Geplaatst in Japans gedicht

Haiku Zaterdag

troebel kijk je op

– brein verward, gewrichten stijf –

door waas van liefde

150808

klik voor details



HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Schrijf een haiku op je blog/website over wat jou vandaag bezighoudt en geef het de titel Haiku zaterdag. Zet je bijdrage met een link naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest. Je mag een foto of een tekening gebruiken, maar dat hoeft helemaal niet.

Grijp de badge en doe mee! 

HaikuZaterdagBadge

Geplaatst in Japans gedicht

Haiku Zaterdag

~

een paar dagen lang

stond wereld stil, maar tikt nu

weer monter verder

~

150612Pap

Pff. Een gezond weekend allemaal! xx


HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Schrijf een haiku op je blog/website over wat jou vandaag bezighoudt en geef het de titel Haiku zaterdag. Zet je bijdrage met een link naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest. Je mag een foto of een tekening gebruiken, maar dat hoeft helemaal niet.

Grijp de badge en doe mee! 

HaikuZaterdagBadge

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Dans met medici

Mijn dans met de medische wereld is voorlopig ten einde. De MRI van mijn nek laat slijtage zien, maar die zit niet hoog genoeg om het vreemde gevoel in linkeroor en scalp te verklaren. De disco-EEG heeft geen noemenswaardige kortsluiting veroorzaakt, al zag ik ze wel vliegen. En ik ben met vlag en wimpel voor de hyperventilatietest geslaagd. Mijn danspartners – huisarts, opticien, neuroloog, kno-arts, oogarts, orthoptist, fysiotherapeut en optometrist – zijn uitgeput en hebben de handdoek in de ring gegooid.

Er zijn heel veel enge dingen uitgesloten, maar we zijn nog geen stap dichter bij een verklaring. De neuroloog vindt mij een raadselachtige vrouw. 😉 Hij opperde dat ik voor een second opinion naar het academisch ziekenhuis in Utrecht kan gaan, want zelf weet hij het niet meer. Als laatste wordt mijn bloed nu nog onderzocht op Lyme en andere zaken, maar daar verwacht hij niet echt iets van. Over drie weken belt de arts de uitslag door.

Gelukkig zijn tijd en rust goede heelmeesters en kan ik alweer aardig zelfstandig dansen, zelfs met mijn ogen dicht. Sinds januari bouw ik mijn uren bij de hogeschool weer langzaam op en is het draaien in mijn hersenpan zo goed als weg. Al zullen de tutu, spitzen en pirouettes nog even moeten wachten. 😛

Hartelijk bedankt voor jullie lieve en zorgzame reacties de afgelopen maanden, zij deden mij bijzonder goed! x

150305dans

De dans ten voeten uit: 

Geplaatst in Persoonlijk

Ogen als schoteltjes

Inmiddels is de medische draaimolen weer een paar keer rondgegaan. De neuroloog hoorde afgelopen dinsdag mijn verhaal voor de derde keer aan, schudde zijn (hopelijk) wijze hoofd en kon de klachten nog steeds niet plaatsen. Hij greep zijn toetsenbord en begon er driftig op te tikken, intussen fragmenten van de uitslagen van eerdere onderzoeken van KNO- en oogarts prevelend. Ik onderbrak hem en zei dat ik die uitslagen nog nooit gezien had. Toen hij daarna een emmer vol medische termen over me uitstortte, begreep ik waarom. Koeterwaals!

Ik nestelde me dieper in de stoel en straalde de boodschap uit dat ik niet zou weggaan voordat hij iets anders verzon. Nou, dat deed hij! Morgenavond een nieuwe MRI-scan, nu specifiek van de nek. En een EEG met lichtimpulsen plus een hyperventilatie-test medio februari. En begin maart gaat hij me de resultaten vertellen. Als dit allemaal niets oplevert, kan hij niets meer voor me doen. Maar dat zien we dan wel weer.

