Geplaatst in Verdriet

De zon komt op

en de zon komt op
alsof er niets is gebeurd
alsof het leven doorgaat
maar voor ons
staat alles even stil

rust zacht, lieve Mirza

180303Mirza

Ter nagedachtenis aan onze lieve collega Mirza van Tilburg, die zondag 25 februari jl. onverwachts overleed. We missen haar vreselijk. 

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Onderwijs, Persoonlijk, Verdriet

Onuitwisbaar

Het klopt niet. Er klopt helemaal niks van. Geen bal, geen jota. Het einde van afgelopen schooljaar klopte niet, en het begin is onwerkelijk. Het kan niet waar zijn.

Lees verder “Onuitwisbaar”

Geplaatst in Dieren, Foto, Gevoel, Gezin, Persoonlijk, Verdriet

Rust zacht, lief oudje

Vandaag, donderdag 25 februari 2016, is onze toffe, stoere kater Bandit ingeslapen.

Dank voor al het moois dat je ons hebt gegeven, lieve schat. We houden voor altijd van je ❤

Nick, Sean en Marion

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Rust

Leid me weg van hier
ik wil elders zijn
terug naar de tijd
dat lachen huilen werd
snikken van de pret
moeiteloos blij
zonder bedenkingen

Laat me vluchten
in de armen
van vergetelheid
bruutheid weggevaagd
door de zon
in een nieuwe hemel
lok me, horizon

Geef me de rust
en de moed
om te zijn
en te blijven
waar mijn hart
en ziel
eindelijk thuis zijn.

image

Soms is het leven te hard. Onbegrijpelijk, onbegrepen. Arme meid, rust zacht. 

Geplaatst in Korte verhalen, Persoonlijk

Aan de Hand van een Engel

De kist was blauw geverfd, versierd met bloemen, sterretjes en gevleugelde figuren in felle kleuren. Van de saaie witte buitenkant was niets meer te zien. En dat was maar goed ook, want in die kist lag geen saai mens. De vrouw die er vredig rustte was een schilderachtig figuur, een en al actie en vrolijke opgewektheid, wilskracht en doorzettingsvermogen. Zelfs vanuit de andere zijde brak haar optimisme door het verdriet van de aanwezigen heen, overspoelde hen met zonnige Afrikaanse muziek. Op de bank haar drie geliefde kleindochters, hun lange blonde haren eensgezind golvend met gevlochten accenten, de moeders beschermend ernaast.

Het was stil. Een inhouden stilte die ademloos leek te wachten. De betovering werd verbroken door de sympathieke stem van de voorganger, die leidde door het leven van de vrouw. Een leven dat mooie en minder mooie tijden gekend had, maar dat gekenmerkt werd door één motto: het zal allemaal goed komen! Langzaam stierven de stemmen van het koor weg, stemmen van wie zij ooit deel uitmaakte. Er was een leegte in de samenzang, een leegte die alleen zij kon opvullen. Haar stem een noot die opviel door gemis.

De dienst naderde zijn einde en het moment van afscheid kwam naderbij. Onverbiddelijk. Liefde noch verlangen kon de tijd stop zetten. Familie en vrienden liepen naar voren om afscheid te nemen, en verdriet etste diepe, door tranen doorkruiste lijnen. De laatste bezoeker verdween door de deur en vertwijfeld keek de naaste familie naar elkaar. De waas van de afgelopen weken werd weggevaagd, de realiteit een ongenode en ongewenste gast. Was dit echt het einde? Mam, hun Omi lag daar! Zwijgend stonden ze om de kist en hielden elkaars handen vast, wachtten.

Dan een haast onwaarneembare trilling en met een zacht ruisen van vleugels kwam de stilte tot leven. Een lichte huivering voer door hen heen. Was het inbeelding? Maar nee, ze hadden het allemaal gehoord, gevoeld! Voor hun ogen nam het licht een andere vorm aan, schilderde een vrouw die glansde in het zilveren schijnsel. Licht omhulde haar nu frêle gestalte en even scheen zij vleugels te hebben. Stralend omhelsde ze haar meiden met een gevoel van vrede en op de haar zo kenmerkende kordate wijze nam zij de hand die zich vanuit het licht naar haar uitstrekte. Met een lach werd de vrouw – hun moeder en oma – weggevoerd aan de hand van haar Engel. Engelen, waarin zij rotsvast geloofd had. Vanuit de verte een laatste echo in haar unieke timbre.

Maak er wat van!

