alleen hield zijn hart op met kloppen. Maar verder gaat het goed…

Hier is zijn laatste column voor Punt: Kwartje. Lees meer fascinerende, rake en moedige stukken op Ab’s website. En zijn opmerkingen op Twitter.

Rest In Peace dear Ab, be happy up there.

~Marion

Zie ook: 
Voor Ab Bobbink, het kan zomaar… door Rudi Clause
In memoriam: Ab Bobbink en Met grote passen door het gebouw in Punt, onafhankelijke krant van Avans
Fatale Pauze door Tiemen
Death, Harsh Master (Engels) door mij

CondoleanceRegister Ab Bobbink

Geplaatst in Compassie, Expressief, Poëzie

Death, back off

Verwijzing naar de post Death, back off op mijn Engelse blog Figments of a Dutchess.