De allereerste stap om tot een oplossing te komen, zette ik in oktober zelf richting opticien. Aangezien mijn eigen optiek er in juli de brui aan had gegeven, was ik naar een zaak hier in het dorp gegaan. Zij vertelde me toen dat mijn bril niet meer helemaal klopt, maar dat dit absoluut de oorzaak niet kon zijn van de klachten.

Vanmorgen liep ik toevallig langs de plek waar mijn oude opticien gevestigd was, en tot mijn verrassing zat daar ineens een andere: Optiek BOAV!STA. Een Optometrist! Aangezien ik online een artikel over optometrie had gelezen, waarbij ik 90% van de daar opgenoemde oogklachten herkende, dook ik als een haas naar binnen. De man, Peter, luisterde aandachtig naar mijn verhaal en sleurde me de onderzoeksruimte in. Daar bleek al snel dat de bril die ik nu draag helemaal niet meer geschikt is, en zeer zeker niet achter de PC. Blijkbaar moet ik constant mijn ogen overmatig inspannen. Bovendien ben ik van – naar + gegaan. Zegt me niet zoveel, maar ik voel het des te meer.

De optometrist vermoedt dat mijn ogen door het dragen van de nieuwe bril veel meer tot rust zullen komen bij beeldschermwerk en dat de klachten gegarandeerd deels zullen afnemen. Ik voelde de spanning van me afglijden. Een uur later stapte ik weer opgelucht naar buiten, met ogen als schoteltjes. Over een week is mijn nieuwe bril klaar, speciaal voor computerwerk. En er zit ook nog een blue light protect overheen. En als dat goed helpt, dan laat ik mijn gewone bril ook vervangen door glazen met de nieuwe sterkte. Of is het nu zwakte?

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Als ogen konden vloeken

Als ogen konden vloeken, dan waren die van mij luidkeels aanwezig. Ze zouden het uitgillen van frustratie en onmacht. Als ogen konden rennen, dan hadden ze hun route tussen het kastje en de muur allang verlaten, op zoek naar nieuwe paden. Gelukkig kunnen ze wel zien, al gaat het niet van harte.

Vandaag is weer een stukje hoop vervlogen. Na vier maanden zou vandaag eindelijk iemand weten wat er aan de hand is. Diverse bezoeken aan neuroloog, KNO-arts en oogarts hebben immers geen verklaring opgeleverd. Alleen bij de helende handen van een fysiotherapeut heb ik baat gehad. En bij rust. Maar vanmorgen zou de orthoptist raad weten. Rode en groene glazen, lenzen en licht. Ik kan het felle lampje haast nog zien branden, volgens mij heb ik een schroeiplek op mijn oogzenuw. Een half uur later liep ik weer naar buiten, met fitness-oogoefeningen en een nieuwe afspraak voor over zeven weken. Dan wil ze mijn nieuwe spieroogballen van dichtbij zien. Mijn klachten waren haar echter onbekend.

Aan de andere kant is door al die onderzoeken ook zekerheid ontstaan. Mijn ogen werken blijkbaar best goed (samen), ik kan me aardig in evenwicht houden en mijn brein is fotogeniek. Als die drie deugnieten hun acties nou ook nog eens zouden willen coördineren, zou het veel beter gaan. Maar daar hebben ze nog niet echt zin in; ze zijn nog steeds allergisch voor beeldschermen. Wie de dwarsligger is weet ik niet, maar ik zal erachter komen!

Jammer dat ogen niet kunnen vloeken. Nu moet ik het zelf doen.

Geplaatst in Gezondheid, Korte verhalen, Persoonlijk

Kriebels

Buiten is het een en al bedrijvigheid. Mussen klemmen zich vast aan de pindakoker, knabbelen aan het vogelzaad en pikken wellustig in de pindakaas. Geen gewone pindakaas, maar speciale. Zonder zout. En twee keer zo duur natuurlijk. De tortelduif loopt geagiteerd over de tuintafel, en brokken nat brood belanden met enige nonchalance buiten de voederbak. Maar geen nood, die eet hij straks wel op. Of anders morgen; het buffet is immers dagelijks geopend.

