~
grenzen doorbroken
met zwiepende slag
versmolten
delen het leven
tot nieuw sterretje
in zakformaat
kloppend hart
vonk van de ziel
ontkiem
warm
beschut
verscholen
tot nieuw ego
je wordt, je bent
de drang tot zijn
groeit met de dag
men wacht
op jou
lief
~
Foto: National Geographic
Voor H.
Lang, lang geleden, toen ik nog piepjong was, was alcohol hoofdzakelijk iets voor (jong) volwassenen. Mijn oma nam wel eens een advocaatje, met slagroom. Of een glaasje wijn. Mannen dronken bier, cognac, jenever of whisky. Onderin de kast van mijn ouders stonden flessen met alcoholische dranken – die daar trouwens nog steeds staan. Stiekem proeven bracht niet veel plezier: het spul was veel te sterk. Toen ik ging stappen, dronk de groep waarmee ik uit ging wel eens Ballantines, maar dat was toch wel uitzonderlijk. Tegenwoordig is het drinken van sterke drank veel normaler. Vooral mix-drankjes zijn erg populair. De jeugd gaat eerst indrinken bij iemand thuis, en dan blijft het niet bij een biertje.
Drinken is iets dat door de eeuwen heen gebeurde. Bij de Grieken begon een drinkgelag na een feestmaal. Zo’n drinkgelag was een samenkomst van meerdere personen, die gepaard ging met een grote of overmatige alcoholconsumptie. Wie de meeste (aangelengde) wijn dronk en wakker bleef, won een taart. Hierbij waren trouwens alleen mannen aanwezig. De Romeinen namen dit gebruik over, maar voegden er vrouwen aan toe. Perzen waren al helemaal jolige mensen: zij vergaderden twee keer over een besluit: één maal dronken en één maal nuchter! De in dronkenschap genomen besluiten konden in nuchtere toestand worden herzien. In het Germaanse Walhalla dronken de goden trouwens ook stevig door. En ook in de Middeleeuwen daagde men elkaar uit om geheel beschonken onder de tafel te belanden. Je mocht blij zijn als je deze wedstrijden overleefde.
Drankmisbruik is dus blijkbaar niets nieuws. Er bestaan verschillende vormen van excessieve alcoholconsumptie. Zo zijn daar bijvoorbeeld de flatrate-parties, waar een drankje niet veel of zelfs helemaal niets kost, maar waar de entree duur is. Of de bekende drankspelletjes, waarbij de verliezer (of de winnaar) een glas achterover moet slaan, soms in één keer. Wat wel redelijk nieuw is, is het comazuipen onder jongeren, meiden en jongens eender. We hebben het hier over kinderen tussen de 12 en 17 jaar! Ze drinken wodka, tequila en whisky, breezers en shotjes – vaak door elkaar – tot ze er letterlijk bij omvallen.
Bewusteloosheid door drankmisbruik. Een avondje stappen dat eindigt in het ziekenhuis. In 2012 loopt het aantal jeugdigen met alcoholvergiftiging dat behandeld wordt door een kinderarts tegen de duizend. In werkelijkheid zijn er waarschijnlijk nog meer comazuipers. En het aantal is stijgende. Ze zijn gemiddeld drie uren buiten bewustzijn, sommigen twee volle dagen. De jongste comazuiper in Nederland was pas 10 jaar…
Tieners die laveloos en compleet van de wereld op de grond liggen, draden speeksel en braaksel langs hun kin. Hoe lang het woord comazuipen bestaat weet ik niet, noch wanneer het fenomeen voor het eerst opdook, maar deze manier van drinken raakt kant noch wal. Je vol laten lopen binnen een zeer korte tijd om stoer te doen, terwijl je lichaam dit niet aan kan. Wedstrijdjes houden. Ik vind het afschuwelijk. Ze genieten er niet eens van, zijn zo ziek als een hond. Als een ambulance moet komen omdat je geen maat weet te houden, waar ben je dan mee bezig?! Ambulances zijn voor mensen in levensgevaar. Voor ongelukken en aandoeningen. Niet voor jongeren die zich laveloos vol laten lopen en niet meer weten dat ze op de wereld zijn.
Nog heel even en dan barst het carnaval los in de zuidelijke helft van Nederland. Hossen en lachen op muziek en drank. Voor de liefhebbers is het één groot gezellig feest. Laten we het vooral zo houden en onze jeugd niet laten verdrinken in een poel van bier en shotjes. Want het wordt veel te koud voor drenkelingen.
Een tentamenweek vol sneeuw en ijs. Aangepaste regelingen voor het openbaar vervoer en de langste files ooit. Het is donderdagavond acht uur.