130614Marianne

Voor mijn lieve vriendin Nancy x

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gevoel, Persoonlijk, Poëzie

Spelende Engel

~

Zeventien zou je zijn

Lois

op handen

gedragen door je moeder.

Liefdevol, vol verwachting

was zij

waren wij

maar ongezien

en toch herkend

ging je weg van ons.

Wij waren weg van jou

van je schoonheid

je lieflijkheid

je maakte diepe indruk

afdruk in onze harten

onuitwisbaar

in ons leven.

Ik houd van jou

en houd haar vast

net als jij zou doen

met je tere vingertjes.

Ik let op haar

namens jou

denk samen met haar

vandaag en alle jaren

aan jou

onze spelende engel.

Zeventien zou je zijn

lief nichtje

vandaag

~

130504SpelendeEngel

Voor mijn zusje Monique. Ich bin bie dich de ganze daag, leeve sjat.

 

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Licht Leven

Mijn tweede bijdrage aan 6WMB

LICHT – HET GEEFT EN NEEMT – LEVEN

DSC_0347

klik op de foto voor een groter formaat

zes-woorden
De komende twee weken is het thema LICHT in de Zes woorden met beeld-uitdaging. Doe je ook mee? Kijk hier voor de spelregels.

Geplaatst in Persoonlijk, Poëzie

Lief kind

~

ach

lief kind

blondgelokt

met gulle lach

die straalde

in jouw ogen

nu uitgedoofd

verdoofd

zijn wij

op zoek

naar jou

onvindbaar

maar overal

zingt je stem

je leeft

in ons

altijd

~

Wieteke

Voor Wieteke, lieve dochter van een collega, die slechts tien jaar mocht worden.

Geplaatst in Expressief, Korte verhalen

Wachten

Met haar neus tegen de ruit gedrukt, zo dicht bij het glas dat ze bijna niets meer zag door haar eigen adem, keek het meisje naar buiten. Het was een beetje mistig. Flarden wolken trokken voorbij en dompelden de wereld in een waas van wit licht.

Wanneer komen ze nou, Oma?

De vrouw zuchtte, iedere dag weer die zelfde vraag. Ze ging bij haar kleinkind staan en streek haar door de krullen. Toen antwoordde ze zacht:

Dat weet ik niet, schat.

Als een schim bleef het meisje bij het raam en wachtte. Als ze heel goed keek zag ze haar broertje. Sam was vandaag een stoere ridder, zijn stok een gevaarlijk zwaard. Daarmee rende hij achter zijn vriendje aan, tot die zich ineens omdraaide en er een waar gevecht ontstond. De jongens hadden rode wangen van inspanning.

Kom nou hierheen, ik wil ook spelen!

Ze bonsde op het raam.

Waarom ga je niet met de anderen spelen? Verstoppertje of tikkertje, daar ben je toch zo dol op?

Vandaag niet, Oma, ik blijf liever hier.

Het kind ging weer in de stoel zitten, maar bleef vol verlangen naar buiten kijken. Haar handafdrukken begonnen al te vervagen en het glas herkreeg zijn doorzichtige uiterlijk. Met haar bleke huid en haar blonde haar zag ze eruit als een prinsesje. Grijze ogen die veel te wijs waren voor zo’n jong kind. Berusting tekende haar gezicht, met af en toe een vlaag van ongeduld. Zoals nu.

Heeft Mama geen tijd voor mij, Oma?

De vrouw schrok en haastte zich terug naar het raam. Ze nam het verdrietige gezichtje tussen haar gerimpelde handen en keek het meisje ernstig aan.

Nee, lief kind, dat mag je nooit denken. Jouw Mama houdt enorm veel van jou en wil dolgraag bij je zijn. Altijd, iedere minuut. Maar het kan nu gewoon nog niet. Het is nog te vroeg, meiske.

En waarom moet Papa altijd werken? Het is niet eerlijk, ze kunnen toch wel even langskomen hier?

Zwijgend drukte de oude vrouw een kus op het voorhoofd van haar kleinkind. Hoe vaak hadden ze dit gesprek al gevoerd? Ze keek naar buiten en zag in de verte hoe haar dochter Sam naar binnen riep. Het was tijd voor het avondeten.

Ze pakte de tengere handjes stevig vast.

Kindje, kijk me eens aan? Dat weet je toch, lieverd. Ze hebben immers nog geen vleugels, zoals wij…

Geplaatst in Compassie, Cultuur, Expressief, Nieuws, Poëzie

Leven In Vrijheid

~

vandaag

herdenk ik hen

die de dood vonden

in ruil

voor ons

leven in vrijheid

~