Geplaatst in Doldriest briest, Nieuws

Geweldloos kerstfeest!

Er hangt een knusse sfeer op school. De kerstboom schittert in al zijn glorie, trots op de door de leerlingen gemaakte versieringen. Het ruikt naar dennentakken. Overal staan kerststukjes en de kerstster is ook al uit de hemel neergedaald. Aan het einde van de gang staat de deur van het klaslokaal een beetje open; een lied over vrede op aarde weerklinkt. Ze zijn uitgelaten, de zingende kinderen, hun wangen nog rood van de vrieskou tijdens het speelkwartier. Plots verschijnt er een gedaante in de deuropening. Hij heft zijn wapen en begint lukraak te schieten. In zijn ogen een fanatieke glans, alsof er een contact is doorgebrand. Chaos en paniek. De hel breekt los in Newtown, USA.

Twintig kinderen en zeven volwassenen schiet Adam Lanza dood, onder de slachtoffers zijn eigen moeder. Daarna pleegt hij zelfmoord. Maar daarmee houdt het niet op deze maand. In China valt een man nog meer kleintjes aan met een mes. In Oklahoma en Los Angeles worden aanslagen op scholen ternauwernood verijdeld. Vreselijke gebeurtenissen die levens verwoesten, zowel van de slachtoffers als van de nabestaanden. Maar ook van de kinderen en leerkrachten die het hebben overleefd. Dit staat op hun netvlies gebrand, is in hun geheugen vast gesmolten. En het lijkt steeds vaker te gebeuren.

Een overzicht:

  • 2012: Een schutter richt een bloedbad aan op een basisschool in de Amerikaanse plaats Newtown. Meldingen van het aantal doden lopen uiteen. Het motief van de dader is nog niet bekend.
  • 2012: Een moslimextremist schiet drie leerlingen en een leraar van een joodse school in het Zuid-Franse Toulouse dood. De dader blijkt eerder drie militairen te hebben vermoord. De politie belegert de woning van de schutter. Die komt uiteindelijk om het leven.
  • 2011: In de Braziliaanse stad Rio de Janeiro komen 13 mensen om door een schietpartij op een basisschool. De schutter pleegt daarna zelfmoord.
  • 2010: Een biologielerares in het Amerikaanse Huntsville schiet drie collega’s dood tijdens een personeelsvergadering. Ze had te horen gekregen dat haar aanstelling niet zou worden verlengd.
  • 2009: In zijn voormalige school in het Duitse Winnenden schiet een jongeman negen scholieren en drie docenten dood. Op zijn vlucht vermoordt hij nog eens drie mensen. Vervolgens slaat hij de hand aan zichzelf.
  • 2008: Op een school in het West-Finse Kauhajoki schiet een 22-jarige student negen medeleerlingen en een leraar dood, waarna hij de hand aan zichzelf slaat.
  • 2007: Acht doden, onder wie de directrice, bij een schietpartij op een school in het Finse Tuusula.
  • 2007: 33 doden (inclusief schutter) bij een schietpartij op de Virginia Tech University in het Amerikaanse Blacksburg.
  • 2006: Een vrachtwagenchauffeur richt een bloedbad aan in een schooltje van de Amish-geloofsgemeenschap in het district Lancaster van de Amerikaanse staat Pennsylvania. Er vallen vijf doden. De schutter pleegt zelfmoord.
  • 2005: In de Amerikaanse staat Minnesota schiet een leerling zeven andere scholieren dood voordat hij de hand aan zichzelf slaat. Kort daarvoor had hij al twee van zijn grootouders omgebracht.
  • 2002: Een bloedbad op een school in Erfurt in het oosten van Duitsland kost 18 mensen het leven. Onder hen is de dader, een oud-leerling die twee keer voor zijn examen was gezakt.
  • 1999: Scholieren richten op de middelbare school Columbine in de Amerikaanse plaats Littleton (Colorado) een bloedbad aan. Ze schieten 12 scholieren en een leraar dood. Daarna plegen ze zelfmoord.
  • 1998: Twee jongens (11 en 13) schieten vier scholieren en een leraar dood op de Westside Middle School in Jonesboro in de Amerikaanse staat Arkansas.
  • 1996: Een man dringt een school in het Schotse Dunblane binnen en schiet 16 leerlingen en een docent dood. Daarna slaat hij de hand aan zichzelf.