Receptie:
Hoi Marion, weet jij toevallig wanneer de toetsweken gepland zijn bij Avans?
Bij de Pabo?
Nee, bij een andere academie.
Oh, ik weet alleen de algemene weken. Maar geef het telefoontje maar door.
Bedankt, meis.
Studente:
Hallo, spreek ik nu met mijn eigen academie?
Nee, je spreekt met de Pabo.
Weet u misschien wanneer we tentamens hebben in periode 4?
Ik weet alleen de algemene weken, zoals die Avans-breed zijn vastgesteld. Ik kan dus niet met zekerheid zeggen dat dit bij jouw academie ook zo is. Waarom wil je dit nu weten?
Omdat ik vanavond een reis naar Sri Lanka moet boeken.
Oh, ga je op vakantie?
Nee, ik ga naar de bruiloft van mijn zus.
Dat is leuk voor je, wanneer is die dan?
In de week van 17 juni.
Hmmm, even zien, dat is bij de Pabo lesweek 9, de week van de schriftelijke toetsen. En ik vermoed dat het bij jullie ook zo is.
Kunt u dat niet voor me nagaan?
Natuurlijk niet, ik werk toch niet voor jouw academie? Iedere academie heeft haar eigen regels.
Weet u of daar nog iemand is?
Geen idee, dat denk ik niet, het is al na achten!
Kunt u het toch proberen?
Is goed, geef maar een telefoonnummer, of een naam, dan zoek ik het nummer erbij.
Die heb ik niet, ik ben eerstejaars en zit nog maar pas op de opleiding.
Dit is het einde van periode 2, je weet na vier maanden toch wel de naam van iemand bij het academiebureau?
Nee, eigenlijk niet.
Oké, ik zoek wel voor je.
Ik kijk in de online telefoongids en speur de vele namen af naar de juiste functie.
Nee, ik heb drie namen geprobeerd, maar hun toestellen zijn allemaal buiten dienst.
Ja, maar ik MOET vanavond het vliegtuig boeken, anders is het echt te laat.
Zal ik even naar boven lopen om te kijken of er misschien nog iemand zit dan?
Als u dat wilt doen, heel erg graag!
De trappen op…
Boven zat maar één iemand, en die raadt jou aan een e-mail te sturen aan het directiesecretariaat. Dit is het adres.
Ja maar, kan die mij dan niet vertellen of ik dan met vakantie kan?
Nee, die medewerker zit hard te werken, net als ik hier probeer te doen.
Oh, dan stuur ik maar een e-mail. Mevrouw?
Ja?
Maar gaat het directiesecretariaat mijn e-mail vanavond dan nog wel beantwoorden?
Ik ga er bijna Limburgs van praten.
Jij belt op de avond dat je wilt boeken laat op over een vakantie in een reguliere les- en toetsweek van Avans, en je verwacht dan ook nog dat mensen van de academie ‘s avonds hun berichten checken om jou direct te beantwoorden? Dat is toch wel heel onrealistisch, vind je zelf ook niet?
Ja, mevrouw.
Goedenavond!
Vermoeid rijd ik tegen tien uur naar huis, naar mijn veilige, rustig haven. Bij binnenkomst zoon nummer 1:
Hallo mam.
Hoi.
Waarom zo kortaf?
Ik heb je één ding gevraagd om te doen vandaag, en zelfs dat heb je niet gedaan?
Eeeeeh, wat voor ding?
Doe niet zo onnozel.
Oh, je bedoelt de sneeuw van het tuinpad vegen?
Ja.
Waarom zou ik dat doen, dat slaat echt nergens op.
Je hoeft ook niet te slaan, je moest vegen.
Ja, maar daar heeft toch niemand last van, die sneeuw kan toch gewoon blijven liggen?
Nee, je maakt morgen het tuinpad sneeuwvrij.
Maar waarom dan?
Omdat ik het zeg!
Dat pad schoon vegen heeft toch helemaal geen nut?
Geen discussie, je doet het gewoon. En ruim je kamer op.
…
Ik zou maar antwoord geven als ik jou was.
Oh ja, waarom?
Omdat jij anders morgen geen PC meer hebt. En ik wil geen zwijnenstal in mijn huis. Morgen het pad en je kamer.
Goedenavond!
Op naar zoon nummer 2. Glinsterende ogen begroeten me vanuit zijn bed.
Zoon, er staat een fiets in de woonkamer.
Weet ik, mam, er ligt toch een briefje op?
Die opmerking negeer ik.
Een fiets in de woonkamer!
Ja, want mijn remmen waren bevroren.