De tuin is groen, weelderig, wild. Regen spat in koude druppels uiteen. Ze zullen wel kriebelen, daarbuiten. Net als haar hoofd kriebelt, hierbinnen. Zes weken is zij al niet zichzelf. Zes weken is haar perceptie van de buitenwereld verstoord. Verdraaid. En haar binnenwereld ligt aan duigen. Woorden zinken weg in de grijze massa, worden niet vastgehouden. Met een scheve lach laten zij heel even hun schittering zien, maar worden dan weer dof, ongrijpbaar. Het is niet dat ze diepte mist, integendeel. Haar blik is juist dieper dan normaal. De draaiingen voeren haar net iets verder weg dan anders, zwieren met een bocht naar rechts, terwijl haar gedachten links blijven hangen.

Ze strekt haar hand uit, en wordt onmiddellijk beloond met gespinde kopjes. De kat laaft zich aan haar aanwezigheid en is verrukt over de aandacht. Gezapig strekt hij zijn lenige lijf en klautert over de leuning van de bank op haar schoot. Die paar haren op haar kleding neemt ze voor lief. Liever dan de vage afstandelijkheid. Door de muren sijpelt het stemgeluid van de buren, ze hebben visite. De wereld lijkt ver vanuit haar cocon.

In gedachten verzonken dwaalt haar blik weer naar buiten, keert zich dan naar binnen. Naar de vreemde gewaarwording in haar hersenpan. Links, altijd links. Ze wil haar hoofd onder een kopieerapparaat leggen, herschikken met een 3D-printer. Opnieuw opbouwen, laag voor laag, tot het weer stabiel is. Maar geduld is het enige dat rest. Al is daar slechts een restje van over. Gelaten grijpt ze haar boek. De letters zijn kleine rotsen op een zee van pagina’s. Ze is er klaar mee. Uit alle macht dwingt ze haar brein tot gehoorzaamheid. Luister toch, verdomme! Ze krijgt er de kriebels van.

Geplaatst in Persoonlijk

Woelige Baren

De afgelopen drie weken zijn een vaart over een onstuimige zee geweest. Van onrustige golven (in mijn hoofd), schuimkoppen (onder de douche), stormen en windstiltes. Van schepen die nieuwe klotsende golven veroorzaken en gelukkig ook rustigere vaarwaters.

Zo goed en zo kwaad als het kon werkte ik vanuit thuis, mijn bed geruststellend dichtbij. En de afgelopen week, na weer een visueel verdraaide autorit maandag, werd ik door een taxi vervoerd naar en van het werk. Om half acht ’s ochtends gleed een grijze Mercedes voor, en om vier uur werd ik weer opgehaald. Wat een luxe, maar nog veel belangrijker: veilig. Gisteren, na een bezoek aan de opticien in de ochtend, toog ik weer naar Avans, maar na een uur werken kon alleen fysiek contact met een stabiel oppervlak me nog geaard houden. Een telefoontje later was ik weer op weg naar huis.

De schepen die aan mijn neus voorbij voeren waren een afgezegd Dungeons & Dragons rollenspel-weekend, een etentje, een feestavond (maar goed ook, van de groene lichtflitsen die ik op de foto’s zag, zou ik ter plekke gestrekt zijn gaan), een bezoek aan vrienden, en last but not least, mijn jaarlijkse Thanksgiving familiedag. Deze heb ik gisteren gecanceld: het water is te instabiel om op te kunnen bouwen. Intussen staar ik naar het schuim van het kielzog, dat langzaam verdwijnt.

Daar tegenover staan nieuwe en opwindende afspraken met de huisarts en hopelijk vervolgens de oogarts of neuroloog. Maar dat hoor ik vanmiddag. Intussen ziet mijn wereld er regelmatig zo uit:

141017Avans

Je wilt niet weten wat deze fotobewerking met mijn hoofd doet. Ik typ dit met mijn ogen dicht en druk nu gauw op ‘Publiceren’.

Allemaal een fijn weekend en (indien van toepassing) een geweldige herfstvakantie! Het weer belooft een behouden en aangename vaart.


Lees ook: Overgang? Dan wil ik een sticker. Een hele kast vol!