Bron: De Gelderlander

Waarom een school? Worden ze aangetrokken door de onschuld van die weerloze kleintjes? Of door jongeren die allemaal worstelen met dezelfde vragen en frustraties? Gebeuren er dingen op een school die zo ontzettend veel woede oproepen? Wat knapt er in zo’n knul, man of vrouw? Wat laat de stoppen doorslaan?

Verbied wapens, zegt men, je komt er ook veel te makkelijk aan! Nou, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik zou niet weten hoe ik aan een wapen moet komen. Schietspellen moeten ook verboden worden! Maar is dit werkelijk de oplossing? Moet er niet veel meer aandacht komen voor de geestelijke gezondheid en begeleiding van probleemgevallen? Helaas is er niet altijd een peil op te trekken: soms verandert een rustige, aardige knul in een nietsontziende moordenaar. In andere gevallen zijn de voortekenen er wel. Zijn deze mensen ziek? Of ‘gewoon’ gewelddadig?

Er is ook nog een andere vorm van geweld op scholen: niet zo zichtbaar maar ook dodelijk: pesten. Kinderen blijven thuis van school omdat ze gepest en vernederd worden, soms zo erg, dat ze geen andere uitweg zien dan zelfmoord plegen. Dit mogen wij niet laten gebeuren!

De huidige maatschappij is erg gericht op het individu – op ieder voor zich – en daardoor is de kans groot dat we signalen uit de omgeving missen. Zou het niet een prachtig voornemen zijn om hier meer op te gaan letten in 2013? Om mensen die in hun eentje worstelen – met zichzelf of met anderen – te steunen? Het is immers december. Een feestmaand, een maand van bezinning en introspectie. Van familie en samenzijn in harmonie. Een welkome tegenhanger van het geweld. Want hoewel de woorden op elkaar lijken, is geweld helemaal niet geweldig. Integendeel.

Ik wens jullie een vreedzame kerstvakantie en een mooie jaarwisseling toe. Tot in 2013!

DSC_3385

Geplaatst in Koken, Recepten

Recept: Brood met een bite

En wat doe je dan als je ziek thuis zit en geen rust kunt vinden? 

Brood met een bite (uit de broodbakmachine)

Doe achtereenvolgens in het bakblik:

  • 3 deciliter koud water
  • 2 eetlepels melkpoeder
  • 2 eetlepels vloeibare boter
  • 3 eetlepels bruine basterdsuiker
  • wat zout
  • 2 theelepels kaneel
  • 500 gram bloem
  • 100 gram muesli met fruit en veel noten
  • een zakje gist in een kuiltje in de bloem/muesli

en sluit dan het deksel. Zelf heb ik het brood op de zoet-stand gebakken.

Het moeilijkste aan dit recept is… het wachten. Meer dan drie uren. Maar het resultaat is erg lekker!

Bijvoorbeeld met komijnekaas.

Eet smakelijk.

Geplaatst in Columns, Persoonlijk

De Juiste Studie?

Het is herfst. Seizoen van regen en vallend blad. De kleuren zijn prachtig: vlammend rood wisselt af met zonnig geel en pompoen-oranje. Ze zijn te fantastisch om te kunnen beschrijven. In dit jaargetijde komen ook veel depressies over drijven. Donkere wolken trekken zich samen en dreigen los te barsten. Hangende donderkoppen, hangende hoofden. Alles lijkt grauw en troosteloos. De zon laat zich niet zo vaak zien, dus zoeken we haar vaker binnen, vinden verlichting in kaarslicht.

Ook bij Avans vallen ze – soms bij bosjes – de studenten. Na een periode vol nieuwe ervaringen en indrukken en het wennen aan het studentenleven, wringt de werkelijkheid zich vastbesloten een weg naar voren. Is dit wat ik wil? Komen mijn verwachtingen uit? Zijn mijn inspanningen in verhouding tot het plezier dat ik uit deze studie haal? Ben ik dit? Studenten twijfelen. Over hun keuze om te gaan studeren. Het is bij nader inzien toch wel erg zwaar. Over hun keuze voor de opleiding. Voor de klas staan is helemaal niet zo leuk als ik dacht. Studeren is niks, ze gaan veel liever werken, of het buitenland lonkt met half geloken ogen.