Er staat een vieze FIETS in de woonkamer!
Anders knijp ik de bevroren remmen kapot. En ik heb mijn fiets nodig voor mijn werk.
Die fiets staat morgen niet meer in de woonkamer!
Nee, klopt, want dan ben ik aan het werk. Op die fiets.
Morgenavond na je werk staat die fiets ook niet meer in de woonkamer.
Mam, niet zo hard, ik ben op TeamSpeak, ze kunnen je horen.
Opvoedkundig geheel onverantwoord gil ik
Dat zal me een zorg zijn. DIE. FIETS. STAAT. MORGEN. NIET. MEER. IN. DE. WOONKAMER!
Mam?
Ja?
Ben je moe, mam?
Ja, kapot. Heb ook veel te lang gewerkt deze week. Hoezo?
Dat is wel te zien zeg, je ziet er echt ontzettend moe uit.
Ik doe mijn mond open om nog over de fiets te beginnen maar…
Ga nou maar gewoon naar bed, mam, lekker slapen.
Goedenavond!
PS. de dag erna was de fiets uit de woonkamer verdwenen, en ook het tuinpad was schoon. De kamer, tja, da’s een ander verhaal 😉
Winterse kost voor winterse dagen: stevige erwtensoep (6 tot 8 personen)
Wat gaat erin?
Hoe maak ik het?
Verwarm het water in een grote soeppan. Strooi de gewassen spliterwten in het nog koude water en laat dan voorzichtig de filetlapjes erin zakken (ongesneden), voeg ook de spekblokjes toe. Breng aan de kook en laat twee of drie uren met de deksel op de pan zachtjes pruttelen – regelmatig roeren.
Vis hierna de filetlapjes eruit, snijd ze klein en doe ze dan weer in de pan. Snijd de aardappelen in kleine blokjes en voeg toe aan de soep, samen met de soepgroenten. Ook de in plakjes gesneden rookworst mag er nu bij. Na weer een uurtje peper (en zout) naar wens erboven malen, en selderij en knoflook erin strooien. Laat nog even pruttelen.
Kan het ook anders?
Het lijkt heel veel vlees – is het ook! – maar mijn mannen smullen ervan. Natuurlijk mag er ook minder vlees in, of zelfs helemaal geen. Vervang het water dan door bouillon, en voeg meer groenten en aardappels toe.
Hoe serveer ik het?
Serveer met roggebrood of, zoals wij, met stokbrood en kruidenboter. Een stevige trappist ernaast zou niet misstaan 😉
Smakelijk!
Gewoon omdat het erg leuk is:
Lang, lang geleden, op een meisjesschool…
Herinneringen komen ineens uit een of ander laatje in mijn geheugen tevoorschijn, flitsen, gebeurtenissen… Mag ik je voorstellen aan de tweede klas van de St. Antoniusschool in Hoensbroek uit 1970?
Rara, wie ben ik? 😉
Het is druk in de kroeg. Met ervaren hand zet de ober een bord, gevuld met een dikke dampende stew, voor de man neer. Een mandje met brood en boter staat ernaast. Zijn vrouw kijkt naar haar dubbele hamburger en dikke frieten. ‘Chips’ worden die hier genoemd. De Guinness verdwijnt als sneeuw voor de zon, cheers! Het is lunchtijd in Dublin.
Aan de andere kant van het café zitten vier jonge mannen aan een tafel en bestuderen het menu. Wat de soep is, vraagt een van hen. Bouillon, antwoordt de gevatte ober, meestal gemaakt van vlees en groenten. De anderen lachen. Just kidding! De soep van de dag blijkt groentesoep te zijn.
Naast mij ligt een baby van een half jaar te slapen op de bank, als een roos, uitgeteld na de vermoeienissen van de ochtend. Hij is pas zes maanden, vertelt de trotse moeder, en mijn oudste is drie jaar. Het jongetje zit in de leren fauteuil tegenover ons en neemt kleine hapjes van zijn hamburger. Niet het broodje of de sla, alleen het vlees. Ik laat hem maar, zegt ze, hij is ook moe en dan eet hij in ieder geval iets. Ik knik begrijpend en lach naar het kind. Verlegen draait hij zijn hoofd om. Ze zijn net aangekomen vanuit Belfast, na drie uren reizen. De vrouw komt oorspronkelijk uit Londen en is voor haar werk naar Ierland verhuisd. Dublin is haar favoriete stad – na Belfast dan – en ze is hier al vaker geweest. Bij de buren worden de glazen nog eens bijgevuld. Ook wij laten het ons goed smaken.
De vrouw begint haar spullen bij elkaar te zoeken. Ze gaat weer verder, zegt ze, naar het hotel. De baby is inmiddels wakker en observeert met grote ogen de bedrijvigheid. Natuurlijk kan ik het niet laten om even gek te doen. Hij lacht zoals alleen baby’s kunnen lachen, uitbundig en helemaal blij. Vakkundig wordt hij door zijn moeder in een soort skipak gepropt, de armpjes onwillig, maar het lukt haar toch. Compleet dicht geritst wordt de kleine in de wandelwagen gezet. Die zal het straks niet koud hebben!
Wil jij even op hem passen, vraagt ze me, dan kan ik met de oudste even naar het toilet? Automatisch knik ik en zeg dat niemand bij haar kindje zal komen. Ze draait zich om en loopt weg, de trap af naar de damestoiletten, mij enigszins verwilderd achterlatend. Daar zit ik dan, met een baby. Zelfs haar tas hangt nog aan de buggy.
Tegenstrijdige gedachten flitsen door mijn hoofd. Het is een eer om even op dat kleintje te mogen passen. Maar ik ben ook perplex en verontwaardigd. Dat doe je toch niet, je kind alleen laten in een café? Wat is dat voor een onverantwoordelijke moeder? Stel je voor dat ik kwaad in de zin had. Ik zou mijn spullen kunnen pakken, de wandelwagen naar buiten rijden en weglopen met de baby. Wie laat nou toch zijn kind achter bij een wildvreemde?
Dan ineens verandert de verontwaardiging over haar gedrag in beschaming over mijn eigen gedachten. Ben ik echt al zo gewend aan misdrijven uit het nieuws, dat kidnapping mogelijk lijkt, hier, in deze gezellige pub? En ik lach, verwonderd en trots op het vertrouwen dat deze vrouw mij schenkt. Haar verzoek was intuïtief en natuurlijk, moeders onder elkaar. Vijf minuten later komt ze terug en nemen we afscheid. Een vluchtige ontmoeting, die een diepe indruk op me achterlaat
Vertrouwen. Wat een mooie gedachte om het nieuwe jaar mee in te gaan.
De zon speelt al dagen verstoppertje, dus vandaag moest ik gewoon naar buiten om haar te zoeken! Kijk je met me mee?
De foto’s van de Smokkelroute Goudberg zijn gemaakt in de omgeving Chaam / Strijbeek.
Er hangt een knusse sfeer op school. De kerstboom schittert in al zijn glorie, trots op de door de leerlingen gemaakte versieringen. Het ruikt naar dennentakken. Overal staan kerststukjes en de kerstster is ook al uit de hemel neergedaald. Aan het einde van de gang staat de deur van het klaslokaal een beetje open; een lied over vrede op aarde weerklinkt. Ze zijn uitgelaten, de zingende kinderen, hun wangen nog rood van de vrieskou tijdens het speelkwartier. Plots verschijnt er een gedaante in de deuropening. Hij heft zijn wapen en begint lukraak te schieten. In zijn ogen een fanatieke glans, alsof er een contact is doorgebrand. Chaos en paniek. De hel breekt los in Newtown, USA.
Twintig kinderen en zeven volwassenen schiet Adam Lanza dood, onder de slachtoffers zijn eigen moeder. Daarna pleegt hij zelfmoord. Maar daarmee houdt het niet op deze maand. In China valt een man nog meer kleintjes aan met een mes. In Oklahoma en Los Angeles worden aanslagen op scholen ternauwernood verijdeld. Vreselijke gebeurtenissen die levens verwoesten, zowel van de slachtoffers als van de nabestaanden. Maar ook van de kinderen en leerkrachten die het hebben overleefd. Dit staat op hun netvlies gebrand, is in hun geheugen vast gesmolten. En het lijkt steeds vaker te gebeuren.
Een overzicht:
Bron: De Gelderlander
Waarom een school? Worden ze aangetrokken door de onschuld van die weerloze kleintjes? Of door jongeren die allemaal worstelen met dezelfde vragen en frustraties? Gebeuren er dingen op een school die zo ontzettend veel woede oproepen? Wat knapt er in zo’n knul, man of vrouw? Wat laat de stoppen doorslaan?
Verbied wapens, zegt men, je komt er ook veel te makkelijk aan! Nou, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik zou niet weten hoe ik aan een wapen moet komen. Schietspellen moeten ook verboden worden! Maar is dit werkelijk de oplossing? Moet er niet veel meer aandacht komen voor de geestelijke gezondheid en begeleiding van probleemgevallen? Helaas is er niet altijd een peil op te trekken: soms verandert een rustige, aardige knul in een nietsontziende moordenaar. In andere gevallen zijn de voortekenen er wel. Zijn deze mensen ziek? Of ‘gewoon’ gewelddadig?