Voor de opleidingen heeft het eveneens gevolgen. Hoeveel zijn er afgevallen? Kunnen er groepen  samengevoegd worden? Handig voor het lesrooster en de belasting van docenten – minder groepen betekent immers minder lesgeven en meer rust om andere dingen te doen – maar het is altijd een beetje triest om het enthousiasme en (zelf)vertrouwen te zien wegebben bij een student die de prachtigste tijd van zijn of haar leven kan hebben.

In het hoger onderwijs is 1 februari een belangrijke datum. Stop je met je studie voor dit ijkpunt, dan krijg je eventueel nog de helft van je collegegeld terug en hoef je de ontvangen studiefinanciering niet terug te betalen. Je herkent de studenten die willen stoppen al snel. Huilend, in paniek, verdwaasd, gelaten. Kan ik iemand spreken? Ik MOET nu iemand spreken want ik zie het niet meer zitten. Een enkele keer kun je het voor ze oplossen. Je verwijst hem/haar door naar de studieadviseur, of naar de decaan. Schakelt een studieloopbaanbegeleider in die de student goed kent. Maar meestal kun je er niets aan doen en is het een gegeven, het zij zo.

Het zij zo… tot je eigen zoon laat weten dat hij twijfelt. Dat hij zijn opleiding ‘veel te sociologisch en maatschappelijk’ vindt in plaats van medisch. Dat hij het helemaal niet ziet zitten om met deze ‘onzin’ verder te gaan. Dan bezie je de situatie ineens met heel andere ogen. Vroeger was switchen van studie niet zo’n ramp. Zestien jaar student-zijn kwam vaker voor. Maar met de huidige ontwikkelingen ziet het er niet rooskleurig uit. De OV-jaarkaart van de baan in 2015, de basisbeurs die verdwijnt. En hoe moet het nu met die kamer in Maastricht? Zoekt hij daar een baan om de tijd tot het volgende studiejaar te overbruggen, zodat hij in dat gezellige studentenhuis bij zijn vrienden kan blijven? Of komt hij terug naar huis? En die baan, zo gemakkelijk is dat allemaal niet. Die liggen niet voor het oprapen, zelfs als je goed zoekt. Zoveel zaken waar opnieuw over nagedacht moet worden, zaken die geregeld moeten worden.

Maar er zijn ook voordelen: hij heeft nu alle tijd om naar een passende studie te zoeken, eentje die hij écht wil. En hij kan nog alle kanten op. Misschien wordt hij wel brandweerman. Game-designer. Dokter. Of astronaut!

Heb je zelf wel eens getwijfeld aan je studie? Of worstelde je kind hiermee? Ik hoor het bijzonder graag.

Geplaatst in Expressief, Foto, Persoonlijk

Op het randje

 

Als een onverklaarbare kracht me dwingt mijn ogen te sluiten
en watten mijn hoofd tot barstens toe vullen,
een vermoeidheid mijn ledematen ketent met te zware boeien
die uit protest rinkelen tot in mijn botten,
indien mijn brein de gehoorgangen dempt, zo niet blokkeert,
pijnlijke schrapers zich in mijn keel genesteld hebben
en spieren die ik nog niet kende klieren,
dan,
en alleen dan,
ben ik ziek…

Maar dat ben ik niet,
ik weiger!

 

… al wankel ik op het randje.

Geplaatst in Dieren, Foto, Natuur

De Brabantse polder

Na een regenachtig begin van de ochtend slaagde de zon er vanmiddag toch in om de wolken aan de kant te duwen. Naar buiten dus! 😀

We reden naar de molen van Zevenbergen en ik parkeerde mijn bolide aan de kant van de weg. De herfstlucht deed de molen prachtig uit komen

Vanaf deze plek slingert een fietspad zich langs boom en water, waar zomers de koeien los rond lopen, in hun vrijheid slechts beperkt door wildroosters. De bewijzen hiervan liggen voor het oprapen. En aan de sporen te zien liggen er teveel om te worden ontweken door alle fietsers. Gelukkig werd het verderop wat rustiger, poepontwijktechnisch.

Daar kwamen we nog veel meer molens tegen: windmolens. Schone energie maar nadrukkelijk aanwezig in het landschap. En er staan blijkbaar nog niet genoeg: minimaal drie zijn nog in aanbouw.

Een oude man op een fiets kon zich niet onthouden van negatief en bitter commentaar. Zijn wereld moet in de loop der jaren veel veranderd zijn. De windmolens doen me een beetje denken aan de indringers in War of the World.

Ook voor dieren was plaats vandaag, gevederd en gevacht.

Zie je de reiger in het derde plaatje? Rechts daarvan vloog hij weg toen ik naderbij kwam. En de hond had alleen maar aandacht voor de bal 😉

Naast deze fauna was tussen de voornamelijk bruin en groene tinten van blad en gras ook nog wat kleur te vinden in planten en bloemen.

Na een uurtje zijn we omgedraaid, omdat mijn rug er geen zin meer in had. Mijn camera wel gelukkig, dus hier nog wat mooie plaatjes – vergezichten en close-ups.

Een zomers bezoek staat alweer op het wandelprogramma, al is het maar om de koeien te zien!

Dag molen, tot volgend jaar!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Geplaatst in Cultuur, Foto

Prinsessen

Ieder jaar staat er zo’n aandoenlijk snoetje voor mijn deur met de vraag of ik kinderpostzegels wil kopen. En wie kan dan nee zeggen; ik niet. Postzegels zijn altijd handig, en de extra toeslag betaal ik graag als er mooie dingen mee worden gedaan voor de jeugd.

De eerste kinderpostzegel werd in Zwitserland uitgegeven in 1912. Die zegels bestaan dus al honderd jaar. Een eeuw! Nederland was in 1924 het tweede land dat ze ging uitgeven. Met uitzondering van de oorlogsjaren 1942-1944 zijn elk jaar kinderpostzegels verschenen.

Altijd ben ik weer benieuwd naar het nieuwe thema. Zijn het kleurrijke kikkers? Een kerstthema? Kinderen? En dit keer is het… of zijn het, moet ik zeggen… de koninklijke spruiten! Amalia, Alexia en Ariane prijken met hun vrolijke gezichten op vele brieven de komende tijd. De foto’s zijn gemaakt door Z.K.H. de Prins van Oranje. Willem-Alexander himself. Prachtige blonde meiden in een ongedwongen sfeer. En dan vind ik het koningshuis toch wel weer leuk.

Geplaatst in Biker Witch, Foto, Kunst

Bigtwin Bikeshow 2012 – 2

Voor de lol nu wat andere biker foto’s 😉

Geplaatst in Biker Witch, Foto, Nieuws

Bigtwin Bikeshow 2012 – 1

Pronkstukken van de Bigtwin Bikeshow in Rosmalen, zondag 11 november 2012

~ klik op de foto’s voor een groter formaat ~

De komende dagen zal ik meer foto’s publiceren. Beloofd!

Geplaatst in Expressief, Foto, Humor, Persoonlijk

Dag lief Kaatje

Toch een beetje trieste dag vandaag. Niet alleen door het grauwe weer, maar ook omdat ik vandaag voor het laatst innig contact heb gehad met een goede vriendin. Ik zag haar dagelijks. We hadden een zeer nauwe band en ze vergezelde me overal; samen trotseerden we weer en wind. Af en toe mopperde ze wat, stotterde en bromde ze, maar over het algemeen was ze aangenaam gezelschap.

Ik herinner me de dag dat ze voor me zong. Ze heeft niet echt een mooie stem, maar dit gezang was heel bijzonder. De dokter dacht er anders over en gaf haar een zware kuur om haar op de juiste weg te houden. Stuurloos, noemde hij haar.

Soms was Kaat niet te houden, dan gingen alle remmen los. Helemaal hyper snelde ze vooruit, en wat ik ook zei of deed, ze luisterde niet naar me. Op medisch advies kreeg ze toen een nieuw klepje en dit hielp: Kaatje was weer opgelapt.