Er is ook nog een andere vorm van geweld op scholen: niet zo zichtbaar maar ook dodelijk: pesten. Kinderen blijven thuis van school omdat ze gepest en vernederd worden, soms zo erg, dat ze geen andere uitweg zien dan zelfmoord plegen. Dit mogen wij niet laten gebeuren!
De huidige maatschappij is erg gericht op het individu – op ieder voor zich – en daardoor is de kans groot dat we signalen uit de omgeving missen. Zou het niet een prachtig voornemen zijn om hier meer op te gaan letten in 2013? Om mensen die in hun eentje worstelen – met zichzelf of met anderen – te steunen? Het is immers december. Een feestmaand, een maand van bezinning en introspectie. Van familie en samenzijn in harmonie. Een welkome tegenhanger van het geweld. Want hoewel de woorden op elkaar lijken, is geweld helemaal niet geweldig. Integendeel.
Ik wens jullie een vreedzame kerstvakantie en een mooie jaarwisseling toe. Tot in 2013!
Helaas mensen, over twee weken gaan we eraan! De hele boel gaat naar de bliksem, en wel op 21 december, hooguit twee dagen later. We hebben ons lang genoeg hierop kunnen voorbereiden, want de Maya’s hebben dit al duizenden jaren geleden voorspeld! Tenminste, dat is wat je zóu kunnen afleiden uit hun oude inscripties. De laatste jaren is er een regelrechte hype ontstaan over december 2012.
De oude Maya kalender bestaat uit perioden van 394 jaren, de zogenaamde baktuns. De Maya’s stelden de schepping van de wereld op 13.0.0.0.0 (13 b’ak’tun, 0 k’atun, 0 tun, 0 winal, 0 dagen), 11 augustus 3114 voor Christus volgens onze jaartelling. Het getal 13 had een speciale betekenis voor dit oude volk, en de 13e b’ak’tun loopt af op 21 december 2012; dan staat de kalender weer op 13.0.0.0.0.
Betekent dit het einde van de wereld? De aarde, zon en maan zullen die dag op één lijn staan, waardoor het heelal een zwart gat zou kunnen vormen waarin de aarde zal verdwijnen. Of wordt het een keerpunt in het leven zoals we het nu kennen, een nieuw tijdperk van menselijke groei en bewustzijn? Misschien is de kalender gewoon op en wordt het tijd voor een nieuwe? De Maya’s spraken zich hier niet duidelijk over uit. Zelfs de datum 21 december is niet ‘hard’ en kan op meerdere manieren berekend worden. Volgens andere wetenschappers ligt het einde van de Maya kalender in 2220, of zelfs op 1 oktober 4772!
Toch zijn veel mensen ervan overtuigd dat eind december iets vreselijks zal gebeuren. Het magnetisch veld van de aarde draait om; er zullen zonnestormen losbreken die uiteindelijk leiden tot het einde der mensheid. Anderen denken eerder aan desastreuse natuurrampen dichter bij huis, zoals droogte of het uitbreken van een ziekte.
Zomaar wat voorspellingen over 2012:
Zoals je ziet is een aantal van deze voorspellingen zeer aannemelijk, en dat zou betekenen dat het einde der wereld al in volle gang is. Een groep mensen is inmiddels echt verhuisd vanwege deze voorspelling, naar Tsjechië of naar Afrika, in ieder geval naar een hooggelegen stuk land. Op de vlucht geslagen? Anderen maken hun spaargeld op ‘omdat je er na 2012 toch niets meer aan hebt’. En dit alles vanwege een hype? Komt u maar!
Wat precies gaat gebeuren op 21 december weet ik ook niet. De Maya’s hebben zeker voorspellingen gedaan van geschiedkundige cyclische aard, vastgelegd op vele oude monumenten. Ze keken vanuit het verleden vooruit naar de toekomst. Maar die toekomst hield voor hen niet op in 2012, die liep nog veel verder door. Ik hoop dus echt dat we naar een ander tijdperk gaan, eentje waarin we bewuster en met meer respect met elkaar en met de aarde omgaan.
Je nu vreselijk druk maken heeft geen enkele zin meer, als die datum echt het einde van de wereld betekent. Dan kunnen we er maar beter nog twee weken lang het beste van maken. Bovendien: de huidige Maya’s weten zelf niets van het einde der wereld! En als iemand het zou moeten weten, zijn zij het. Toch?
Geloof jij al die onheilspellende berichten? En ga je de komende twee weken iets extra’s doen?
DOLDRIEST 