Door de jaren heen hebben we lief en leed gedeeld. Bij haar kon ik lachen, ik kon luidkeels zingen – vals of niet vals, het maakt haar niets uit. Integendeel, ze ging dan altijd meedoen. Met de ramen wijd open. En ook mijn tranen heeft ze opgevangen, terwijl ze stil verder ging. Luisterend, troostend, een warme omhelzing.

De laatste tijd ging het niet meer zo goed met Kaatje. Ze werd wat gebrekkig maar ploegde dapper door. En als ze stil viel, dan zorgde ik ervoor dat ik haar weer aan de praat kreeg, want opkroppen is niet gezond. De dokter ging op zoek naar de beste remedie. Hij schreef lapmiddelen voor en probeerde haar te helpen, maar toch takelde ze steeds een beetje verder af. Ze kon mijn tempo niet meer bijhouden.

Vandaag heb ik dan ook afscheid van haar genomen, met pijn in mijn hart. Een waas van herinneringen vertroebelt mijn blik, terwijl ik enigszins triest naar buiten kijk. Naar haar vervangster. Een kittig, prachtig ding is mijn nieuwe vriendin. Niet groen zoals Kaat, maar helder wit. En in mijn gedachten vermengt het wit zich met een groene tint. Nog één keer smelten ze samen en dan ga ik verder.

Maar Kaat, lief Kaatje, ik zal je nooit vergeten. Ik wens je veel geluk met het vinden van een nieuw maatje. Doe je best, zoals je dat ook altijd voor mij hebt gedaan.

Dag meid, ik ben trots op je! 🙂

Geplaatst in Humor

Die onbegrijpelijke snelwegen ook

Stel je werkt op donderdag tot ver na 21 uur, gewoon omdat je stikt van het werk het zo leuk vindt. En dat je dan in het donker in je auto stapt om naar huis te gaan, lekker rustig op de weg, in gedachten al bij het glaasje rode wijn dat op je wacht.

En stel je dan ook nog eens voor dat je op de snelweg in de verte snelheidsbeperkingssignalen ziet, die akelig dicht in de buurt van jouw woonplaats flitsen. Zelfs boven jouw afslag. Dat je dan denkt dat je er op het laatst misschien toch nog af kunt, maar dat daar dreigend felle pijlen naar links wijzen en je dus echt niet verder kunt.

Wat doe je dan? Gewoon doorrijden toch? Zal heus wel een omleiding aangegeven worden. Ja: volg ‘B’.

Daar rijd je dan, luidkeels zingend om je zenuwen niet te hoeven horen, enigszins met vertrouwen. Tot je op de splitsing komt waar je rechtsaf naar Utrecht of ‘s-Hertogenbosch kunt. Of rechtdoor naar Dordrecht. Maar je moet naar Breda! Je wilt deze keuzes helemaal niet, je wilt gewoon terug, naar huis! Met toegeknepen ogen kun je nog net een piepklein bordje met een ‘B’ zien. Dat rechtdoor wijst, nog verder het onbekende in.

Wat doe je dan? Gewoon doorrijden toch? Dat bordje zal vast wel kloppen. Toch?

Nou MIS dus! Ik besloot mijn intuïtie – en vage geheugen – te volgen en dook toch de afslag af, richting Utrecht. Want ik kon me herinneren – dacht ik – dat daar ergens nog een afslag  naar Terheijden kwam. En dat dorp ken ik als mijn broekzak. Dus ook de sluipwegen. Trots kan ik jullie dan ook mededelen dat ik helemaal zelf een andere weg heb weten te vinden. Uit mijn blote hoofd! Goed hè? 😉

Voor de heren onder ons zal het waarschijnlijk onbegrijpelijk zijn dat zoiets überhaupt een probleem kan zijn. Toch doodsimpel, die snelwegen? Nou heren, ik snap er geen jota, moer of fluit van. Kan iemand mij een cursus snelwegrouterijden geven? Een overzichtskaart met plaatsnamen in mijn hersenen implanteren? Waarschijnlijk niet.

Daarom ben ik sinds gisteren de hoopvolle trotse eigenaar van een TomTom. Tom zal mij thuis brengen en naar elke gewenste plek loodsen. Ik houd van Tom. Alleen lag die vanavond lekker thuis te slapen, ik hoefde immers toch alleen naar mijn werk. Misschien moet ik ‘m maar vast solderen in mijn auto.